Άγιο Φως: θαύμα ή απάτη;

Ομάδα αθέων διαφημίζει βιβλίο της που τυπώνεται αυτές τις μέρες, για να μην αφήσει προφανώς απλήγωτη τη συνείδηση των ορθοδόξων κατά τις μέρες του Πάσχα,

αλλά να τους αναγκάσει να επαναλαμβάνουν τα ίδια και τα ίδια, από την ανησυχία τους για τη σωτηρία των αδελφών τους, οι οποίοι παραπλανώνται από κάθε επίδοξο «διαφωτιστή». Εκεί διατυπώνεται η άποψη ότι πρόκειται για φυσιολογική αφή των λαμπάδων του πατριάρχη από ήδη αναμμένη φλόγα και ότι η δήθεν θαυματουργική αφή (άναμμα) του Αγίου Φωτός είναι μια διαιωνιζόμενη απάτη της Εκκλησίας, που ξεγελάει τη λαϊκή αμάθεια.

Παρατίθενται μάλιστα μαρτυρίες κληρικών του πατριαρχείου Ιεροσολύμων, που καθώς φαίνεται είπαν ότι η κανδήλα του Παναγίου Τάφου ανάβει με αναπτήρα και όχι από ουράνιο φως.

Εκτός όμως του ότι δε γνωρίζουμε τι άλλο μπορεί να είπαν αυτοί οι κληρικοί, πρέπει να λάβουμε υπόψιν ότι το θαύμα του Αγίου Φωτός δεν έγκειται τόσο στον τρόπο αφής των λαμπάδων, αλλά κυρίως στα φωτεινά φαινόμενα που παρουσιάζονται έξω από το κουβούκλιο του Αγίου Τάφου.

Κράτος ουδετερόθρησκο ή Έθνος άθεο;

του Γιώργου Φωτ. Παπαδόπουλου

Είναι παγκοίνως ομολογούμενο ότι, κράτος που λησμονεί την ιστορία του είναι καταδικασμένο είτε να την ξαναζήσει είτε να οδηγηθεί σε εθνικό θάνατο.

Η ιστορία του Ελληνικού Έθνους είναι συνυφασμένη με το αίμα των μαρτύρων ηρώων του, με τον ιερό αγώνα για τη λευτεριά, πολεμώντας –όπως είπε ο γενναίος Στρατηγός Γεώργιος Καραϊσκάκης– <<πρώτα για του Χριστού την πίστη την Αγία κι έπειτα για την πατρίδος την ελευθερία>>.
Οι Έλληνες γνωρίζουν ιστορία και γνωρίζουν ότι, η ελευθερία χαρίστηκε σε εμάς μέσα από έναν αγώνα ο οποίος είναι γεμάτος από <<αίματα και ράσα>>.
Τούτο, όμως, φαίνεται να το λησμονούν, ενίοτε δε και καταφρονούν οι σύγχρονοι επιλήσμονες της ιστορίας του ματωμένου Έθνους μας, φέρνοντας προς ψήφιση στη Βουλή των Ελλήνων, νομοσχέδιο όπου το Ελληνικό κράτος χαρακτηρίζεται <<ουδετερόθρησκο>> !

Γιατί, άραγε, συνέβη τούτο; Και, που αποσκοπεί μια τέτοια διάταξη; Ποιον ευνοεί και ποιους εξυπηρετεί;
Ο Ορθόδοξος πιστός γνωρίζει να σέβεται την πίστη του άλλου, όπως έχει και την (εύλογη και δημοκρατική) απαίτηση να σέβονται και τη δική του όσοι έρχονται στον τόπο μας.
Οι Έλληνες δεν έχουν δείξει δείγματα μισαλλοδοξίας, (τουλάχιστον τις τελευταίες δεκαετίες, κυρίως από τη μεταπολίτευση και εφεξής), ούτε στο κράτος μας υπάρχει πολίτευμα <<Καισαροπαπισμού>> ώστε να κινδυνεύουν οι αλλόθρησκοι ή να είναι υποτελείς στην πίστη άλλων και ουτοπώς να επεμβαίνουν σε ΄΄ξένα αμπέλια΄΄.

Το Άγιο Φως και η Πίστη μας!

Ακούγονται πολλά και θα ακούγονται για πάντα... εμένα όμως προσωπικά δε μ' ενδιαφέρει πώς ανάβει το Άγιο Φως. Τι κι αν ανάβει από καντήλι, τι κι αν ανάβει θαυματουργικά. 

Γιατί δεν Εκκλησιαζόμαστε;

Ο Χριστός δεν έχει την ανάγκη μας, αλλά εμείς έχουμε τη δική Του. Παράλληλα όμως γεννάται το ακόλουθο ερώτημα, γιατί δεν εκκλησιαζόμαστε;

Τι είναι αυτό που μας κάνει να χαλαρώνουμε.

Πράγματι είναι θλιβερό να βλέπουμε ερειπωμένους ναούς από την απουσία των μελών της εκκλησίας.

Μέλη της, με τη σφραγίδα της δωρεάς του Αγίου Πνεύματος να χαλαρώνουμε σε τέτοιο βαθμό!

Ενώ στα υλικά αγαθά της εφήμερης ζωής κατορθώνουμε τα ακατόρθωτα.

Σε χορούς και διασκεδάσεις τρέχουμε με ιδιαίτερη επιθυμία, αλλά και ότι «σκουπίδι» αιωρείται στη πορεία μας, το κυνηγάμε κολλώντας σαν στρείδι πάνω του.

Απολαμβάνουμε τις αισχρολογίες και απαράδεκτες εικόνες των ηθοποιών, ευτελή τραγούδια και άλλες ανάλογες παροχές υπηρεσιών χωρίς καν να βαρυγκωμούμε.

Ενώ όταν μιλάει ο Θεός, τότε αδιαφορούμε με το να χασμουριόμαστε, να ξυνόμαστε, να ζαλιζόμαστε και άλλα ανάλογα φαινόμενα.

Παρατηρείται επίσης σε γήπεδα και ιπποδρόμους, μολονότι δεν υπάρχει στέγη ώστε να παρέχεται η ανάλογη προστασία από κρύο, ζέστη και βροχή, τρέχουμε με ιδιαίτερο μεράκι και πάθος….

ΚΑΘΑΡΑ ΔΕΥΤΕΡΑ

Με την Καθαρά Δευτέρα ξεκινά η Σαρακοστή για την Ορθόδοξη εκκλησία, ενώ ταυτόχρονα σημάνει το τέλος των Απόκρεω. Η Καθαρά Δευτέρα ονομάστηκε έτσι γιατί οι Χριστιανοί «καθαρίζονταν» πνευματικά και σωματικά. Είναι μέρα νηστείας αλλά και μέρα αργίας για τους Χριστιανούς. Η νηστεία διαρκεί για 40 μέρες, όσες ήταν και οι μέρες νηστείας του Χριστού στην έρημο.
Την Καθαρά Δευτέρα συνηθίζεται να τρώγεται λαγάνα (άζυμο ψωμί που παρασκευάζεται μόνο εκείνη τη μέρα), και άλλα νηστίσιμα φαγώσιμα, κυρίως λαχανικά, όπως και φασολάδα χωρίς λάδι. Επίσης συνηθίζεται το πέταγμα χαρταετού. Η Καθαρά Δευτέρα εορτάζεται 48 ημέρες πριν την Κυριακή του Πάσχα.
Η κυρά Σαρακοστή Ένα έθιμο που έχει σχεδόν χαθεί είναι αυτό της Κυρά Σαρακοστής. Πρόκειται για ένα ιδιόμορφο ημερολόγιο με το οποίο μετρούσαν τις εβδομάδες της νηστείας (Σαρακοστής). Η κυρά Σαρακοστή στις περισσότερες περιοχές ήταν μια χάρτινη ζωγραφιά. Απεικόνιζε μια γυναίκα με σταυρωμένα χέρια, λόγω προσευχής, σαν καλόγρια, χωρίς στόμα, λόγω νηστείας, και με εφτά πόδια που αναπαριστούσαν τις επτά εβδομάδες της Μεγάλης Σαρακοστής. Κάθε Σάββατο έκοβαν ένα πόδι και έτσι ήξεραν πόσες βδομάδες νηστείας απέμεναν μέχρι το Πάσχα. Το Μεγάλο Σάββατο, έκοβαν και το τελευταίο πόδι. Αυτό το κομμάτι χαρτί το δίπλωναν καλά και το έκρυβαν σε ένα ξερό σύκο. Τοποθετούσαν το σύκο αυτό μαζί με άλλα, και σε όποιον το έβρισκε θεωρούνταν ότι του έφερνε γούρι. Σε άλλα μέρη της Ελλάδας η Κυρά Σαρακοστή δεν ήταν φτιαγμένη από χαρτί, αλλά από ζυμάρι. Το ζυμάρι φτιαχνόταν με αλεύρι, αλάτι και νερό. Η διαδικασία ήταν κι εδώ η ίδια όπως και με την χάρτινη. Μια παραλλαγή του εθίμου της Κυράς Σαρακοστής είναι φτιαγμένη από πανί και γεμισμένη με πούπουλα. Για την Κυρά Σαρακοστή έχουν γραφτεί και οι εξής στίχοι:

Την Κυρά Σαρακοστή που ‘ναι έθιμο παλιό
οι γιαγιάδες μας την φτιάχναν με αλεύρι και νερό.
Για στολίδι της φορούσαν στο κεφάλι έναν σταυρό
μα το στόμα της ξεχνούσαν γιατί νήστευε καιρό.
Και τις μέρες της μετρούσαν με τα πόδια της τα επτά.
Έκοβαν ένα την βδομάδα μέχρι να ‘ρθει η Πασχαλιά.

"Διχαστικός ο Σταυρός" από την κρατική τηλεόραση, στην διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ!

Συνολικά 33 άτομα κρατούνται στην αίθουσα συσκέψεων της Αστυνομίας επειδή νωρίς τα χαράματα της Κυριακής τοποθέτησαν ένα μεγάλο μεταλλικό σταυρό στη ακτή Απελή, πολύ κοντά στο λιμάνι της Μυτιλήνης. Συνελήφθησαν αφού τοποθέτησαν το μεγάλο μεταλλικό σταυρό, που ας σημειωθεί ότι κατασκευάσθηκε και μεταφέρθηκε από τη Χίο μαζί με μια μεγάλη τσιμεντένια βάση με τη χρήση γερανού.

Πρόκειται για τη γνωστή από το καλοκαίρι υπόθεση της τοποθέτησης ενός σταυρού στη συγκεκριμένη ακτή, γεγονός που είχε χρησιμοποιηθεί από συγκεκριμένους κύκλους και προβλημάτισε, αλλά και δίχασε μεγάλα τμήματα της τοπικής κοινωνίας.

Παλαιότερα ανάλογοι ξύλινοι σταυροί που είχαν τοποθετηθεί στην ακτή για την αποτροπή εμφάνισης μεταναστών είχαν ξηλωθεί, με την ομάδα να αποφασίζει να τοποθετήσει μεταλλικό.

Όπως έγινε γνωστό σε βάρος των «33» σχηματίζονται δικογραφίες. Το γεγονός, όπως αναφέρει το ΑΠΕ- ΜΠΕ, έχει λάβει διαστάσεις ιδιαίτερα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, αφού οι συλληφθέντες με τα κινητά τους τηλέφωνα μέσα από τη Αστυνομία μεταδίδουν φωτογραφίες τόσο από το γεγονός όσο και από το χώρο όπου κρατούνται.

Έλληνες αφυπνιστείτε!

Διαλύεται η οικογένεια;

Μήπως είναι κινδυνολογία, φαντασίωση, ή… υπερβολή των «ακραίων», «συντηρητικών» και «φανατικών», όπως έχουμε συνηθίσει τελευταία να στοχοποιούμε κάθε άλλη άποψη και διαφορετική φωνή που αντιστέκεται στο πνεύμα και το ρεύμα των καιρών, παρά το ότι όλοι δηλώνουμε ένθερμοι υποστηρικτές των διαφορετικοτήτων και μειονοτήτων;

Μεταφέρω την επικαιρότητα που, σε αρκετές περιπτώσεις περνά απαρατήρητη, ακόμα και όταν αφορά τον θεμέλιο λίθο όχι μόνον της κοινωνίας αλλά και της ζωής που, κατά την άποψη μας, είναι η οικογένεια.

Τι λέει λοιπόν; Τα σύμφωνα συμβίωσης και οι πολιτικοί γάμοι μεταξύ ομοφύλων οδηγούν τον Γάλλο πρόεδρο Εμμανουέλ Μακρόν να εφαρμόσει άλλες ονομασίες στην αναγραφή των κηδεμόνων σε αιτήσεις που κάνουν προς το σχολείο.

Με στόχο, όπως ισχυρίζεται, να αντιμετωπίσει τον κοινωνικό ρατσισμό και να κάνει τη γαλλική κοινωνία να στέκει «πολιτικώς ορθή» απέναντι στην κοινότητα των ομοφυλοφίλων, κατέθεσε μια τροπολογία η οποία αλλάζει τα οικογενειακά στοιχεία των παιδιών: Έτσι, λοιπόν, στις αιτήσεις εγγραφής στα σχολεία, αντί για «Όνομα Πατρός» και «Όνομα Μητρός» θα αναγράφεται «Γονέας 1» και «Γονέας 2».

Η παρουσία του Χριστού με την συνεχή Θεία Κοινωνία.

«Μετὰ φόβου Θεοῦ, πίστεως καὶ ἀγάπης προσέλθετε..» Ένας άλλος γλυκύς και ειρηνικός τρόπος κάθαρσης του νού είναι η συνεχής Θεία Κοινωνία.

Είναι αυτό που λέγει έναν τροπάριο της ακολουθίας της Θείας Μεταλήψεως.

«Θεού το Σώμα και θεοί με και τρέφει, Θεοί το πνεύμα τον δε νούν τρέφει ξένως»

Αυτός ο λόγος, «τρέφει ξένως», σημαίνει πως το Σώμα και το Αίμα του Χριστού που κοινωνούμε είναι η τροφή που καθαρίζει τους ακάθαρτους λογισμούς και αλλοιώνει αγαθώς τα φρονήματα προς ευσέβειαν. Ο λόγος αυτός μας λέγει ότι η μετοχή στα Άγια Μυστήρια φέρει κατά μυστικό τρόπο την υγεία της ψυχής και του σώματος. Η συνεχής παρουσία της Θείας Κοινωνίας προσδίδει μυστικά δύο ευλογίες για την αντιμετώπιση των λογισμών, το ένα είναι η δύναμη της αντίστασης και το άλλο είναι ο θείος έρωτας. Η παρουσία του Χριστού μέσα μας με την συνεχή Θεία Κοινωνία ντύνει τον πιστό με μια αγγελική πανοπλία για να μπορεί να αντέχει στα δόλια βέλη του πονηρού…

Όλα αυτά συμβαίνουν μέσα στην ύπαρξη του χριστιανού κατά μυστικό τρόπο , όπως το λέγει η προσευχή αυτή της Θείας Μεταλήψεως: «Είναι το Σώμα του Θεού που τον θεώνει και τον τρέφει, τους θεώνει το πνεύμα και τρέφει το νού με θεϊκό τρόπο». Ο νούς και η καρδιά του αγιάζονται και δυναμώνουν και αποκτούν την δύναμη να αντιστέκονται.

Και λέγει ο Ιερός Χρυστόστομος:

«Η Θεία Κοινωνία είναι ένας ποταμός πιο δυνατός και πιο σφοδρός απ’ τη φωτιά, που όμως δεν κατακαίε, αλλά περιλούει και πυρπολεί αφλέκτως αυτόν που παίρνει αυτή την τροφή των αγγέλων μέσα του. Να! όπως παίρνεις το χρυσό και καθώς λειώνει στη φωτιά, αν ήταν δυνατόν να γίνει και να βουτούσες μέσα στο χέρι σου ή τη γλώσσα σου σ’ αυτόν ,τότε αμέσως θα γινόταν χρυσή , έτσι κι εδώ κι ακόμη πιο πολύ χρυσώνει την ψυχή σου το αίμα του Χριστού».

Ένα ταξίδι με αμαρτωλούς,τρελούς και ερωτευμένους..

Πολλοί δισταγμοί...

Άλλοι δεν θέλουν να εξομολογηθούν, άλλους τους τρελαίνει το πρωϊνό ξύπνημα για την Εκκλησία, η νηστεία φαντάζει βουνό ενώ η δίαιτα για την παραλία παιχνιδάκι. Βλέπεις παπά στον δρόμο και θες να περάσεις στο απέναντι πεζοδρόμιο. 

Η αμαρτία με άγκυρα σε θέλει στο δικό της λιμάνι.

Και όλα αυτά γιατί ;

Δεν θέλουμε να αφήσουμε την αμαρτία. Μας αρέσει. Είναι γλυκό το ποτό της αμαρτίας που λέει και ένα τραγούδι. Δεν θέλουμε να την αφήσουμε , είμαστε χρόνια μαζί , μας αρέσει αυτός ο γάμος. Έχουμε γίνει ένα πλέον. Όποιος πάει να την αγγίξει ακόμα και αν είναι ένα κήρυγμα γινόμαστε αγρίμια , λογικό. Όλα αυτά μας ελέγχουν. 

Βλέπουμε τον Εσταυρωμένο και  κλαίμε τη Μεγάλη Πέμπτη, αλλά δεν θέλουμε να κάνουμε το επόμενο βήμα. Αυτή η θέα του σταυρού μας ελέγχει, αλλά είμαστε αδύναμοι για να μπούμε στον δρόμο της θεραπείας.

Η αμαρτία μοιάζει με την ερωμένη που σε εκβιάζει ότι θα σου διαλύσει τον γάμο αν πεις κουβέντα. Έρχεσαι στο ναό, απλά ανάβεις ένα κεράκι και με κατεβασμένο το κεφάλι φεύγεις, ακόμα και τους Αγίους δεν μπορείς να τους κοιτάξεις στα μάτια, διότι καθρεπτίζεται η κατάσταση σου και δεν θέλεις, ντρέπεσαι, αλλά μένεις εκεί. Τα δικαιώματα που έχεις δώσει είναι πολλά. Δυσκολεύεσαι. 

Σ’ ΑΓΑΠΩ Η’ ΣΕ ΘΕΛΩ;

Στους καιρούς μας το “σ᾽ αγαπώ” δεν λέγεται τόσο εύκολα. Οι άνθρωποι, επειδή έχουμε μάθει ότι οι επιθυμίες μας είναι το παν, προτάσσουμε στην σχέση το “σε θέλω”. 

Παλαιότερα η αγάπη θεωρούνταν προϋπόθεση για την εκπλήρωση της επιθυμίας και γι᾽ αυτό ο γάμος ήταν η αναμενόμενη έκβαση σχέσης, η οποία κρίνονταν ως σοβαρή όταν προχωρούσε στην προοπτική της οικογένειας. Ακόμη κι αν οι σχέσεις δεν κρατούσαν πολύ, κοινωνικά δεν θεωρούνταν αποδεκτή η ολοκλήρωσή τους, εφόσον δεν γινόταν εντός του γάμου ή, τουλάχιστον, με την βεβαιότητα ότι ο γάμος θα ακολουθήσει. Σήμερα, ο γάμος μοιάζει μακρινή προοπτική για την δεκαετία των 20 έως 30 ετών. Πολλοί πλησιάζουν τα σαράντα για να το αποφασίσουν. Προηγείται η καριέρα, η διασκέδαση, το “σε θέλω”. Και γι᾽ αυτό η μη συγκατάβαση της Εκκλησίας στις προγαμιαίες σχέσεις θεωρείται σήμερα ως εκτός τόπου και χρόνου νοοτροπία, ένας συντηρητισμός αχρείαστος και ανεφάρμοστος. 

Έτσι, το “σε θέλω” γίνεται έκφραση ενός πόθου, συχνά μόνο σωματικού. Λειτουργεί στην προοπτική της εκτόνωσης της επιθυμίας για τον άλλον σε επίπεδο ηδονής. Η σαρκικότητα θεοποιείται. Το κορμί θεάται αυτονομημένο από την όλη ύπαρξη, γίνεται καρπός προς αμοιβαία βρώση, ενώ η σχέση αντιμετωπίζεται ως μία προοπτική επιθυμητή, αλλά όχι αναγκαία. Το “σε θέλω” γίνεται σήμα κατατεθέν όλων των ηλικιών. Η εικόνα του άλλου γεννά την λαγνεία στον νου και την ίδια στιγμή κάνει την ψυχή να παραδίδεται στο εφήμερο. Η ευχαρίστηση είναι το κλειδί. Δεν μπορώ να ξέρω αν ταιριάζω με τον άλλο, εάν δεν ταιριάζουν τα σώματά μας. Δεν έχει νόημα να έχουμε σχέσεις αν δεν λειτουργούν στην προοπτική του “σε θέλω”.

4 Φεβρουαρίου του 1843, κλείνει τα μάτια του ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης.

Κολοκοτρώνης νεκρός

Την Πέμπτη 4 Φεβρουαρίου του 1843, κλείνει τα μάτια του στην Αθήνα, το ζωντανό Εικοσιένα, ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, ο Έλληνας ήρωας με την σημαντικότερη θέση στο εικονοστάσι του Γένους. Το να θέλεις να πλέξεις «τον επιτάφιον στέφανον αυτού ανάγκη να περιλάβης τον μέγαν Ελληνικόν Αγώνα», όπως αναφώνησε ο Σούτσος κατά το ξόδι του.

Θα συλλέξουμε, στο παρόν κείμενο, όσο σπουδαία και τιμαλφή είπε ο Γέρος του Μοριά για την Παιδεία και τα παιδιά. Θα σκύψουμε κάτω, όχι από την πένα, αυτήν δεν την κάτεχε, αλλά από το απροσκύνητο σπαθί του.

«Κάλλιο για την πατρίδα

κανένας να χαθεί

ή να κρεμάσει φούντα

για ξένον στο σπαθί»,

έλεγε ο Ρήγας και σημειώνει ο Κολοκοτρώνης στα απομνημονεύματά του, διά χειρός Τερτσέτη.

«Εφύλαξα πίστην εις την παραγγελίαν του Ρήγα. Και ο Θεός με αξίωσε και κρέμασα φούντα εις το Γένος μου ως στρατιώτης του. Χρυσή φούντα δεν εστόλισε ποτέ το σπαθί μου, όταν έπαιρνα δούλευσιν εις ξένα κράτη».