18 ΧΡΟΝΙΑ ΣΤΟ ΙΔΙΟ ΣΠΙΤΙ...

 

Όταν ένα παιδί φεύγει από το σπίτι για να σπουδάσει και μετακομίζει από πόλη στην οποία μεγάλωσε, οι γονείς συνειδητοποιούν ότι ήρθε η ώρα ή πλησιάζει (αν έχουν άλλο παιδί ή παιδιά που ακολουθούν) για να ζήσουν το σύνδρομο «άδειας φωλιάς». Καλούνται να ξαναδούνε τη σχέση τους χωρίς τα παιδιά, καλούνται να διαγράψουν από την οικογενειακή καθημερινότητα μία σειρά συνηθειών και εργασιών που έχουν να κάνουν με τα παιδιά, να μειώσουν την ποσότητα και το περιεχόμενο του φαγητού, να συνηθίσουν στην απουσία. Ίσως μοιάζει υπερβολικός ο λόγος, αλλά η αποχώρηση το παιδιού από το σπίτι είναι ένα είδος απώλειας του είδους της σχέσης που και οι γονείς και εκείνο είχαν συνηθίσει, αλλά και την ίδια στιγμή μια ευκαιρία ανα νοηματοδότησης της στην προοπτική της ελευθερίας.

                Κάποιος θα μπορούσε να εγείρει μία ένσταση:  αν το παιδί οικονομικά δεν είναι ανεξάρτητο, για ποια ελευθερία μιλάμε; Κι όμως, ένα παιδί το οποίο μετακομίζει κάνει ένα restart στη ζωή του και την ίδια στιγμή καλείται να διαχειριστεί χρόνο, χρήματα, επιλογές, σπουδές, διάθεση, καθημερινότητα και προοπτικές χωρίς να έχει από πάνω του το άγρυπνο βλέμμα του γονιού, την παρεμβατικότητα, την σκιά του. Δεν είναι μόνο για τον γονιό ο απογαλακτισμός από την παρουσία του παιδιού εύκολη υπόθεση. Είναι και για το παιδί. Μάλιστα, οι πειρασμοί για το παιδί είναι κάποτε μεγαλύτεροι. Αν έχει ζήσει σχετικά πειθαρχημένο, τώρα μπορεί να ζήσει αυτόνομο, να βάλει τα δικά του όρια, ακόμη κι αν οι γονείς του, σε τυχόν συζητήσεις, δεν συμφωνούν. Το παιδί καλείται να χτίσει το δικό του αξιακό σύστημα, να εξελίξει ή να ανατρέψει την ταυτότητα που δημιούργησε εντός της οικογένειάς του, για να μπορέσει πλέον να ενηλικιωθεί, να μάθει, ίσως αφού πάθει, για το πώς θα φτάσει το ίδιο στην δυνατότητα να οργανώσει τη δική του ζωή, να χτίσει αργότερα τη δική του οικογένεια.

Για την πολύκροτη φωτογραφία: «Άδειασε η ψυχή μας;»

«Ακούει κανείς πως πονάω

Ακούει κανείς κι ας μη μιλάω
Ακούει κανείς την καρδιά μου
Ακούει κανείς τη μοναξιά μου»
(Γιώργος Αλκαίος)

«Άδειασε η ψυχή μας» ένα από πολλά σχόλια σε ανάρτηση φωτογραφίας που απεικονίζει μια μεγάλη αλήθεια. Που οδηγήσαμε την ζωή και την κοινωνία μας, με τις επιλογές και τη στάση ζωής που τόσο αβασάνιστα, άκριτα και ανόρια υιοθετήσαμε. Τρόπο ζωής, νοοτροπίες, που κληροδοτούμε στις σημερινές και επόμενες γενιές. «Μια φωτογραφία, χίλιες λέξεις», λένε. «Μια φωτογραφία, χίλιες αλήθειες», θα μπορούσε να πει κανείς παραφράζοντας και βλέποντας την φωτογραφία αυτή.

 Στην καρδιά της Αθήνας, στην γωνία ενός δρόμου ένας κατατρεγμένος συνάνθρωπος μας, άστεγος – ξαπλωμένος στην άκρη του δρόμου με τα χέρια απλωμένα, που κανείς δεν γνωρίζει το πώς και το γιατί, και μια επιγραφή σε ένα κομμάτι από χαρτόκουτο: «Και έτσι ξαφνικά, βρέθηκα στον δρόμο. Παρακαλώ βοηθήστε με. Ευχαριστώ». Δίπλα του και, σε απόσταση αναπνοής όντως, μια άλλη εικόνα: Το.. κυνήγι του ονείρου! Ένα ολόκληρο συνεργείο φωτογραφίζει στην αναζήτηση… στάρς και μοντέλων! «Μια φωτογραφία πληγή», σχολίασαν κάποιοι.

Δεν θα σχολιάσουμε και δεν θα κρίνουμε κανένα. Εξάλλου, οι φτωχές μας αυτές σκέψεις, δεν επιζητούν την στοχοποίηση κανενός, πολλώ δε μάλλον νέων ανθρώπων που κυνηγούν το.. όνειρο! Όμως δεν μπορούμε να κρύψουμε την απορία και τον προβληματισμό μας για όλο αυτό που συμβαίνει γύρω μας και ανάμεσα μας. Ποιο; Μια κοινωνία να δυσανασχετεί και να απορεί βλέποντας, αποτυπωμένη σε μια φωτογραφία, επιλογές ζωής που ή ίδια επέβαλε και ακολουθεί. Γιατί, αλήθεια, απορούμε και διαμαρτυρόμαστε; Εμείς δεν οδηγήσαμε τα παιδιά μας, την ζωή μας, την κοινωνία στο σύνολο της, σε όλο αυτό που βλέποντας το σε μια φωτογραφία λέμε ότι δήθεν μας ενοχλεί; Γιατί δεν μας ενοχλεί το γεγονός ότι τα παιδιά μας, θυσία στο βωμό της τηλεθέασης και των αριθμών στα… μεγάλα κανάλια, γίνονται θύματα και τροφή του συστήματος; Γιατί δεν μας ενοχλεί που, απογυμνώνοντας τις ψυχές και τις καρδιές τους, οι… παραγωγοί των «ευκαιριών» τα προσφέρουν θήραμα στην αδηφαγία της περιέργειας και της ικανοποίησης των κατώτερων ενστίκτων; Γιατί δεν διαμαρτυρόμαστε, ως πρόσωπα και ως η κοινωνία, όταν βλέπουμε τα παιδιά μας στο… κυνήγι του ονείρου, να εκτίθενται στην αδηφαγία του κοινού και των αριθμών, αποκαλύπτοντας τα μύχια της ζωής τους; Να απογυμνώνονται, να γίνονται ράκος ψυχολογικά και στο τέλος.. αφού έχουν εκτεθεί, τι κάνει η παραγωγή της εκπομπής και μαζί όλοι εμείς; Αφού.. εμείς αποτελούμε αυτό το.. κοινό. Μια αγκαλιά!, ένα φιλί!, ένα χτύπημα στην πλάτη! και… με περισσή υποκρισία δήθεν καταδικάζουμε τα αίτια που τα οδήγησαν στις όποιες συμπεριφορές τα έχουν πληγώσει και πονέσει. Τι υποκρισία αλήθεια; Και μετά… απορούμε και διαμαρτυρόμαστε! Ποιος φέρει, εάν όχι εμείς, ευθύνη για όλο αυτό που λέμε ότι μας ενοχλεί και διαμαρτυρόμαστε; Ευθύνη προσωπική, ευθύνη θεσμική, ευθύνη κοινωνική;

Σπάζοντας το φράγμα της λογικής.

 

Σχετικά με πρόσφατες δημόσιες δηλώσεις περί της Θείας Κοινωνίας από καθηγητή Γενετικής αλλά κι από πολιτικά πρόσωπα, θα ήθελα να εκφράσω απλά κι ελεύθερα κάποιες σκέψεις.

Σκοπός του συγκεκριμένου άρθρου δεν είναι να υποτιμήσει την επιστήμη ούτε τα πρόσωπα, αλλά να ενισχύσει την πίστη των ορθοδόξων χριστιανών που πλήττεται τον τελευταίο καιρό.

Κατ’ αρχάς να δεχτούμε πως οι ιερείς είναι και αυτοί άνθρωποι που αρρωσταίνουν και πεθαίνουν όπως όλοι. Μάλιστα, αρκετοί άγιοι της Εκκλησίας μας ήταν ιδιαίτερα φιλάσθενοι.

Η Εκκλησία μας ανταποκρίθηκε και ανταποκρίνεται στις υγειονομικές οδηγίες από την πρώτη στιγμή. Οι ιερείς φορούν μάσκες όπως όλοι, στα καταστήματα, στις δημόσιες υπηρεσίες, στα νοσοκομεία, στις συγκοινωνίες κτλ. εκτός από τη διάρκεια μιας ιεροπραξίας που τελούν, όπως άλλωστε ορίζει και ο νόμος. Υπάρχει αυτή τη στιγμή ένας ιός, ο covid-19 και πρέπει να είμαστε προσεκτικοί, να κάνουμε όλοι ό,τι μπορούμε για να πετύχουμε το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα. Αυτό είναι και το λογικό.

Ποιος όμως έχει την απόλυτη εξουσία και σιγουριά ώστε να επιβάλει σε έναν άλλο άνθρωπο να μη δέχεται κάτι διαφορετικό πέραν της λογικής, όπως είναι η μυστηριακή και πνευματική ζωή;

Ο επιστήμονας είναι ένα σεβαστό πρόσωπο που μελετά, ερευνά και προσπαθεί για τη βελτίωση της ζωής της ανθρωπότητας. Όμως, βλέπει μόνο μέχρι εκεί που του επιτρέπει η γνώση στο αντικείμενό του. Επίσης, από τα λίγα που έμαθα για τη γενετική στο Harvard και όπως μας έλεγαν οι αξιόλογοι καθηγητές μας, υπάρχουν πολλά κενά στη γενετική γνώση αλλά και στην ηθική της Γενετικής. Ο Dr. Craig Venter αναφέρει στην εφημερίδα “The Guardian” το εξής: «Γνωρίζουμε περίπου τα δύο τρίτα της ουσιώδους Βιολογίας. Μας λείπει το ένα τρίτο, το οποίο είναι ένα πολύ σημαντικό μάθημα, είναι σαν να βρισκόμαστε δηλαδή περίπου στο ένα τοις εκατό του επιπέδου της κατανόησής μας του ανθρώπινου γονιδιώματος».

Κοιμηθείτε σαν παιδιά, ζείστε σαν ενήλικες.

 

Πηγαίνετε για ύπνο για να ονειρευτείτε.
Έναν κόσμο που θα σας αντέχει, να τρέχετε, να κάνετε φασαρία, να κλαίτε, να γελάτε, να χτυπάτε στα γόνατα, να παίζετε. 

 

Ονειρευτείτε έναν κόσμο που θα κάνετε αγιασμό στο σχολείο, θα φιλάτε τον σταυρό και θα τρέχετε ανέμελα στο προαύλιο, θα κάνετε διαλείμματα και θα γελάτε χωρίς να είσαστε φιμωμένα, να φαίνονται τα δοντάκια σας μέσα από το χαμόγελο σας.

Ονειρευτείτε έναν κόσμο που θα αγκαλιάζεστε αλλά προπαντός που θα σας αγκαλιάζουν και δεν θα σας φοβούνται γιατί είστε ασυμπτωματικά.

Έναν κόσμο που θα έχει αγκαλιές από παππούδες και γιαγιάδες, παραμύθια και φιλιά πολλά, που δεν θα σας χαιρετάνε από μακριά.

Έναν κόσμο που θα κάθεστε πάλι στα ξύλινα θρανία και όχι στις οθόνες του υπολογιστή για να κάνετε μάθημα. 

 

Που θα μπορείτε να πάτε πάλι εκδρομές με το σχολείο σας και με τους γονείς σας. 

Που τα γενέθλια σας θα τα περνάτε μαζί με τους φίλους σας και όχι μαζί με το κινητό σας.

Έναν κόσμο που δεν θα σας καταργεί πράγματα αλλά θα σας προσφέρει.
Κοιμηθείτε όσο περισσότερο μπορείτε, γιατί μας ενοχλείτε την συνείδηση.
Και ίσως μέσα σε τούτο τον μακάριο ύπνο σας δείτε σε μια γωνιά την συγγνώμη μας, που δεν σας αφήσαμε παιδιά αλλά σας μεγαλώσαμε απότομα και σας κάναμε σαν τα μούτρα μας. Ένοχους.

 

ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΜΕ ΣΕΒΕΣΑΙ;

Έχετε γίνει ηχητικοί μάρτυρες αυτοκινήτου που μεταδίδει με τέρμα τα ηχεία και ανοιχτά τα παράθυρα λαϊκούς καημούς; Μετά τα μεσάνυχτα, ιδίως το καλοκαίρι, νέοι τριγυρίζουν στις κεντρικές συνοικίες της πόλης κάνοντας μιαν άλλη καντάδα: όχι αυτήν στην αγαπημένη τους με κιθάρες, βιολιά κι ακορντεόν, με κίνδυνο τον κουβά με το νερό να πέσει επάνω τους ή τον πατέρα της ωραίας να την κλείνει στο πιο απόμακρο δωμάτιο για τιμωρία, αλλά αυτήν του ντεσιμπέλ, στην οποία όλη η γειτονιά θα πρέπει να μάθει τον καημό για μιαν άγνωστη!

         Έχετε γίνει μάρτυρες του καυγά στο γειτονικό σπίτι, όταν ζευγάρια μεταξύ τους, γονείς με τα παιδιά τους, αδέρφια μεταξύ τους διαγκωνίζονται για το ποιος θα φωνάξει περισσότερο εις βάρος του άλλου, ξεσηκώνοντας την γειτονιά, η οποία θα σχολιάσει, χωρίς να μπορεί να κάνει κάτι άλλο, καθώς θα πει ότι είναι αγένεια, έλλειψη σεβασμού να παρεμβαίνεις στις υποθέσεις των άλλων.

        Έχετε γίνει μάρτυρες σε σπίτια όπου υπάρχουν έφηβοι, να ακούγεται δυνατά η μουσική, να μιλάνε δυνατά  και να μην μπορεί να υπάρξει ησυχία και γενικότερα να γίνεται αισθητή η απουσία σεβασμού του ενός προς τον άλλον;

         Έχετε μπει σε δωμάτιο σύγχρονου εφήβου, που δεν αγαπά ιδιαίτερα το νοικοκυριό και την τάξη και που βλέπετε τα πάντα να είναι φύρδην μίγδην;

        Έχετε κάνει μια βόλτα στην αυλή ενός σύγχρονου σχολείου, κυρίως Γυμνασίου ή Λυκείου, μετά από διάλειμμα; Ενώ οι κάδοι για τα μικροσκουπίδια υπάρχουν, εντούτοις τα δάπεδα, τόσο εντός του κτηρίου όσο και στην αυλή, φέρουν τα απομεινάρια της τροφής, της παρέας, της αταξίας;

Για αυτούς που φοράνε Σταυρό στο λαιμό…

Οι άνθρωποι που κάμουν τον Σταυρόν τους ή που φορούσαν τον Σταυρόν τους επάνω τους γλίτωσαν από πολλές δυσκολίες και πολλά προβλήματα και πολλά μεγάλα κακά, τα οποία βρέθηκαν μπροστά τους.

Αλλά και άνθρωποι που είχαν δυσκολίες προσωπικές, ο Γέροντας ο Παΐσιος τους έλεγε:

«Βλέπεις τα παιδιά σου και είναι νευρικά και φωνάζουν, κάνουν, θα σταυρώνεις τα παιδιά σου ή το βράδυ που κοιμούνται πήγαινε και σταύρωσε τα παιδιά σου, ή του φέρνεις ένα ποτήρι νερό, σταύρωσέ το «Εις το Όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος», ν΄ αγιαστεί το νερό, να το πιεί και να΄ναι αγιασμένο, να δεχτεί μέσα του στην ψυχή του Χάριν Θεού, να ευλογηθεί, να αγιασθεί ο άνθρωπος.

Και πράγματι, το΄ χουμε δει πολλές φορές ότι πολλοί άνθρωποι εμαλάκωσαν, ηρέμησαν, βρήκαν την υγείαν τους και παιδάκια μικρά και παιδιά μεγαλύτερα και ασθενείς άνθρωποι, με αυτήν την δύναμη του Τιμίου Σταυρού βρήκαν πολύ μεγάλην ωφέλεια και πολλήν Χάριν από τον Θεόν και πολλές φορές έγιναν πράγματα από τον Θεόν, τα οποία ανέτρεψαν τα δεδομένα τα φυσικά και την πορείαν των γεγονότων.

Να μάθουμε να χρησιμοποιούμε τον Σταυρόν του Χριστού μας. Είναι κρίμα να έχουμε τέτοιον όπλον παντοδύναμον, πανίσχυρον, ισχυρότατον όπλον και να το αχριστεύομεν, είτε με την αμέλειάν μας, είτε με το να μην το χρησιμοποιούμε.

Δεν το ξέρουμεν πόσον σημαντικόν πράγμαν είναι και πόση δύναμη δίδει και πόσον σφραγίζει, αυτό το σημείον του Σταυρού, αήττητα, τα δεδομένα, τα πράγματα τα σπίτια μας, οπουδήποτε.

Μπαίνουμε, βγαίνουμε στα σπίτια, στ΄ αυτοκίνητά μας (σταυρώνουμε το τιμόνι στο όνομα της Αγίας Τριάδος), παντού, να μάθουμε να σταυρώνουμε.
Δι΄ευχών».

Κείμενο του Μητροπολίτη Λεμεσού κ.κ. Αθανασίου

 

Πηγή:  Βήμα Ορθοδοξίας

 

ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΠΡΩΤΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΙΣΤΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ...

«Ευρωπαϊκή πρωτιά για την πίστη των Ελλήνων» (εφ. ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 26 Ιουλίου 2020). 

Σύμφωνα με παγκόσμια έρευνα που διενέργησε το αμερικανικό Pew Research Centerσε 34 χώρες πριν τον κορωνοϊό, οι Έλληνες, παρά την συστηματική προσπάθεια αποχριστιανισμού που καταβάλλεται από τα ΜΜΕ, την ακαδημαϊκή διανόηση, αλλά και την εκπαίδευση, εξακολουθούν να είναι οι πρώτοι σε ποσοστό στην θέση ότι « η πίστη στον Θεό είναι προϋπόθεση για να είσαι ηθικός» (53%). 

Το 80 % των Ελλήνων απάντησαν ότι η θρησκεία είναι πολύ σημαντική και σημαντική για την ζωή τους, ενώ το 73% των Ελλήνων απάντησε πως η προσευχή παίζει σημαντικό ρόλο στην ζωή τους και το 82% θεωρεί ότι ο Θεός παίζει σημαντικό ρόλο. Τα ποσοστά είναι εντυπωσιακά. 

                Αξίζει όμως να σταθούμε και στα ποιοτικά χαρακτηριστικά της έρευνας, τα οποία πρέπει να αποτελέσουν αφορμή για μεγάλο προβληματισμό σχετικά με το μέλλον. Μόνο ένας στους τρεις νέους, μόνο ο ένας στους τρεις αποφοίτους ανώτατης εκπαίδευσης, ενώ οι δύο στους τρεις που ανήκουν πολιτικά στα δεξιά και ο ένας στους τρεις που ανήκουν πολιτικά στην αριστερά συνδέουν πίστη και ηθική. 

Αναβολή γάμων και βαπτίσεων λόγω κορωνοϊού…

Κάθε χρόνο, όλο και κάποιο λυπηρό φαινόμενο παρουσιάζεται, για να μας σπρώξει ακόμη περισσότερο έξω από το δρόμο της αληθινής ζωής…

Πριν λίγα χρόνια, με την οικονομική κρίση, βλέπαμε παντρεμένα ζευγάρια να διαλύουν τους γάμους τους, παίρνοντας διαζύγιο, ενώ συνέχιζαν να ζουν μαζί, για να αποκομίσουν οικονομικά οφέλη απέναντι στο κράτος.

Φέτος, ένα καινούργιο λυπηρό φαινόμενο παρουσιάστηκε, φανερώνοντας πόσο αποπροσανατολισμένοι είμαστε ως άνθρωποι και ως κοινωνία… Ζευγάρια, που είχαν προγραμματίσει να παντρευτούν (ενδεχομένως και να βαφτίσουν τα παιδιά, που είχαν σπεύσει να κάνουν πριν το γάμο τους), αναβάλλουν για του χρόνου το γάμο τους και τη βάφτιση των παιδιών τους, επειδή, λόγω κορωνοϊού …δεν μπορούν να διοργανώσουν γλέντι με εκατοντάδες καλεσμένους, όπως θα ήθελαν!

Ας θυμηθούμε όμως, αδελφοί, ότι ο γάμος και η βάφτιση δεν είναι μόνο ευκαιρίες για γλέντι ή και επίδειξη πλούτου, αλλά πρώτα απ’ όλα είναι μυστήρια της Εκκλησίας μας, ιδρυμένα από τον ίδιο το Χριστό, που σκοπό έχουν να βοηθήσουν τους ανθρώπους να Τον πλησιάσουν και να κερδίσουν όχι μόνο αυτή τη ζωή, αλλά και την αιωνιότητα.

Αν αυτό δεν το δεχόμαστε, τότε φυσικά δεν έχουμε λόγο να παντρευτούμε στην εκκλησία ή να βαφτίσουμε τα παιδιά μας. Αν το κάνουμε, το κάνουμε μόνο εθιμοτυπικά και προφανώς δεν θεωρούμε τους εαυτούς μας καν χριστιανούς (ή έχουμε κατασκευάσει ένα χριστιανισμό της αρεσκείας μας και αυτόν πιστεύουμε). 

Αν όμως είμαστε χριστιανοί, τότε καλό είναι να θυμηθούμε ότι, στο γάμο, η χάρη του Θεού ενώνει τους δύο ανθρώπους, τον άντρα και τη γυναίκα, σε έναν άνθρωπο («οι δύο εις σάρκα μίαν») ώστε, μετά το μυστήριο, δεν έχουμε πλέον δύο, αλλά έναν. Και ο κουμπάρος του γάμου συμβολίζει τον Ιησού Χριστό, που στεφανώνει το ζευγάρι και δίνει την ευλογία και τη χάρη του Αγίου Πνεύματος για την κοινή πορεία της ζωής, από εδώ μέχρι τον Παράδεισο!...