Ο αληθινός Άγιος Βασίλης δεν ήταν ούτε χοντρός ούτε κόκκινος σαν αυτόν της Cola Cola

Άλλος ο Άγιος Βασίλης της Ορθοδοξίας που διαθέτει την περιουσία του στους φτωχούς χωρίς καμία διάκριση δόγματος, εξ΄ ίσου ενισχύοντας αρειανούς, Ιουδαίους και ειδωλολάτρες, που κατακεραυνώνει με ομιλίες τους πλούσιους της εποχής του επειδή αλύπητα, άπληστα, απάνθρωπα και σκληρόκαρδα έκρυβαν τα τρόφιμα και τα χρήματα τους για να μην βοηθήσουν τον λαό που πέθαινε έξω από τις θύρες των σπιτιών τους και άλλος ο Santa Claus, ο Άγιος Βασίλης της Δυτικής Ευρώπης και …της Coca Cola!

Εξέχουσα προσωπικότητα της Χριστιανικής Εκκλησίας, ο Βασίλειος υπήρξε σπουδαίος ιεράρχης και κορυφαίος θεολόγος, γι’ αυτό και ανακηρύχτηκε Άγιος και Μέγας. Είναι ένας από τους Πατέρες της Εκκλησίας κι ένας από τους Τρεις Ιεράρχες.

Η μνήμη του εορτάζεται την 1η Ιανουαρίου από τους Ορθοδόξους (14 Ιανουαρίου απ’ όσους ακολουθούν το Ιουλιανό Ημερολόγιο) και στις 2 Ιανουαρίου από τους Καθολικούς.

Η μνήμη του συνεορτάζεται στις 30 Ιανουαρίου, κατά την εορτή των Τριών Ιεραρχών, μαζί με τους δύο άλλους μεγάλους Πατέρες της Εκκλησίας, τον Γρηγόριο τον Θεολόγο και τον Ιωάννη τον Χρυσόστομο.

Αυτά είναι Χριστούγεννα.

του αρχιμ. Ιακώβου Κανάκη

Στις μεγάλες πόλεις σημειώνεται η απόλυτη αντίθεση. Ζεστή ατμόσφαιρα στα μαγαζιά και στα εστιατόρια και έξω από τις πόρτες και τα παράθυρά τους άστεγοι, νηστικοί και παγωμένοι άνθρωποι. Χαμόγελα στους ανέμελους θαμώνες τους και έξω άνθρωποι απογοητευμένοι σχεδόν «ημιθανείς».

Άνθρωποι που αναζητούν «το πνεύμα των Χριστουγέννων» και άλλοι που είναι μόνοι τους «χριστοί», αλλά αόρατοι για τους πρώτους. Μια κοινωνία με τόσες αντιθέσεις, σε τέλεια σύγχυση, που αιμορραγεί και πλέον φαίνεται. Δεν μπορεί να κρυφτεί με τίποτα. 

Έντονα πλέον τα σημάδια που γίνονται τραύματα μέρα με την ημέρα, μιας κατά βάση πολύπλευρης πνευματικής κρίσης. Υπάρχει όμως μέσα σ’ αυτήν την τεταμένη ατμόσφαιρα μια ευκαιρία ακόμη εφέτος να έρθουμε πιο κοντά στα Χριστούγεννα, να τα βιώσουμε πραγματικά. Μια κίνηση, ένα βλέμμα, ένα νεύμα σε όσους πάσχουν, αποτελεί την μέγιστη ελεημοσύνη. Η συμπαράσταση στον διπλανό άνθρωπο, σε κάθε άνθρωπο, οδηγεί στα Χριστούγεννα.

Ένα ελάχιστο ενδιαφέρον προς τον πλησίον και αμέσως η ψυχή ενεργοποιείται, ζωντανεύει, χαίρεται και μπαίνει στο πραγματικό πνεύμα των Χριστουγέννων. Των Χριστουγέννων όχι μόνο των παιδιών, όπως κάποιοι λένε, αλλά όλων των ανθρώπων και κυρίως αυτών που αναζητούν μια φάτνη. Όντως, εκούσια ή ακούσια, μια φάτνη ζητά ο άνθρωπος για να ξαναγεννηθεί σε μια νέα κατάσταση, σε μια νέα κοινωνία, όχι όπως την κατέστησαν οι πολλοί και οι δυνατοί στο παρελθόν. 

Ο Χριστός γεννιέται για να του δώσουμε τις αμαρτίες μας.

Λίγο αργότερα από την εποχή του μεγάλου Κωνσταντίνου, ένας σπουδαίος άνθρωπος, ξεκίνη­σε από την Ρώμη και πήγε στη Βηθλεέμ. Έφτιαξε εκεί το κατάλυμά του και ζούσε δίπλα στο σπή­λαιο που γεννήθηκε ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός.

Πρόκειται για τον περίφημο άγιο, τον σοφό άγιο Ιερώνυμο, αυτόν που μετέφρασε στα λατινικά όλη την Αγία Γραφή και έγραψε πολλά θαυμάσια βι­βλία, όλα για την δόξα του Χριστού και για την σωτηρία των ανθρώπων.

Κάθε τόσο, ο άγιος Ιερώνυμος πήγαινε και γονάτιζε μπροστά στο σπήλαιο που γεννήθηκε ο Χριστός και Τον παρακαλούσε και Τον ικέτευε για την αιώνια ζωή.

Μια μέρα, Χριστούγεννα, – το έχει γράψει ο ίδιος αυτό το γεγονός – ενώ προσευχόταν, βλέπει τον Χριστό μπροστά του να του λέει:

Ιερώνυμε, σήμερα είναι η γιορτή μου. Σήμερα είναι η επέτειος της καθόδου μου στη γη, που γεννήθηκα στο σπήλαιο αυτό. Τί δώρο θα μου κάνεις;

Απαντάει ο άγιος:

Υιέ του Θεού, για Σένα άφησα την πρωτεύ­ουσα του κόσμου, την Ρώμη, και όλα τα πλούτη που είχα εκεί. Ήλθα εδώ και ζω φτωχός κοντά Σου. Τί δώρο θέλεις να σου κάνω; Τί έχω πια Χρι­στέ μου, να σου δώσω;

Κάτι έχεις ακόμη. Και θέλω να μου το δώ­σεις.

ΠΑΙΔΙΟΝ ΝΕΟΝ

«Παιδίον νέον» αναφέρει ο υμνογράφος για τον γεννηθέντα Χριστό. Διπλή η έννοια. Νέο διότι όταν ένας άνθρωπος εμφανίζεται στον κόσμο είναι νέος, καινούργιος. Όμως στο πρόσωπο του Χριστού συναντούμε μοναδικότητες. Είναι η πρώτη και η τελευταία φορά στην ιστορία της ανθρωπότητας που ο Θεός γεννιέται ενωμένος με την ανθρώπινη φύση. Στον Θεό προστίθεται η δική μας φύση. Στον άνθρωπο προστίθεται η θεία φύση και επομένως είναι ένα πρόσωπο μοναδικά νέο. Ο Χριστός δεν θα γεράσει, θα παραμείνει νέος ως προς την ανθρώπινη φύση Του για πάντα, διότι θα σταυρωθεί, θα πεθάνει και θα αναστηθεί στην ακμή της νεότητός Του. Και αυτήν την ακμάζουσα νεότητα θα φέρει στους αιώνες ως φύση Του. Το νεανικό Του σώμα θα μας δίδεται ως άρτος ζωής.  Και στην κοινωνία με τον Ίδιο θα μας καλεί η Εκκλησία, για να ανακαινιζόμαστε, να γινόμαστε κι εμείς νέοι!

                «Παιδίον νέον» ο Χριστός. Είναι η αφετηρία ανακαίνισης της παγκόσμιας ιστορίας.  Διότι μόνο ένα παιδί μπορεί να κάνει τον κόσμο διαφορετικό, καινούργιο. Η καθαρότητα, η αγάπη, η εμπιστοσύνη, η αισιοδοξία, η χαρά που ένα παιδί φέρνει μαζί του αποτελεί το αντίδοτο στην γκρίνια, την μιζέρια, το άγχος του θανάτου, την ασχήμια της αμαρτίας, την ρυπαρότητα που οι σκέψεις, οι πράξεις και η νοοτροπία των μεγάλων φέρνουν μαζί τους. Ένα παιδί που χρειάζεται την αγάπη είναι μία πρόκληση σε όλους να βγάλουμε τον καλύτερο εαυτό μας, την τρυφερότητά μας. Και γινόμαστε καινούργιοι, ανακαινισμένοι όταν αγκαλιάζουμε ένα παιδί, όταν νιώθουμε ότι μας χρειάζεται, όταν η ψυχή μας μαλακώνει βλέποντάς του.

Μην ζητάμε να δούμε τον Θεό, απροετοίμαστοι.

του Αρχιεπισκόπου Anthony Bloom

Ο Θεός είναι πολυεύσπλαχνος. Δεν έρχεται πρόωρα, παράκαιρα. Μας δίνει την ευκαιρία να κρίνουμε τον εαυτό μας, να καταλάβουμε ορισμένα πράγματα και να μην επιζητούμε να μας εμφανιστεί σε στιγμές που η παρουσία Του θα σήμαινε καταδίκη για μας.

Θα ήθελα να σας πω ένα παράδειγμα πάνω σ” αυτό.

Πριν πολλά χρόνια ήρθε κάποιος να με δει. Μου ζήτησε να του δείξω το Θεό, του είπα ότι δεν μπορούσα να το κάνω, αλλά πρόσθεσα ότι, ακόμα και να μπορούσα, αυτός δεν θα ήταν δυνατό να ατενίσει το Θεό – σκέφτηκα πως για να συναντήσει κανείς το Θεό πρέπει να έχει κάτι κοινό μαζί Του, κάτι που δίνει μάτια να δει και νου να κατανοήσει.

Ο άνθρωπος εκείνος με ρώτησε γιατί τα έλεγα αυτά – του πρότεινα λοιπόν να σκεφτεί λίγα λεπτά και να μου πει αν υπήρχε κάποιο χωρίο του Ευαγγελίου που να τον είχε συγκινήσει ιδιαίτερα, για να δει ποιά σχέση υπάρχει μεταξύ του Θεού και του ιδίου.

Τα ηλιοτρόπια μας διδάσκουν.

Τα Ηλιοτρόπια στρέφουν τον κορμό τους ανάλογα με τη θέση του ήλιου. 

Με άλλα λόγια, "κυνηγούν το φως". 

Μπορεί να το γνωρίζετε ήδη, αλλά υπάρχει και ένα άλλο γεγονός που ίσως δεν ξέρετε!

Έχετε αναρωτηθεί ποτέ τι συμβαίνει στις συννεφιασμένες και βροχερές ημέρες όταν ο ήλιος καλύπτεται από σύννεφα;

Αυτό είναι ένα ενδιαφέρον θέμα.

Ίσως νομίζετε ότι το Ηλιοτρόπιο μαραίνεται ή γυρίζει το κεφάλι του προς το έδαφος. Είναι αυτό που διέσχισε το μυαλό σου;

Αυτό είναι λανθασμένο!

Αυτό που συμβαίνει είναι να:

Στρέφουν τα κεφαλάκια τους το ένα προς το άλλο για να μοιραστούν την ενέργειά τους!

Η τελειότητα της φύσης είναι εκπληκτική. Τώρα ας εφαρμόσουμε αυτό το υπέροχο παράδειγμα στις ζωές μας.

Πολλοί άνθρωποι μπορεί να νιώθουν ευάλωτοι, χωρίς χαρά ή σκοπό και η ενέργειά τους να είναι πεσμένη.

Να ένας λόγος να ακολουθήσετε το παράδειγμα των όμορφων Ηλιοτρόπιων, δηλ. "Υποστήριξη και ενδυνάμωση του άλλου". 

Η φύση έχει τόσο πολλά να μας διδάξει.

Διαδώστε την καλοσύνη ... θα επιστρέψει σε σας ...

Ξέρουμε τελικά τι είπε ο Χριστός;

Μπορούμε  να αναγνωρίσουμε το πρόσωπο του Χριστού σε μια αγιογραφία,  αλλά δεν ξέρουμε και δεν έχουμε ενδιαφερθεί να μάθουμε τι είπε

και μέσα σε αυτό το πλαίσιο άγνοιας και αδιαφορίας σχοινοβατούμε κινδυνεύοντας να οδηγηθούμε στην απώλεια.

 Αν ρωτήσουμε δέκα Χριστιανούς για τον λόγο του Κυρίου, θα λάβουμε δέκα διαφορετικές απαντήσεις. Σαν να μας περιγράφουν δέκα διαφορετικά πρόσωπα.  Βλέπουμε ότι η Ορθόδοξη πίστη έχει μετατραπεί σε ένα συναισθηματικό γεγονός με ένα αόριστο θείο πρόσωπο. Πώς μπορείς να σχετιστείς με κάποιον που δεν ξέρεις καν τι είπε, δεν ξέρεις τί θέλει από εσένα, δεν ξέρεις πώς και γιατί υπάρχει και πώς ενεργεί;

Δεν διαβάζουμε Αγία Γραφή, γι’ αυτό έχουμε φτάσει σε μια ειδωλολατρική σχέση με τον Χριστό, τον βλέπουμε σαν ένα άγαλμα. Αλήθεια πόσοι Χριστιανοί έχουν διαβάσει την Αγία Γραφή; Πόσες φορές κάνουμε εμείς οι ιερείς ομιλίες και ρωτούν κάποιοι από κάτω «Α! Είπε τέτοια λόγια ο Χριστός;».

Λεμεσού: «Οι θρήσκοι άνθρωποι είναι το πιο επικίνδυνο είδος μέσα στην εκκλησία»

Αυτοί οι άνθρωποι να ξέρετε, αυτοί οι άνθρωποι,  οι θρήσκοι άνθρωποι είναι το πιο επικίνδυνο είδος μέσα στην εκκλησία. Αυτοί οι θρήσκοι άνθρωποι είναι επικίνδυνοι. Ο Θεός να μας φυλάει απ’αυτούς. Έλεγε ένας αγιορείτης όταν έκαμνα μία φορά λειτουργία και λέγαμε «Κύριε σώσον τους ευσεβείς» λέει αστειευόμενος «Κύριε σωσον ημάς από τους ευσεβείς» δηλαδή ο Θεός να σε φυλάει από τους θρήσκους ανθρώπους, διότι θρήσκος άνθρωπος σημαίνει μία προσωπικότης διεστραμμένη η οποία ουδέποτε είχε προσωπική σχέση με τον Θεό. Απλώς μόνον κάμνει τα καθήκοντα της απέναντί Του, αλλά καμιά σοβαρή σχέση δεν είχε για αυτό και ο Θεός δεν λέει αυτόν τον άνθρωπο τίποτε. Και σας ομολογώ και εγώ από την πείρα μου ότι δεν είδα χειρότερους εχθρούς της εκκλησίας από τους θρήσκους ανθρώπους.

Όταν παιδιά θρήσκων ανθρώπων που μεσ’ την εκκλησία η και παπάδων ακόμα και θεολόγων και ανθρώπων που κάνουν τους θρήσκους και τους πολλούς εδοκίμασαν τα παιδιά τους να γίνουν μοναχοί η ιερείς αυτοί οι άνθρωποι έγιναν χειρότεροι και από δαίμονες. Εξανέστησαν εναντίον των πάντων. Έγιναν οι χειρότεροι εχθροί των ανθρώπων. Θυμάμαι γονείς που έφερναν τα παιδιά τους εις τις ομιλίες και όταν το παιδί τους κάποια στιγμή έκαμε ένα βήμα παραπάνω έγιναν οι χειρότεροι άνθρωποι που έλεγαν τα χειρότερα λόγια.  Και εγώ τους λέω:  Mά εσύ έφερες το παιδί σου στην ομιλία, δεν το έφερα εγώ.  Και μία φόρα είπα σε έναν πατέρα όταν έβλεπα ότι η κόρη του ,τέλος πάντων, είχε ζήλο στην εκκλησία του λέω: Κοίταξε μην την ξαναφέρεις στην ομιλία. Μην την ξαναφέρεις να της μιλήσω διότι η κόρη σου θα γίνει μοναχή και….

Άλλο η τιμή του Αγίου Φανουρίου και άλλο η «θρησκευτικότητα της Φανουρόπιτας»

Στις 27 Αυγούστου κάθε χρόνου η Εκκλησία μας, τιμά τη μνήμη του Αγίου Φανουρίου, ενός Αγίου της Εκκλησία μας που έγινε γνωστός από την ανεύρεση της ιερής του εικόνας στη Ρόδο τον 14ο αιώνα, ενώ είναι σίγουρα έζησε και έδρασε πολύ παλιότερα.

Στην εικόνα που βρέθηκε από τον τότε μητροπολίτη Ρόδου Νείλου του Β’ του Διασπωρινού (1355 – 1369 μ.Χ. , ο Άγιος παριστανόταν σαν νεαρός στρατιώτης, κρατώντας στο δεξιό του χέρι σταυρό, πάνω στον όποιο υπήρχε λαμπάδα αναμμένη, γύρω δε από την εικόνα τα 12 μαρτύρια του.

Όπως σε όλους και τους Αγίους, έτσι και για τον Άγιο Φανούριο ισχύει το λεγόμενο του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου: «Τιμή μάρτυρος, μίμησις μάρτυρος» . (Λόγος εις Μάρτυρας, PG 52,663). Γι΄ αυτό η Εκκλησία μας τους προβάλει μέσα από τη μνήμη τους και προτρέπει τα μέλη της για την ανάγνωση του Συναξάριού τους, για να παραδειγματιστούμε στο πνευματικό μας αγώνα και όσο το δυνατόν να τους μιμηθούμε.

Μνημόσυνα: Δυστυχώς τα καταντήσαμε μια κοινωνιολογική θεατρική παράσταση

Δεν θα αναλύσουμε τι είναι τα μνημόσυνα αλλά το πώς μετέχουμε σε αυτά. Δυστυχώς τα μνημόσυνα έχουν καταντήσει μια κοινωνιολογική παράσταση.

Μια θεατρική παράσταση με τους συγγενείς να μένουν στρατιωτάκια ακούνητα , αμίλητα και αγέλαστα σε όλη την διάρκεια της ακολουθίας. Βλέπουμε πολλά φορές το κόλυβο μόνο του μαζί με την φωτογραφία του μακαρίτη ή της μακαρίτισσας. Οι συγγενείς έρχονται μετά την τρίτη καμπάνα ή μετά το ευαγγέλιο.

Έχουμε και περιπτώσεις που έρχονται στο τέλος, για τον Όρθρο δεν το συζητάμε καν, το πολύ πολύ να έχει έρθει η γιαγιά της οικογένειας. Το κόλυβο είναι φυσικά παραγγελία λόγω του μεγέθους, πρόσφορο και αυτό από το φούρνο και στην Θεία Κοινωνία δεν μετέχει κανείς. Η μοναδική μετοχή είναι στο καφεδάκι μετά την Λειτουργία. Απλά οι περισσότεροι περιμένουν να ακούσουν το όνομα στα ευλογητάρια και να πάνε στο καφενείο να πούνε τα νέα τους και τα κουτσομπολιά με το καφεδάκι και το κονιάκ. Αναφορά για Χριστό και σωτηρία πουθενά. Βγαίνει το Άγιο Ποτήριο και διαδραματίζονται απίστευτα πράγματα : Συνήθως θα έρθουν κάποιοι συγγενείς να Κοινωνήσουν έτσι απροετοίμαστοι απλά επειδή κάνουν το μνημόσυνο λες και το μνημόσυνο από μόνο του σε αξιώνει για την Θεία Κοινωνία.

Τις δικές μας αμαρτίες πρέπει να προσέχουμε και όχι του πλησίον μας

Όλοι μας, αρχίζοντας από μένα, συνεχώς κρίνουμε και κατακρίνουμε ο ένας τον άλλον και γι’ αυτό θα δώσουμε λόγο στη φοβερά κρίση του Κυρίου και Θεού μας Ιησού Χριστού. Θα μας κρίνει Αυτός διότι και εμείς κρίνουμε τους άλλους, ψάχνουμε να βρούμε στον πλησίον μας το παραμικρό σφάλμα ενώ τις δικές μας αμαρτίες δεν τις βλέπουμε και ούτε θέλουμε να τις σκεφτόμαστε.

Δεν προσέχουμε τα δικά μας ελαττώματα και τις αμαρτίες, ενώ στους άλλους βρίσκουμε πολλά σφάλματα. Ψάχνουμε να τα βρούμε και όταν τα βρίσκουμε, πάμε και τα διαλαλούμε σε όλον τον κόσμο. Έγινε πλέον κακή συνήθεια, μόλις μαθαίνουμε κάτι για τον πλησίον μας, να πηγαίνουμε και να το διαλαλούμε παντού. Η γλώσσα μας καίει και σπεύδουμε να πούμε στους άλλους αυτό που είδαμε και ακούσαμε.

Ο άγιος απόστολος Παύλος στην προς Ρωμαίους επιστολή του λέει το εξής: «Διό ἀναπολόγητος εἶ, ὦ ἄνθρωπε, πᾶς ὁ κρίνων· ἐν ᾧ γὰρ κρίνεις τὸν ἕτερον, σεαυτὸν κατακρίνεις· τὰ γὰρ αὐτὰ πράσσεις ὁ κρίνων. οἴδαμεν δὲ ὅτι τὸ κρῖμα τοῦ Θεοῦ ἐστι κατὰ ἀλήθειαν ἐπὶ τοὺς τὰ τοιαῦτα πράσσοντας. λογίζῃ δὲ τοῦτο, ὦ ἄνθρωπε ὁ κρίνων τοὺς τὰ τοιαῦτα πράσσοντας καὶ ποιῶν αὐτά, ὅτι σὺ ἐκφεύξῃ τὸ κρῖμα τοῦ Θεοῦ;» (Ρωμ. 2, 1-3). Μεγάλη αλήθεια βρίσκεται σ’ αυτά τα λόγια του αποστόλου Παύλου.