Μην αφήσεις την καρδιά να πετρώσει…

Η πνευματική ζωή είναι εύθραυστη. Μπορεί εύκολα να διαλυθεί ένα κάστρο που έχτιζες χρόνια πέτρα πέτρα.

Χρειάζεται προσοχή, οφείλουμε τον εσωτερικό μας κόσμο να τον αντιμετωπίζουμε με σοβαρότητα και στην πνευματική ζωή οφείλουμε να είμαστε πάντα ετοιμοπόλεμοι.

 Πως φτιάχνουμε ένα σπίτι; Ξεκινώντας από τα θεμέλια. Βάζουμε μπετόν και νερό στην μπετονιέρα, αρχίζει το μείγμα να κινείται ώστε να φτάσει σε σημείο να γίνει επεξεργάσιμο. Όσο αφήνουμε το μίγμα στην κίνηση δεν μπορεί να πετρώσει με αποτέλεσμα όταν το βγάλουμε μπορούμε εύκολα να το στρώσουμε για να δημιουργήσουμε αυτό που θέλουμε, να καλουπώσουμε, να φτιάξουμε κάτι καινούργιο και να διορθώσουμε οποιεσδήποτε κακοτεχνίες. Αν η μπετονιέρα σταματήσει το υλικό μέσα θα πετρώσει και χρειάζεται μετά βίαιους τρόπους για να επανέλθει και μάλιστα όχι άριστα την αρχική του μορφή.

Αυτό το μείγμα του ψυχισμού μας οφείλουμε να το βάλουμε στην μπετονιέρα που λέγεται Εκκλησία και την κίνηση που ονομάζεται άσκηση μέσα από τον πρακτικό δρόμο της νήψεως. 

Έτσι θα μπορέσουμε να οικοδομήσουμε τις αρετές και να θεραπεύσουμε τις πληγές των παθών. Η ακινησία, δηλαδή η ακηδία σε συνεργασία με την αδιαφορία θα φέρει ένα άσχημο αποτέλεσμα, η καρδιά θα πετρώσει και τότε τα πράγματα θα είναι πολύ δύσκολα.

Τι ν' απαντήσουμε όταν κάποιος μας λέει ότι δεν υπάρχει Θεός.

Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

---

Ένας συνάδελφός σου, σού επαναλαμβάνει συνεχώς: "Δεν υπάρχει Θεός!" Καί αισθάνεσαι σά νά σέ χτυπά μέ μαστίγιο. Κι εσύ αγωνιάς γιά τήν ψυχή του καί τή ζωή του. Καί καλά σκέφτεσαι.

Άν δέν υπάρχει ο Ζών κι ο Παντοδύναμος Θεός κι άν δέν είναι ισχυρότερος από τό θάνατο, τότε ο θάνατος είναι ο μοναδικός κυρίαρχος. Καί η κάθε ζωντανή ύπαρξη δέν είναι παρά ένα κλωτσοσκούφι τού θανάτου. Ένα ποντικάκι στό στόμα τής γάτας.

Μία φορά, αντικρούοντας τόν, τού είπες: "Ο Θεός υπάρχει. Γιά σένα δέν υπάρχει". Καί δέν έσφαλες. Γιατί εκείνοι πού αποκόπτονται από τόν Αιώνιο καί Ζωοδότη Κύριο εδώ στήν γή, αποκόπτονται από τή ζωή τήν πραγματική.

Καί έτσι ούτε εδώ, ούτε στήν άλλη ζωή θά γευθούν τό μεγαλείο του Θεού καί τής πλάσης Του. Καί καλύτερα νά μήν είχαμε γεννηθεί, παρά νά είμαστε αποκομμένοι από τόν Θεό.

Αν ήμουν στη θέση σου, θα του έλεγα τα εξής:

- Κάνεις λάθος, φίλε μου! Ορθότερο θα ήταν, αν έλεγες: «Εγώ δεν έχω Θεό». Διότι το βλέπεις, ότι υπάρχουν τόσοι άνθρωποι γύρω σου, που έχουν Θεό και γι’ αυτό διακηρύττουν ότι υπάρχει Θεός. Λοιπόν, μη λες: «Δεν υπάρχει Θεός»! Περιορίσου να λες: «Εγώ δεν έχω Θεό»!

- Κάνεις λάθος! Μιλάς σαν τον άρρωστο, που λέει ότι δεν υπάρχει πουθενά υγεία!

- Κάνεις λάθος! Μοιάζεις με τον τυφλό που λέει: «Δεν υπάρχει φως στον κόσμο». Όμως φως υπάρχει. Και είναι διάχυτο παντού. Αυτός ο δυστυχής δεν έχει το φως του. Και θα μιλούσε σωστά αν έλεγε: «Εγώ δεν έχω μάτια και δεν βλέπω φως».

- Κάνεις λάθος! Μιλάς σαν το ζητιάνο, που λέει: «Δεν υπάρχει χρυσάφι στη γη». Μα χρυσάφι υπάρχει! Και επάνω στή γη! Καί μέσα στή γη! Αυτός δεν έχει χρυσάφι! Το σωστό θα ήταν να έλεγε: «Εγώ δεν έχω χρυσό»!

ΕΚΑΝΑ ΛΑΘΟΣ (;)

Υπάρχουν λάθη και λάθη στην καθημερινότητα και στην ζωή μας. Είναι οι λανθασμένες εκτιμήσεις μας για πρόσωπα και καταστάσεις. Όταν υπολογίζουμε στην βοήθεια κάποιων, όταν νομίζουμε ότι είναι όπως θα τους θέλαμε, όταν δεν βλέπουμε τα συμφέροντα που κινούν την σκέψη και την συμπεριφορά τους. Είναι οι λανθασμένες εκτιμήσεις για τις δικές μας δυνατότητες. Για τις αντοχές του χαρακτήρα μας. Για την επιμονή να παλέψουμε. Για τους στόχους που θέτουμε. Για τις επιθυμίες των άλλων με τις οποίες πρέπει να συγκρουστούμε. Για το τι μας κάνει αληθινά ευτυχισμένους. Είναι οι λανθασμένες εκτιμήσεις για το περιβάλλον στο οποίο ζούμε. Για τα πάθη μας. Για τον χρόνο που έχουμε. Για το βραχυπρόθεσμο ή το μακροπρόθεσμο στο οποίο καλούμαστε να επενδύσουμε. Κάποτε είναι η απουσία σχεδίου. Η προχειρότητα. Η επιπολαιότητα.

To μεγαλείο του Θεού μέσα από την απλότητα…

Χάσαμε την απλότητα γι’ αυτό χάσαμε την ευτυχία, τη χάρη του Θεού και την ουσία της ζωής.

Κάνουμε τη ζωή μας πολύπλοκη  με αποτέλεσμα να χανόμαστε μέσα στον ωκεανό με τις μέριμνες και στο τέλος καταλήγουμε με μια κληρονομιά  άγχους, απογοήτευσης και κατάθλιψης.

Είναι όμορφη η απλότητα, έχει κάλλος και ωραιότητα. Η απλότητα έχει την αγνότητα του Πλάστη και λάμπει σαν το πιο όμορφο διαμάντι. Σε όλα τα επίπεδα της ζωής. Από την εξωτερική ομορφιά ενός ανθρώπου μέχρι τη διαδρομή ενός καλοπροαίρετου λογισμού.

Πού θα το δούμε αυτό ; …Στα παιδιά….

Αρκεί ένα σ’ αγαπώ και μια αγκαλιά και το παιδί θα χαμογελάσει σαν να είναι στον παράδεισο. Αρκεί ένα λουλούδι που θα προσφέρει ο σύζυγος  στη γυναίκα του για να αλλάξει η μέρα και να έρθει ο παράδεισος. Αρκεί ένα απλό τηλεφώνημα χωρίς λόγο και αιτία «Καλημέρα , σε σκέφτηκα και είπα να σε πάρω να δω τι κάνεις και να σε ακούσω».

Αρκεί ένα περπάτημα , ένας καφές, μια συνάντηση με απλό διάλογο, περισσότερο για να τιμήσω τον άλλον με το να τον ακούσω και όχι να του πω τα δικά μου κατορθώματα εγωισμού.

Δεν χρειάζεται η ευτυχία πολλά πράγματα…

Βλέπουμε ζευγάρια να ξοδεύουν χρήματα και να κάνουν γάμους υπερπαραγωγή αλλά να μην τον χαίρονται πνευματικά. Χαλάμε φιλίες, συγγένειες, και γειτονίες με ανθρώπους για χαλασμένους λογισμούς όπως έλεγε κι ο Άγιος Παΐσιος.

Για τον λόγο αυτό ο Κύριος μας λέει να γίνουμε σαν τα παιδιά για να κληρονομήσουμε τη Βασιλεία των Ουρανών. Να γίνουμε απλοί, να κάνουμε απλά πράγματα, να σκεφτόμαστε απλά, και την απλότητα να την εμποτίζουμε με τη χάρη του Θεού μέσα από την προσευχή μας.

Απλότητα όπως η Ευχούλα…

«Κύριε Ιησού Χριστέ Ελέησόν με» και ανοίγουν οι Πύλες της Βασιλείας των Ουρανών.

Είσαι και ήσουν έτοιμη να γίνεις μάνα;

Γράφει ο π. Ανδρέας Κονάνος

Μια πιστή Ρωσίδα πήγε στον πνευματικό της στην Ρωσία και του είπε «Πατερ, θέλω να πάρω την ευχή σας να κάνω οικογένεια. Μου δίνετε την ευχή σας; Θέλω να ευχηθείτε για μένα και να με ευλογήσετε. Ήρθε η ώρα είμαι ώριμη πλέον στην ηλικία και θα παντρευτώ».

Και την ρωτά ο πνευματικός «Είσαι έτοιμη να φέρεις στον κόσμο έναν Άγιο. Μπορείς το παιδί που θα μεγαλώσεις να δείξεις ένα τέτοιο κλίμα γύρω σου ώστε να πάρει αυτή την υποψία της Αγιότητας;. Τότε σου δίνω την ευλογία μου.»

Δεν την ρώτησε για άλλα πράγματα. Δεν την ρώτησε αν έχει λεφτά , αν έχει δουλειά, αν έχει τα εξωτερικά στοιχεία που συνθέτουν ένα πετυχημένο γάμο. Της είπε «Μπορείς να εμπνεύσεις Αγιότητα σε αυτό το παιδί ; μπορείς να το κάνεις Άγιο;».

Εννοώντας «Μπορείς εσύ να είσαι Αγία για να δώσεις και στο παιδί αυτή την επιθυμία της Αγιότητας ; Τότε να έχεις την ευχή μου να ξεκινήσεις, αλλιώς το να κάνεις οικογένεια επειδή σε πήραν τα χρόνια, επειδή ήρθε η ηλικία, επειδή όλες οι φίλες σου και οι φίλοι σου έχουν κάνει οικογένεια, δεν είναι σωστό ξεκίνημα. Δεν αρκεί αυτό.».
Πρέπει να ξεκινήσει κανείς με σοβαρότητα αυτή την υπόθεση, με περίσκεψη, με ωριμότητα, και προσευχή.