Αυτό είναι το νόημα της αληθινής αγάπης !!

Ποτέ δεν ένιωσα δημόσιος υπάλληλος και ξεκίνησα όπως χιλιάδες κληρικοί το ιερατικό στάδιο αγαπώντας την ιεροσύνη μου και θα εξακολουθήσω να το κάνω σε οποιοδήποτε οικονομικό,πολιτικό ή κοινωνικό καθεστώς. Επωφελήθηκα της συμφωνίας που είχε κάνει η Εκκλησία με το ελληνικό κράτος ,πληρωνόμουν σαν Δ.Υ. αλλά ποτέ το κράτος δεν με αντιμετώπισε ως τέτοιον και δεν ένιωσα στιγμή ότι τρώω ψωμί δωρεάν ή μου το χάρισε κανένας.Δεν έκανα λεφτά, δεν διήγα πολυτελή ζωή και ούτε έχω την δυνατότητα και προ πάντων την διάθεση να το κάνω. Υπήρξα όπως χιλιάδες ιερείς αντικείμενο φθόνου για την σταθερότητα του μηνιάτικου,ακόμα και από ανθρώπους που είναι κοντά στην εκκλησία, από ανθρώπους που είδαν όφελος από τους ιερείς και την εκκλησία ή από άλλους που αντικειμενικά και πέρα απ αυτή την ... δυσφορία πάνω στο ζήτημα μας αγαπάνε. Θέλω επίσης να πω ότι ο παπάς μπορεί να περάσει δύσκολα ,αλλά ποτέ δεν θα πεινάσει. Σε εποχές κρίσης και αμισθίας ο παπάς μεγάλωσε και σπούδασε και ανέδειξε υποδειγματικές οικογένειες. Αλίμονο στους απίστους που δεν θα επιβιώσουν ούτε μια μέρα.Λοιπόν αλλού οι μεμψιμοιρίες και τα μικροψυχία. Στον τάφο μας δεν θα χορέψετε ότι και να γίνει.

Όσο για σας που θέλετε να μας ξαναδείτε με τριμμένα ράσα και ανοιχτά ζεμπίλια για να χορταίνουμε με ζητιανεμένα πρόσφορα και κόλλυβα σας εύχομαι να μην δώσει ποτέ ο Θεός να χρειαστεί να χτυπήσετε την πόρτα μας για να τα μοιραστούμε. Γιατί είναι σιγουρο ότι δεν θα σας αποπέμψουμε, αλλά θα σας τα χαρίσουμε και αυτά. Θα είναι όμως πολύ σκληρό για σας γιατί θα είναι η μόνη πόρτα που θα βρείτε ανοιχτή. Αυτή που δείχνετε με το δάχτυλο!

Εκκλησιαστική περιουσία και μισθοδοσία του κλήρου.

Πρωτοπρ. Βασίλειος Ι. Καλλιακμάνης, Καθηγητής Θεολογικής Σχολής Α.Π.Θ.

1. Η Εκκλησία και το ζήτημα της περιουσίας

Το ζήτημα της εκκλησιαστικής περιουσίας δεν απασχόλησε την ακαδημαική θεολογική σκέψη γενικότερα (εκτός ελαχιστων εξαιρέσεων,) ούτε ήταν και εντός των δικών μου ερευνητικών ενδιαφερόντων. Κι αυτό, διότι ήθελα να βλέπω την Εκκλησία πέρα και πάνω από τα όρια μιάς μη κυβερνητικής οργάνωσης ή μιάς μικρής ή μεγάλης επιχείρησης. 

Εξάλλου, οι κληρικοί σύμφωνα με τους ιερούς κανόνες δεν επιτρέπεται να ασχολούνται με το εμπόριο. Πράγματι, εάν η Εκκλησία χάσει τον εσχατολογικό της προσανατολισμό, κινδυνεύει να μετασχηματισθεί σε εγκόσμιο κοινωνικό οργανισμό. Από χώρος φανερώσεως χάριτος και αγιασμού των ανθρώπων, κινδυνεύει να μεταβληθεί μόνο σε χώρο εξυπηρέτησης θρησκευτικών, αλλά και πάσης φύσεως ανθρώπινων αναγκών. Από εικόνα και σημάδι του παραδείσου και χώρος δράσεως του Παρακλήτου, το οποίο συγκροτεί το θεσμό της Εκκλησίας, να μετατραπεί σε συμβατική δημόσια υπηρεσία.

Οι ελληνικές οικογένειες εκπέμπουν SOS λόγω διαδικτύου

Θλιβερή ευρωπαϊκή πρωτιά κλήσεων στη γραμμή βοήθειας - Παιδιά βιαιοπραγούν και γονείς ζητούν βοήθεια όταν είναι πια αργά - Στοιχεία που σοκάρουν

Το φιξάρισμα της γρήγορης ανταμοιβής, ο αποπλανητικός χαρακτήρας των διαδικτυακών παιχνιδιών και οι εξίσου εθισμένοι γονείς είναι μερικά από τα στοιχεία που κλέβουν την παράσταση. Η «Νέα Σελίδα» συνομίλησε με τους επικεφαλής των φορέων που ασχολούνται με τον διαδικτυακό εθισμό στην Ελλάδα και ρίχνει φως σε ένα ανησυχητικό φαινόμενο στη ζωή των παιδιών, το οποίο βρίσκεται σε έξαρση.

Της Δήμητρας Τριανταφύλλου | dtriantafillou@neaselida.news

«Οι γονείς που μας καλούν είναι σε απελπισία σχετικά με αυτό που αντιμετωπίζουν στο σπίτι. Μας αναφέρουν ολοένα και πιο ακραίες συμπεριφορές από τα παιδιά τους, εκρήξεις θυμού και αυξημένη επιθετικότητα. Εχουμε ακούσει περιστατικό που 15χρονος χτύπησε πολύ άσχημα τη μητέρα του επειδή έκοψαν τη σύνδεση στο ίντερνετ», τονίζει με ανησυχία στη «Νέα Σελίδα» ο Γιώργος Κορμάς, υπεύθυνος της γραμμής βοήθειας του Ελληνικού Κέντρου Ασφαλούς Διαδικτύου του Ιδρύματος Τεχνολογίας και Ερευνας, και συνεχίζει: «Οι βίαιες εκδηλώσεις εμφανίζονται την ώρα της έντασης, όταν οι γονείς τραβούν τα καλώδια από τις πρίζες».

Στη γραμμή βοήθειας Helpline (210 6007686) οι έφηβοι και οι γονείς τους αναφέρουν περιστατικά που σχετίζονται με διαδικτυακή παρενόχληση, παραπλάνηση, εκβιασμό και εθισμό: «Το 35%-40% των κλήσεων που λαμβάνουμε από τους γονείς αφορά στον εθισμό των παιδιών τους. Λαμβάνουμε 600 με 800 κλήσεις τον χρόνο από γονείς, διατηρώντας το μεγαλύτερο ποσοστό ανάμεσα στις 32 χώρες όπου λειτουργούν αντίστοιχες γραμμές».

Ξεκινούν τα μαθήματα Παραδοσιακών Χορών

Την Παρασκευή 19 Οκτωβρίου 2018 ξεκινούν τα μαθήματα εκμάθησης Παραδοσιακών Χορών στην Ενορία μας. Τα Τμήματα Παραδοσιακών Χορών της Ενορίας Αγίου Στυλιανού Γκύζη, συμβάλλουν στην προβολή και διάσωση της μουσικής και χορευτικής μας παράδοσης. Λειτουργούν Τμήματα παιδικά και ενηλίκων. Φιλοδοξία είναι και οι δυο γενιές να χορεύουν ελληνικά, να δημιουργούν πολιτισμό και να τον μεταδίδουν. Τα χορευτικά τμήματα συμμετέχουν σε εκδηλώσεις εντός και εκτός Ενορίας. Διδάσκονται χοροί του ελληνισμού από τη Μακεδονία, τη Θράκη, την Ήπειρο, το Αιγαίο, το Ιόνιο, την Κρήτη, τη Μικρά Ασία, τον Πόντο, τη Στερεά Ελλάδα, την Πελοπόννησο, την Κύπρο. Οι πρόβες των χορευτικών ομάδων, μικρών και μεγάλων, πραγματοποιούνται κάθε Παρασκευή απόγευμα, στην αίθουσα της Ενοριακής Νεανικής Εστίας πλησίον του Ιερού Ναού. 

Το πρόγραμμα των μαθημάτων είναι: 

1ο Παιδικό Τμήμα 19:00 – 20:00 (Δ΄ Ε΄ Στ΄ & Γυμνάσιο) συμμετοχή 3 ευρώ 

Το Παιδικό Τμήμα θα λειτουργήσει εφόσον γραφτούν τουλάχιστον 10 παιδιά. Αν κατά την διάρκεια της χρονιάς μειωθεί ο αριθμός των μαθητών του τμήματος τότε το τμήμα δεν θα συνεχίσει.

2ο Τμήμα Λυκείου – Νέων & Ενηλίκων 20:00 – 21:00 συμμετοχή 7 ευρώ

Κάνε τώρα την εγγραφή σου ΕΔΩ

Διδάσκει ο Χοροδιδάσκαλος κος Στέφανος Μουστάκης, δάσκαλος χορού στο Εθνομουσικολογικό Ίδρυμα – Κέντρο Παραδοσιακών Χορών Πέτρου Ζήση στο Χαλάνδρι Αττικής http://www.idrimapzisi.gr 

Όσοι ενδιαφέρονται για περισσότερες πληροφορίες, μπορούν να επικοινωνήσουν στα τηλέφωνα 6948176608, 6977387010, 6973519591.
Η πρόσκληση παραμένει ανοιχτή για μικρούς και μεγάλους.

Δείτε επίσης : Παραδοσιακοί χοροί: Γιατί να ξεκινήσει το παιδί μου;

Δείτε Video

Τα παιδιά δυσκολεύονται ακόμη και να κρατήσουν το μολύβι εξαιτίας των tablets και των smartphones, σύμφωνα με επιστήμονες.

Τα παιδιά δυσκολεύονται ακόμη και να κρατήσουν το μολύβι εξαιτίας της υπερβολικής χρήσης της τεχνολογίας σύμφωνα με επιστήμονες. 

Η συχνή χρήση συσκευών με οθόνη αφής αποτρέπει τους μύες των χεριών να αναπτυχθούν αρκετά, ώστε να βοηθήσουν τα παιδιά να κρατούν ένα μολύβι σωστά.
«Σήμερα τα παιδιά δεν έρχονται στο σχολείο με τη δύναμη στα χέρια που είχαν τα παιδιά πριν από 10 χρόνια γιατί δεν εξασκούνται το ίδιο με τότε» ανέφερε η παιδίατρος Sally Payne από την Αγγλική Ιατρική Υπηρεσία Trust.
Οι οθόνες αφής έχουν μειώσει τον χρόνο που τα παιδιά ασχολούνται με παραδοσιακές δραστηριότητες, όπως η ζωγραφική, που αυξάνουν το συντονισμό των κινήσεων.

Σε έρευνα που συμμετείχαν 1900 καθηγητές διαπιστώθηκε ότι τα μισά αγόρια και περίπου το 30% των κοριτσιών αντιμετωπίζουν πρόβλημα στο γράψιμό τους. Το 40% των μαθητών του γυμνασίου δεν μπορούσαν να γράψουν περισσότερο από μισή ώρα συνεχόμενα. Παρόλο που δεν υπάρχει επιστημονική εξήγηση, οι περισσότεροι καθηγητές υποστηρίζουν ότι αυτό οφείλεται στην «προοδευτική ψηφιοποίηση της επικοινωνίας».
Το 58% των παιδιών κάτω των 2 ετών έχουν χρησιμοποιήσει tablet ή smartphone τουλάχιστον μια φορά στη ζωή τους.

Τα παιδιά με ειδικές, ξεχωριστές δυνάμεις διδάσκουν γνώση. Αυτή της ζωής.

Δεν ξέρω τι περνάει από το μυαλό σας όταν σκέφτεστε ένα παιδί με ειδικές ανάγκες. Δεν...
ήμουν ποτέ στη θέση σας. Βλέπω τα πράγματα από μέσα, όταν εσείς τα γυροφέρνετε και προσπαθείτε να καταλάβετε.

Βλέπω συνεχώς κείμενα που αφορούν τα συγκεκριμένα παιδιά. Τα περισσότερα μου προκαλούν θλίψη. Κάθε φορά που διαβάζω κάτι, νιώθω μια σφαλιάρα αδικίας να με χτυπάει. Νομίζω πως το κοιτάζω από άλλη σκοπιά. Όλοι όσοι έχουν μεγαλώσει ή έχουν ζήσει δίπλα σε παιδιά με ειδικές ανάγκες το νιώθουν.
Ας τα βάλουμε σε μία σειρά λοιπόν.
1. Τα παιδιά με ειδικές ανάγκες είναι σαν όλους εμάς. Που σημαίνει πως νιώθουν σαν όλους εμάς. Θυμώνουν, στεναχωριούνται, χαίρονται, αγαπούν, διασκεδάζουν, σαν όλους εμάς. Αυτό που παθαίνουν περισσότερο από εμάς τους υπόλοιπους είναι τα θετικά συναισθήματα. Δηλαδή, χαίρονται περισσότερο. Αγαπάνε περισσότερο. Διασκεδάζουν περισσότερο. Άρα, είναι πιο τυχερά όντα από εμάς. Και επίσης, αφού νιώθουν στο μέγιστο τα όμορφα συναισθήματα της ζωής, είναι και λίγο διαφορετικά από όλους εμάς. Είναι καλύτερα όντα από όλους μας. Άραγε γιατί; Είναι εύκολο. Δεν λειτουργεί η λογική τους περισσότερο από το συναίσθημά τους. Αυτό τους κάνει να ευχαριστιούνται τη ζωή όπως κανένας άλλος. Δεν βάζουν φραγμούς. Ούτε πρέπει. Ούτε ζυγιάζουν τα πράγματα. Κάνουν αυτό που νιώθουν, λένε αυτό που νιώθουν (Οι φιλοσοφικές ερωτήσεις λοιπόν στυλ «λογική ή συναίσθημα», μόλις έχουν απαντηθεί από τα τυχερότερα παιδιά όλων. Τα παιδιά με ειδικές ανάγκες).

Ο Ευαγγελικός λόγος, καθρέπτης!

Ξέρεις γιατί βοηθώ, και τους φτωχούς μουσουλμάνους;
...έλεγε ένας νεαρός χριστιανός σε φίλο του. -Γιατί είπε ο Χριστός, ότι αν συγχωρείς, θα σε συγχωρέσει, και ανάλογα την αυστηρότητα που κατακρίνεις ξένο δούλο, έτσι και εσύ θα κριθείς. 

Είπε να μην κατακρίνουμε καθόλου, και να αγαπάμε μέχρι και τον εχθρό μας. 

Και σταυρώθηκε για όλους μας, για Εβραίους, για μουσουλμάνους, για ιθαγενείς, για όλους τους ανθρώπους. 

Δεν θυμάμαι πως τα έχει πει ακριβώς ο Χριστός, και αυτό ακόμη με τρομάζει, και θέλω να με συγχωρέσει ο Χριστός, που κι αν ονομάζομαι χριστιανός, δεν ξέρω την πίστη μου την αληθινή, σωστά. 

Ενώ ο φτωχός μουσουλμάνος, αν είναι καλός άνθρωπος, έχει περισσότερα ελαφρυντικά από μένα, που εγώ τα ξέρω όλα, την Αλήθεια, και όμως δεν τα εφαρμόζω. Μήτε έχω τον ζήλο, του δυστυχή για την πλάνη του, μουσουλμάνου, να προσεύχομαι συνεχώς στον αληθινό Θεό Χριστό μου. 

Πρόσεχε φίλε μου, γιατί ο Χριστός δεν θέλει να θυσιάζουμε ανθρώπους, εαυτούς θέλει να θυσιάζουμε, τους κακούς εαυτούς μας, να υπηρετούμε αδερφούς, όλους σαν εαυτούς μας, και Χριστό να ζητάμε. 

Ο Χριστός τότε και διάκριση μας δίνει, και μας προστατεύει, και δεν ντροπιάζει κανέναν, κάπως έτσι λέει κάπου στο Ευαγγέλιο...

ΕΚΑΝΑ ΛΑΘΟΣ (;)

 Υπάρχουν λάθη και λάθη στην καθημερινότητα και στην ζωή μας. Είναι οι λανθασμένες εκτιμήσεις μας για πρόσωπα και καταστάσεις. Όταν υπολογίζουμε στην βοήθεια κάποιων, όταν νομίζουμε ότι είναι όπως θα τους θέλαμε, όταν δεν βλέπουμε τα συμφέροντα που κινούν την σκέψη και την συμπεριφορά τους. Είναι οι λανθασμένες εκτιμήσεις για τις δικές μας δυνατότητες. Για τις αντοχές του χαρακτήρα μας. Για την επιμονή να παλέψουμε. Για τους στόχους που θέτουμε. Για τις επιθυμίες των άλλων με τις οποίες πρέπει να συγκρουστούμε. Για το τι μας κάνει αληθινά ευτυχισμένους. Είναι οι λανθασμένες εκτιμήσεις για το περιβάλλον στο οποίο ζούμε. Για τα πάθη μας. Για τον χρόνο που έχουμε. Για το βραχυπρόθεσμο ή το μακροπρόθεσμο στο οποίο καλούμαστε να επενδύσουμε. Κάποτε είναι η απουσία σχεδίου. Η προχειρότητα. Η επιπολαιότητα.

                Υπάρχουν όμως και λάθη τα οποία έχουν να κάνουν με ό,τι ονομάζουμε νόημα και περιεχόμενο ζωής. Λάθη τα οποία δεν διορθώνονται και με τα οποία πρέπει να ζήσουμε, είτε ενοχικά και καταθλιπτικά είτε να προχωρήσουμε σαν να μην τρέχει τίποτα, δηλαδή με αναισθησία και αδιαφορία, είτε να συμβιβαστούμε με αυτά, να τα θυμόμαστε, αλλά να αλλάζουμε ζωή.

Μην αφήσεις την καρδιά να πετρώσει…

Η πνευματική ζωή είναι εύθραυστη. Μπορεί εύκολα να διαλυθεί ένα κάστρο που έχτιζες χρόνια πέτρα πέτρα.

Χρειάζεται προσοχή, οφείλουμε τον εσωτερικό μας κόσμο να τον αντιμετωπίζουμε με σοβαρότητα και στην πνευματική ζωή οφείλουμε να είμαστε πάντα ετοιμοπόλεμοι.

 Πως φτιάχνουμε ένα σπίτι; Ξεκινώντας από τα θεμέλια. Βάζουμε μπετόν και νερό στην μπετονιέρα, αρχίζει το μείγμα να κινείται ώστε να φτάσει σε σημείο να γίνει επεξεργάσιμο. Όσο αφήνουμε το μίγμα στην κίνηση δεν μπορεί να πετρώσει με αποτέλεσμα όταν το βγάλουμε μπορούμε εύκολα να το στρώσουμε για να δημιουργήσουμε αυτό που θέλουμε, να καλουπώσουμε, να φτιάξουμε κάτι καινούργιο και να διορθώσουμε οποιεσδήποτε κακοτεχνίες. Αν η μπετονιέρα σταματήσει το υλικό μέσα θα πετρώσει και χρειάζεται μετά βίαιους τρόπους για να επανέλθει και μάλιστα όχι άριστα την αρχική του μορφή.

Αυτό το μείγμα του ψυχισμού μας οφείλουμε να το βάλουμε στην μπετονιέρα που λέγεται Εκκλησία και την κίνηση που ονομάζεται άσκηση μέσα από τον πρακτικό δρόμο της νήψεως. 

Έτσι θα μπορέσουμε να οικοδομήσουμε τις αρετές και να θεραπεύσουμε τις πληγές των παθών. Η ακινησία, δηλαδή η ακηδία σε συνεργασία με την αδιαφορία θα φέρει ένα άσχημο αποτέλεσμα, η καρδιά θα πετρώσει και τότε τα πράγματα θα είναι πολύ δύσκολα.

Τι ν' απαντήσουμε όταν κάποιος μας λέει ότι δεν υπάρχει Θεός.

Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

---

Ένας συνάδελφός σου, σού επαναλαμβάνει συνεχώς: "Δεν υπάρχει Θεός!" Καί αισθάνεσαι σά νά σέ χτυπά μέ μαστίγιο. Κι εσύ αγωνιάς γιά τήν ψυχή του καί τή ζωή του. Καί καλά σκέφτεσαι.

Άν δέν υπάρχει ο Ζών κι ο Παντοδύναμος Θεός κι άν δέν είναι ισχυρότερος από τό θάνατο, τότε ο θάνατος είναι ο μοναδικός κυρίαρχος. Καί η κάθε ζωντανή ύπαρξη δέν είναι παρά ένα κλωτσοσκούφι τού θανάτου. Ένα ποντικάκι στό στόμα τής γάτας.

Μία φορά, αντικρούοντας τόν, τού είπες: "Ο Θεός υπάρχει. Γιά σένα δέν υπάρχει". Καί δέν έσφαλες. Γιατί εκείνοι πού αποκόπτονται από τόν Αιώνιο καί Ζωοδότη Κύριο εδώ στήν γή, αποκόπτονται από τή ζωή τήν πραγματική.

Καί έτσι ούτε εδώ, ούτε στήν άλλη ζωή θά γευθούν τό μεγαλείο του Θεού καί τής πλάσης Του. Καί καλύτερα νά μήν είχαμε γεννηθεί, παρά νά είμαστε αποκομμένοι από τόν Θεό.

Αν ήμουν στη θέση σου, θα του έλεγα τα εξής:

- Κάνεις λάθος, φίλε μου! Ορθότερο θα ήταν, αν έλεγες: «Εγώ δεν έχω Θεό». Διότι το βλέπεις, ότι υπάρχουν τόσοι άνθρωποι γύρω σου, που έχουν Θεό και γι’ αυτό διακηρύττουν ότι υπάρχει Θεός. Λοιπόν, μη λες: «Δεν υπάρχει Θεός»! Περιορίσου να λες: «Εγώ δεν έχω Θεό»!

- Κάνεις λάθος! Μιλάς σαν τον άρρωστο, που λέει ότι δεν υπάρχει πουθενά υγεία!

- Κάνεις λάθος! Μοιάζεις με τον τυφλό που λέει: «Δεν υπάρχει φως στον κόσμο». Όμως φως υπάρχει. Και είναι διάχυτο παντού. Αυτός ο δυστυχής δεν έχει το φως του. Και θα μιλούσε σωστά αν έλεγε: «Εγώ δεν έχω μάτια και δεν βλέπω φως».

- Κάνεις λάθος! Μιλάς σαν το ζητιάνο, που λέει: «Δεν υπάρχει χρυσάφι στη γη». Μα χρυσάφι υπάρχει! Και επάνω στή γη! Καί μέσα στή γη! Αυτός δεν έχει χρυσάφι! Το σωστό θα ήταν να έλεγε: «Εγώ δεν έχω χρυσό»!

ΕΚΑΝΑ ΛΑΘΟΣ (;)

Υπάρχουν λάθη και λάθη στην καθημερινότητα και στην ζωή μας. Είναι οι λανθασμένες εκτιμήσεις μας για πρόσωπα και καταστάσεις. Όταν υπολογίζουμε στην βοήθεια κάποιων, όταν νομίζουμε ότι είναι όπως θα τους θέλαμε, όταν δεν βλέπουμε τα συμφέροντα που κινούν την σκέψη και την συμπεριφορά τους. Είναι οι λανθασμένες εκτιμήσεις για τις δικές μας δυνατότητες. Για τις αντοχές του χαρακτήρα μας. Για την επιμονή να παλέψουμε. Για τους στόχους που θέτουμε. Για τις επιθυμίες των άλλων με τις οποίες πρέπει να συγκρουστούμε. Για το τι μας κάνει αληθινά ευτυχισμένους. Είναι οι λανθασμένες εκτιμήσεις για το περιβάλλον στο οποίο ζούμε. Για τα πάθη μας. Για τον χρόνο που έχουμε. Για το βραχυπρόθεσμο ή το μακροπρόθεσμο στο οποίο καλούμαστε να επενδύσουμε. Κάποτε είναι η απουσία σχεδίου. Η προχειρότητα. Η επιπολαιότητα.

To μεγαλείο του Θεού μέσα από την απλότητα…

Χάσαμε την απλότητα γι’ αυτό χάσαμε την ευτυχία, τη χάρη του Θεού και την ουσία της ζωής.

Κάνουμε τη ζωή μας πολύπλοκη  με αποτέλεσμα να χανόμαστε μέσα στον ωκεανό με τις μέριμνες και στο τέλος καταλήγουμε με μια κληρονομιά  άγχους, απογοήτευσης και κατάθλιψης.

Είναι όμορφη η απλότητα, έχει κάλλος και ωραιότητα. Η απλότητα έχει την αγνότητα του Πλάστη και λάμπει σαν το πιο όμορφο διαμάντι. Σε όλα τα επίπεδα της ζωής. Από την εξωτερική ομορφιά ενός ανθρώπου μέχρι τη διαδρομή ενός καλοπροαίρετου λογισμού.

Πού θα το δούμε αυτό ; …Στα παιδιά….

Αρκεί ένα σ’ αγαπώ και μια αγκαλιά και το παιδί θα χαμογελάσει σαν να είναι στον παράδεισο. Αρκεί ένα λουλούδι που θα προσφέρει ο σύζυγος  στη γυναίκα του για να αλλάξει η μέρα και να έρθει ο παράδεισος. Αρκεί ένα απλό τηλεφώνημα χωρίς λόγο και αιτία «Καλημέρα , σε σκέφτηκα και είπα να σε πάρω να δω τι κάνεις και να σε ακούσω».

Αρκεί ένα περπάτημα , ένας καφές, μια συνάντηση με απλό διάλογο, περισσότερο για να τιμήσω τον άλλον με το να τον ακούσω και όχι να του πω τα δικά μου κατορθώματα εγωισμού.

Δεν χρειάζεται η ευτυχία πολλά πράγματα…

Βλέπουμε ζευγάρια να ξοδεύουν χρήματα και να κάνουν γάμους υπερπαραγωγή αλλά να μην τον χαίρονται πνευματικά. Χαλάμε φιλίες, συγγένειες, και γειτονίες με ανθρώπους για χαλασμένους λογισμούς όπως έλεγε κι ο Άγιος Παΐσιος.

Για τον λόγο αυτό ο Κύριος μας λέει να γίνουμε σαν τα παιδιά για να κληρονομήσουμε τη Βασιλεία των Ουρανών. Να γίνουμε απλοί, να κάνουμε απλά πράγματα, να σκεφτόμαστε απλά, και την απλότητα να την εμποτίζουμε με τη χάρη του Θεού μέσα από την προσευχή μας.

Απλότητα όπως η Ευχούλα…

«Κύριε Ιησού Χριστέ Ελέησόν με» και ανοίγουν οι Πύλες της Βασιλείας των Ουρανών.

Είσαι και ήσουν έτοιμη να γίνεις μάνα;

Γράφει ο π. Ανδρέας Κονάνος

Μια πιστή Ρωσίδα πήγε στον πνευματικό της στην Ρωσία και του είπε «Πατερ, θέλω να πάρω την ευχή σας να κάνω οικογένεια. Μου δίνετε την ευχή σας; Θέλω να ευχηθείτε για μένα και να με ευλογήσετε. Ήρθε η ώρα είμαι ώριμη πλέον στην ηλικία και θα παντρευτώ».

Και την ρωτά ο πνευματικός «Είσαι έτοιμη να φέρεις στον κόσμο έναν Άγιο. Μπορείς το παιδί που θα μεγαλώσεις να δείξεις ένα τέτοιο κλίμα γύρω σου ώστε να πάρει αυτή την υποψία της Αγιότητας;. Τότε σου δίνω την ευλογία μου.»

Δεν την ρώτησε για άλλα πράγματα. Δεν την ρώτησε αν έχει λεφτά , αν έχει δουλειά, αν έχει τα εξωτερικά στοιχεία που συνθέτουν ένα πετυχημένο γάμο. Της είπε «Μπορείς να εμπνεύσεις Αγιότητα σε αυτό το παιδί ; μπορείς να το κάνεις Άγιο;».

Εννοώντας «Μπορείς εσύ να είσαι Αγία για να δώσεις και στο παιδί αυτή την επιθυμία της Αγιότητας ; Τότε να έχεις την ευχή μου να ξεκινήσεις, αλλιώς το να κάνεις οικογένεια επειδή σε πήραν τα χρόνια, επειδή ήρθε η ηλικία, επειδή όλες οι φίλες σου και οι φίλοι σου έχουν κάνει οικογένεια, δεν είναι σωστό ξεκίνημα. Δεν αρκεί αυτό.».
Πρέπει να ξεκινήσει κανείς με σοβαρότητα αυτή την υπόθεση, με περίσκεψη, με ωριμότητα, και προσευχή.

Συγκλονιστικό γράμμα 17χρονου προς τον Χριστό

Ένας 17χρονος γράφει γράμμα τον Χριστό, όταν γύρω του οι συνομήλικοι του παραβατούν...

Διαβάστε το:

"Ιησού Χριστέ...

είμαι ένα απλό παιδί, αν και έκλεισα τα 17 μου. Είναι η ηλικία της εφηβείας, αλλά δε θέλω και δε μπορώ να τη σκέφτομαι. Δυσκολεύομαι. Σου γράφω κάποιες σκέψεις. Δεν είμαι σίγουρος ότι θα τις λάβεις. Δεν έχεις κάποια διεύθυνση. Δε ξέρω που βρίσκεσαι και στο κάτω - κάτω ποιος είσαι Εσύ. Ο κόσμος δε μου λέει σχεδόν τίποτα για Σένα. Δε Σε γνωρίζει και ούτε που θέλει να Σε γνωρίσει. Προσπάθησα να μάθω κάποια πράγματα για Σένα, αλλά δεν κατάφερα τίποτα.

Ούτε τουλάχιστον τ’ όνομά Σου δε προφέρουν οι άνθρωποι που βρίσκονται γύρω μου. Και τότε, Χριστέ, πώς να Σε βρω; Που βρίσκεσαι; Ποιος είσαι; Πώς να είμαι βέβαιος ότι υπάρχεις; Ότι με γνωρίζεις, ότι μ’ αγαπάς, ότι έχεις και για μένα μια σταγόνα αγάπης; Οι γύρω μου δε Σε βλέπουν, κοντά τους δε Σε αισθάνομαι. Πολλοί απ’ αυτούς που με περιτριγυρίζουν υποφέρον από εγωισμό, από υποκρισία, από μίσος. Δε μου λενε τίποτε για Σένα. Δε θέλουν να Σε βρουν, να Σε αισθανθούν, να Σε συναντήσουν.

Όταν τους ρωτάω κάτι για Σένα μου γελούν ειρωνικά και με κοιτάζουν με περιφρόνηση. Δεν έχουν χρόνο και για Σένα. Ίσως δεν πιστεύουν σε Σένα. Είναι απασχολημένοι με τα προβλήματά τους, τα τόσο μικρά, τα τόσο πρόσκαιρα, τα τόσο ποταπά.