Η ωραιότερη γιορτή για τους Τρεις Ιεράρχες

             Ένας γενναίος δάσκαλος και οι δυο μοναδικοί και ατρόμητοι μαθητές του γιόρτασαν στο νησάκι Αρκιοί την γιορτή των Τριών Ιεραρχών!

Ο δάσκαλος είπε χαρακτηριστικά:

''Στο νησί μπορεί να μην υπάρχει ιερέας, αλλά εμείς δεν θα μπορούσαμε να μην τιμήσουμε τους Προστάτες της Παιδείας και των Γραμμάτων!! 

Ευχαριστούμε τους λιγοστούς κατοίκους του νησιού που ήρθαν και παρακολούθησαν τη γιορτή του σχολείου μας για τους Τρεις Ιεράρχες!!''

        Σήμερα, Εθνική Εορτή των Προστατών της Παιδείας, επέλεξε το κράτος να κλείσει τα Σχολεία για να κοιμηθούν και να ξεκουραστούν οι εκπαιδευτικοί και τα παιδιά, τιμώντας έτσι τους Τρεις Ιεράρχες που δεν κάθισαν ούτε λεπτό στη ζωή τους. Ευτυχώς, πολλά Σχολεία μερίμνησαν για εκκλησιασμό τις άλλες μέρες. Ας μιμηθούμε τουλάχιστον κάτι από τη ζωή τους αν δε μπορούμε να τους μοιάσουμε. Ας μιμηθεί το κράτος τη μόρφωση που αξιοποίησαν για τους συνανθρώπους τους. Να κοιτάξει κατάματα την κατάσταση των δημοσίων νοσοκομείων μας που ο άνθρωπος αισθάνεται κυριολεκτικά "σκουπίδι". Να κοιτάξει την Παιδεία, τους εκπαιδευτικούς που καπνίζουν και αθυροστομούν μπροστά στα παιδιά. Τις άθλιες συνθήκες στα Πανεπιστήμια. Να αξιοποιήσει τα χιλιάδες εγκαταλελειμμένα κτίρια, μήπως μπει κανένα κρεβάτι και κοιμήσουν κανέναν άστεγο. Να εκπαιδεύσει από την αρχή τους οδηγούς, πως το να οδηγείς μόνιμα στη λωρίδα έκτακτης ανάγκης είναι σχεδόν έγκλημα. Να κοιτάξει τις ανύπαρκτες κοινωνικές δομές της χώρας που όταν παίρνεις τηλέφωνο σου λένε "δυστυχώς στην Ελλάδα δεν υπάρχει κάτι τόσο οργανωμένο".

      Ας οργανωθεί και η Εκκλησία περισσότερο κι ας επικεντρωθεί στην πνευματική καλλιέργεια των ποιμένων της, έτσι ώστε όλες οι αγαθοεργίες να έχουν πραγματικό νόημα και συνέχεια.
Ευτυχώς υπάρχουν λαμπρές εξαιρέσεις σε όλους τους τομείς της κοινωνίας.
Ας αλλάξουμε λοιπόν πρώτα εμείς οι ίδιοι, μιμούμενοι τη ζωή των Αγίων για να υπάρχει ελπίδα Σωτηρίας της ψυχής μας πρωτίστως αλλά και της Χώρας στην οποία ζούμε.
Χρόνια πολλά κι ευλογημένα!

Ξεπούλησαν την ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ με 153 «Ναι»

Η Μακεδονία επωλήθη. Η 25η Ιανουαρίου 2019 περνά στην ιστορία ως η ημέρα που 153 βουλευτές του Ελληνικού Κοινοβουλίου είπαν «ναι» στο  ξεπούλημα της Μακεδονικής γης και τις Μακεδονικής γλώσσας στους γείτονες Σκοπιανούς. 

Φαίνεται πως τα ανταλλάγματα και οι πιέσεις είναι ικανά να αλλάξουν ακόμη και την ιστορία. Κι αυτό για όσους δεν δεν ενδιαφέρονται για την πατρίδα και το έθνος είναι εύκολο. Σήμερα, τέσσερα ακριβώς χρόνια μετά την πρώτη εκλογή του ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση, έρχεται μια ιστορική ψηφοφορία. Η κύρωση της Συμφωνίας των Πρεσπών είναι γεγονός. Οσα έκαναν οι πρόγονοί μας από αρχαιοτάτων ετών έως και έναν αιώνα πριν, δεν έχουν καμία σημασία. Σβήστηκαν μονοκονδυλιά από δύο υπογραφές των υπουργών Εξωτερικών.

FORTNITE: ΕΞΟΝΤΩΣΕ ΤΟΥΣ ΣΥΜΠΑΙΚΤΕΣ ΣΟΥ ΓΙΑ ΝΑ ΜΕΙΝΕΙΣ ΖΩΝΤΑΝΟΣ!

Η τελευταία μεγάλη μόδα διαδικτυακού παιχνιδιού είναι στηριγμένη στην ιδέα ότι πρέπει ο παίκτης να εξοντώσει 99 συμπαίκτες του, για να μείνει ζωντανός και νικητής! Πρόκειται για το “παιχνίδι που μεγαλώνει άγρια παιδιά”, το Fortnite! Παιδιά που αφιερώνουν πάνω από  πέντε ώρες την ημέρα μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή ή την κονσόλα παιχνιδιών ή το κινητό τους, για να μπούνε σε ένα ηλεκτρονικό “παιχνίδι” επιβίωσης, το οποίο απαιτεί προσήλωση, ταχύτητα, ευφυΐα, συμμαχίες, πονηριά και γνωστούς ή αγνώστους συμπαίκτες, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Πολλοί γονείς αισθάνονται ότι τα παιδιά τους είναι απόλυτα εξαρτημένα. Και δεν είναι μόνο ο χρόνος που αποβαίνει εις βάρος των μαθημάτων και της δημιουργικότητας του παιδιού. Είναι, κυρίως, το αίσθημα ότι για να επιβιώσεις, πρέπει να εξοντώσεις τους άλλους. Ο νόμος της ζούγκλας σε έναν κόσμο στον οποίο, κατά τα άλλα, τα ανθρώπινα δικαιώματα θεωρούνται αδιαπραγμάτευτα.

Γιατί μας πετούν χημικά;

Τι ν’ απαντήσεις στον ανιψιό Χάρη που ρωτούσε: Γιατί μας πετούν χημικά; Αυτοί δεν είναι Έλληνες;

Στο χθεσινό 20/01/2019 μεγαλειώδες συλλαλητήριο υπέρ της Μακεδονίας και κατά της επαίσχυντης Συμφωνίας των Πρεσπών στην πλατεία Συντάγματος, μεγαλύτερο απ’ το προηγούμενο που επίσης παραβρέθηκα, ένοιωσα μια από τις πιο αμήχανες στιγμές της ζωής μου.

Πήγαμε μαζί με το Χριστινάκι μου και ήρθαν παρέα ο αδερφός της με την γυναίκα και τα δυο παιδιά του. Κι ενώ βρισκόμαστε μετά την γαλλική πρεσβεία, λίγο πριν την είσοδο της Βουλής, άρχισε η αλόγιστη χρήση χημικών και η συνεχής ρίψη δακρυγόνων, εναντίον όχι μόνο των 20 με 30 αλητών προβοκατόρων, τους οποίους είναι ξεκάθαρο ότι οι αστυνομικές δυνάμεις άφησαν να παρεισφρήσουν ανενόχλητοι ανάμεσα σε εκατοντάδες χιλιάδες ειρηνικούς διαδηλωτές, αλλά και στον κόσμο.

Σε ανθρώπους κάθε ηλικίας, οικογενειάρχες που βρέθηκαν εκεί με τα παιδιά τους, όπως εμείς προκειμένου να διατρανώσουμε την αντίθεση μας στο ξεπούλημα της Μακεδονίας που ετοιμάζει η Κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ μαζί με τα… παρτάλια που συγκέντρωσε, σε μωρά που τα είχαν οι μάνες στα καρότσια, σε ηλικιωμένους, σε ιερείς και μοναχούς.

Μία ξεχωριστή εμπειρία.

Όταν ήμουν διάκος, με είχε βάλει ο δεσπότης υπεύθυνο νεότητας σε μια μεγάλη ενορία. Είχα σχετικό άγχος κι ανησυχία γιατί δεν είχα αναλάβει ξανά ένα τέτοιο διακόνημα. 

Εκείνο τον καιρό επίσης είχα πάρει μια άδεια για Θεσσαλονίκη να δω κάποιους φίλους. Πήρα το αμάξι και λέω 'θα κάνω στάση στα Μετέωρα να δω κανένα μοναστήρι εκεί'. Όντως. Αφού έφυγα και ήμουν στο αυτοκίνητο, πριν βγω στην εθνική, έκανα κάπου στάση για καφέ. 

Εκεί, σ' ένα δρόμο με στροφές -απ' ό,τι θυμάμαι- είχε κι ένα υπαίθριο μανάβικο απ' αυτά με τα πολλά χρώματα των φρούτων στα τελάρα που μπορεί να συναντήσει κανείς στην άκρη του Θεού. 

Πάω προς το μανάβικο και σταματάει ένα αυτοκίνητο με επισκοπικές πινακίδες, όχι κάτι σπουδαίο, και βγαίνει ο Σιατίστης ο Παύλος με ζωστικό μονάχα, να ψωνίσει. Με βλέπει και μου λέει 'ε, πάτερ! Από που είσαι; Ωραία φρούτα έχει εδώ"!

"Σεβασμιώτατε, του λέω, ψωνίζουν οι δεσποτάδες απ' τα μανάβικα"; "Και ψωνίζουν και δοκιμάζουνε πρώτα" μου απαντά με χαμόγελο. 

Τότε, σκέφτηκα να τον ρωτήσω τι να κάνω με τη νεότητα που είχα αναλάβει και το άγχος που μου είχε προκληθεί αφού ο Σιατίστης ήτανε γνωστός για το έργο στον τομέα νεότητος που είχε παράξει στη ζωή του. Έτσι κι έκανα. 

Η έννοια του χρόνου μέσα στην Εκκλησία.

Είναι συνήθεια στους ανθρώπους να γιορτάζουν το τέλος του χρόνου και την έναρξη του επόμενου και να γίνονται διάφορες εορταστικές εκδηλώσεις. 

Όλα αυτά είναι ωφέλιμα γιατί στη ζωή του ανθρώπου είναι καλό να υπάρχουν αυτές οι εκδηλώσεις ώστε να μην υπάρχει μονοτονία στη σημερινή ζωή. 

Ωστόσο εμείς, ως μέλη της Εκκλησίας, πρέπει να βλέπουμε τα πράγματα ακριβώς μέσα στο πνεύμα της Εκκλησίας μας και να δούμε πως η Εκκλησία αποδέχεται και προσλαμβάνει αυτό το γεγονός του χρόνου. 

Θα έπρεπε βέβαια, αν βλέπαμε τα πράγματα μέσα από την ανθρώπινη λογική μόνο και αν βλέπαμε τη ζωή μας μέσα στα περιθώρια αυτού του κόσμου και του παρόντος αιώνος, όταν περνά ένας χρόνος να είμαστε θλιμμένοι γιατί ο κάθε χρόνος που περνά κατεργάζεται πάνω μας το μυστήριο της φθοράς μας και του θανάτου μας, αφού είμαστε θνητά όντα και ο χρόνος μας είναι περιορισμένος. 

Ντροπή σου Έλληνα αν πουλήσεις την Μακεδονία.

«Ντροπή σου Έλληνα αν πουλήσεις τη Μακεδονία»

Η επιστολή της μαθήτριας από τη Θεσσαλονίκη που καθηλώνει

Μερικές φορές οι φωνές των απλών ανθρώπων είναι πιο βροντερές και καθηλωτικές από εκείνες των πολιτικών και εκείνων που αποφασίζουν για εμάς χωρίς εμάς. 

Διαβάστε την επιστολή της Ισμήνης Παπάζογλου, μαθήτριας της Γ' τάξης του Ενιαίου Λυκείου Θεσσαλονίκης, με αφορμή το Σκοπιανό ζήτημα και όσα μαγειρεύονται τις τελευταίες μέρες για το όνομα της γειτονικής χώρας:

Είμαι μαθήτρια της Γ Λυκείου Ενιαίου Λυκείου Θεσσαλονίκης, είμαι γέννημα θρέμμα της Μακεδονίας εγώ, όπως ο πατέρας, η μητέρα μου, οι παππούδες και οι γιαγιάδες, οι πρόγονοί μου σε βάθος χρόνου.

Το αίμα της ράτσας με καλεί να ορθώσω ανάστημα και λόγο, να βροντοφωνάξω στην κυβέρνηση και σε όλη την πολιτική ηγεσία του τόπου μας.

Μην πουλάτε την ιστορία μας, μην ξεπουλήσετε τη Μακεδονία, τη χώρα ηρώων, αγέρωχων αγωνιστών, μην υποκύψετε στις πιέσεις των ισχυρών, είμαστε λίγοι ναι, όμως έχουμε ψυχή να αγωνιστούμε, να υπερασπισθούμε σαν τον Διγενή Ακρίτα την Ιστορία μας, τις αξίες μας, τα ιδανικά μας.

Η χαραμάδα του Παραδείσου…

Μεσημέρι. Ρουτίνα.
Μια απλή καθημερινή. Τα σπουδαία συμβαίνουν αλλού, όχι εδώ.

Σ’ενα συνηθισμένο σπίτι, μιας συνηθισμένης οικογένειας, σε μια συνηθισμένη ζωή.

Τίποτα το ιδιαίτερο. Τίποτα το αξιοπρόσεκτο.

Ήσυχο το σπίτι, η μητέρα κατάκοπη με τις δουλειές, με το βλέμμα ανήσυχο, με την προσμονή μιας ανάπαυσης, να είναι μακριά από την δικαίωσή της.

Νεα στο σωμα, γρια σχεδον στην ψυχη.

Το παιδι, με το προσωπο του αγγελου, μπροστα στα εικονισματα, με το κανδηλι να αντιφεγγιζει στα ματια του, εκανε προσευχη, για το φαγητο.

Φαγητο ομως δεν υπηρχε.

Αλλη μια φορα θα ερχοταν απ’εξω, κρυφα, σκεπασμενο σαν κλοπιμαιο, και προερχομενο απο το υστερημα καποιων αλλων.

Αντι αυτου, υπηρχε ομως υπομονη, αλλα και αυτη ποσο να αντεξει;

Ωρες σιωπης και αναμονης. Κανεις δεν μιλα.

Ουτε το παιδι, ουτε η μητερα. Μονο κοιταζονται, παρηγορητικα, μιλουν με ενα αθορυβο διαλογο παρακλησεως, ενδιαθετο, ψυχικο, αδειαζοντας σιγα σιγα τα τελευταια αποθεματα τους.