ΦΟΒΑΜΑΙ ΝΑ ΜΙΛΗΣΩ, ΦΟΒΑΜΑΙ ΜΗΠΩΣ ΠΑΡΕΞΗΓΗΘΩ...

                

Μία από τις μεγαλύτερες δυσκολίες στις ανθρώπινες σχέσεις είναι ο φόβος να μιλήσουμε στον άλλον γι’  αυτό που αισθανόμαστε, γι’  αυτό που σκεφτόμαστε, γι’  αυτό που θέλουμε. Ο φόβος έχει να κάνει με την παρεξήγηση, ότι δηλαδή ο άλλος δεν θα καταλάβει τι εννοούμε ή ότι θα  εκλάβει την σκέψη, την παρατήρηση, την κριτική μας, την όποια αλήθεια μας ως αμφισβήτηση όχι συγκεκριμένων πράξεων ή χαρακτηριστικών του, αλλά του προσώπου του εν γένει, θα αμυνθεί, θα μας αντεπιτεθεί κάνοντας κριτική για ανάλογα δικά μας ελαττώματα, με αποτέλεσμα η σχέση να κινδυνεύει.

                Πόση αυθεντικότητα όμως μπορεί να έχει μία σχέση στην οποία η αλήθεια αποκρύβεται, για να μην δυσαρεστηθεί ο άλλος;  Η αλήθεια αποκρύβεται το όνομα της αγάπης;

                Είναι άλλο η υπομονή και η μετά ταπεινότητος διάκριση και άλλο η δειλία. Κάθε σχέση εμπεριέχει και ένα ρίσκο, το οποίο πηγάζει από το γεγονός ότι όταν αγαπούμε θέλουμε ο άλλος να γίνει καλύτερος, όχι κατ’  ανάγκη να κάνει αυτό που του ζητούμε γιατί η αλήθεια μας και μόνο είναι σωστή, αλλά διότι νοιαζόμαστε αληθινά γι’  αυτόν και όταν βλέπουμε κάτι που δεν τον βοηθά, αισθανόμαστε την ανάγκη να το μοιραστούμε μαζί του. Προφανώς παίζει ρόλο ο τόνος και ο τρόπος της επισήμανσης. Η επιθετικότητα δεν βοηθά, όπως επίσης ούτε και η απαίτηση. Όμως δεν βοηθά και η απόκρυψη. Αν ο άλλος έχει εγωισμό σε τέτοια ένταση, τότε η σχέση έτσι κι αλλιώς είναι ανισομερής.

Οι Ιερείς ως ποιμένες; ή ως "μαριονέτες";

Επειδή, πολλά χρόνια σε όλη την οικουμένη ακούμε αυτούς τους χαρακτηρισμούς (καλός παπάς – αυστηρός παπάς)

και μάλιστα σε καθημερινή βάση, ας τους αναλύσουμε λιγάκι ώστε να ξεκαθαρίσουν τα πράγματα και να μπορέσουμε να ωφεληθούμε πνευματικά:

Καλός Ιερέας: Καλός παπάς για τον κόσμο είναι αυτός ο οποίος δεν μιλάει , δεν αλλάζει το στραβό , δεν κάνει κηρύγματα – και αν κάνει, πρέπει αν είναι σύντομα χωρίς πολλά πολλά. . Απλά είναι μια μαριονέτα που κάποιοι θα του πούνε ακόμα και ποιες ευχές θα διαβάσει στα Μυστήρια.
Ένας παπάς που δεν μιλάει (γιατί δεν μας αρέσει) και αν πει κάτι που μας ενοχλήσει θα του κάνουμε και καταγγελία, έτσι για να δείξουμε ότι μπορούμε να κινούμε τα νήματα. Καλός είναι ο Ιερέας "Αγαπούλης" διότι μας κάνει ό,τι θέλουμε, δεν μας λέει ποτέ όχι, μας κάνει τα χατίρια ακόμα και σε παράλογα πράγματα και έτσι νομίζουμε ότι τα έχουμε καλά με τον Θεό. Αρκεί να μας λέει γλυκόλογα. Θεωρούμε ότι έτσι γλυκαίνει την ψυχή μας, αλλά στην ουσία χαϊδεύει τους δαίμονές μας και θεραπεία δεν υπάρχει. Αποτέλεσμα: Θέλουμε έναν παπά στα αμαρτωλά μας μέτρα για να τον χειριζόμαστε όπως θέλουμε, χωρίς να μας ενδιαφέρει η ευλογημένη ενοριακή ζωή, ούτε η ορθόδοξη πίστη, ούτε η σωτηρία της ψυχής.

Φίλε, μακριά από τον Χριστό έτσι καταντάς!

Περπατούσα στην παραλία της Θεσσαλονίκης απόγευμα προς βράδυ, όταν ένας τοξικομανής με πλησίασε. 

Δε μου ζήτησε λεφτά, αλλά με ρώτησε αν μπορούσα να του αγοράσω μια ρόκα (καλαμπόκι) που έψηνε κάποιος πιο κάτω σε ένα μικρο πάγκο που είχε στήσει.

Τον ρώτησα αν ήθελε και κάτι άλλο. Μου είπε ότι ήθελε να πάω να του την αγοράσω εγώ επειδή χρωστούσε στον καλαμποκά και ίσως να μη του έδινε! 

Πήγα και αφού του την έφερα, με ρώτησε αν μπορώ να κάτσω λίγο μαζί του η αν ντρέπομαι! Του απάντησα ότι θα ντραπώ, αν δεν κάτσω.

Τότε μου είπε το εξής εκπληκτικό! ''Φίλε , μακριά από το Χριστό έτσι καταντάς!!! Όμως προσπαθώ εδώ και καιρό να κόψω τα ναρκωτικά για να μην Τον στεναχωρώ!!!

Δεν ξέρω αν θα τα καταφέρω, αλλά επειδή μάλλον δε θα ζήσω πολύ, θέλω όταν θα πάω μπροστά Του να έχω να του δείξω τον αγώνα μου μήπως και με λυπηθεί!''

Ήμασταν κάπου κοντά στο ύψος του Ι. Ναού Κυρίλλου και Μεθόδιου. Μου λέει........ πάω κάθε πρωί απέναντι και με κοιτούν όλοι καλά καλά επειδή νομίζουν ότι θέλω λεφτά. Όμως εγώ πηγαίνω μπροστά στην εικόνα για να ζητήσω βοήθεια να κόψω τα ναρκωτικά. Δεν ανάβω κερί επειδή δεν έχω λεφτά να πάρω!!!!! (ΦΙΛΌΤΙΜΟ).

Εσωτερικές καταδύσεις . . .

Δεν υπάρχουν κόκκινα κουμπιά για να πατήσουμε ώστε να αλλάξουν τα πράγματα.

Κάνουμε ευχέλαια, αγιασμούς, θέλουμε ευχές και δεήσεις από την Εκκλησία αλλά δεν θέλουμε να αλλάξουμε την καρδιά μας. Αν μας πει κάποιος το αντίθετο, ότι κάνουμε λάθος και να δούμε λιγάκι και την άλλη πλευρά γινόμαστε θηρία. Πολλοί εκκλησιαζόμενοι, αν τους ρωτήσεις έξω από την Εκκλησία ποιο ήταν το Ευαγγέλιο που άκουσαν ή τι είπε ο Ιερέας στο κήρυγμα δεν θα γνωρίζουν. Η αλλαγή γίνεται από μέσα, με βοήθεια από έξω και η έξω βοήθεια είναι η Θεία Χάρις. Η κίνηση της εσωτερικής αλλαγής λέγεται μετάνοια η οποία ξεκινάει από τη συνειδητοποίηση της ευθύνης μας. 

H σχέση με το Θεό γίνεται συναλλαγή όταν δεν θέλω να αλλάξω. Μπορώ αλλά δεν θέλω να αλλάξω διότι το θέλω έχει μέσα του κόστος, ευθύνη, μετάνοια, τραύμα, πόνο και διάλυση. Μένω δηλαδή εκεί που είμαι , δεν κάνω καμία αλλαγή και προσπαθώ με εξωτερικά πράγματα να αλλάξω εσωτερικά αλλά δυστυχώς δεν γίνεται τίποτα. 

Και μετά τις γιορτές;

Σε λίγες μέρες τα λαμπάκια από τα στολίδια θα σβήσουν. 

Η κοσμική περιστασιακή χαρά θα δώσει τη θέση της στην καθημερινή ρουτίνα. 

Αλήθεια, πόσες καρδιές θα συνεχίζουν να μένουν “αναμμένες” για τον Χριστό και τη Βασιλεία των Ουρανών; 

Πόσοι θα “παιδαγωγήσουν” το Θείο Βρέφος μέσα στην καρδιά τους με την καλλιέργεια των αρετών μέσα από τη μετάνοια και την ανάληψη της ευθύνης; 

Πόσοι θα λαχταρούν την επόμενη Θεία Λειτουργία ώστε να μεταλάβουν:

'Η τη συνάντηση με τον πνευματικό για να γίνει ο πνευματικός απολογισμών των εορτών; 

Πόσοι άνθρωποι άραγε θα προβληματίζονται από αυτές τις ευλογημένες σκέψεις;

http://agios-dimitrios.blogspot.com/2020/01/blog-post_72.html#more

ΠΩΣ ΝΑ ΧΩΡΕΣΕΙ Ο ΧΡΟΝΟΣ ΣΕ ΜΙΑ ΕΥΧΗ;

              

  «Πώς να χωρέσει ο χρόνος σε μια ευχή;» τραγουδά ένα νεανικό συγκρότημα (Onirama). Όλοι μας, στην είσοδο της νέας χρονιάς, προσπαθούμε το αντίθετο: να χαρούμε και να αισιοδοξούμε ότι οι ευχές μας θα γίνουν πραγματικότητα, ότι όλα οδηγούν σε ένα καινούργιο ξεκίνημα, ότι αυτοί που αγαπούμε και μας αγαπούνε θα είναι καλά, ότι μικρότερα ή μεγαλύτερα όνειρά μας θα πραγματωθούν. Λησμονούμε βεβαίως το άστατον των πραγμάτων και ότι μόνο ο Θεός παραμένει ανεπηρέαστος από τον χρόνο, επειδή τον δημιούργησε και ταυτόχρονα εισήλθε σ’  αυτόν γενόμενος και άνθρωπος, για να του δώσει ένα νέο νόημα:  αυτό που θα τον υπερβεί!

                «Όλα τριγύρω αλλάζουνε και όλα τα ίδια μένουν», λέει ένα άλλο τραγούδι  (Ν. Παπάζογλου) Επειδή ό,τι υπόκειται στον χρόνο μεταβάλλεται, καθώς συναντιέται με τα άλλα της ζωής, είτε πρόσωπα είτε επιθυμίες είτε όνειρα είτε καλό είτε κακό,δεν μπορεί παρά να αλλάξει. Τα όντα βρίσκονται σε μία διαρκή πάλη, η οποία πηγάζει από το ένστικτο και την ελευθερία. Το ένστικτο έχει να κάνει με την φύση. Μας έχει δοθεί από τον Θεό για να πορευόμαστε επιβιώνοντας στον κόσμο και στον χρόνο. Η ελευθερία έχει δοθεί ως δωρεά στον άνθρωπο για να την συναισθάνεται, αλλά και στα άλογα ζώα που, χωρίς να την κατανοούν, την συνδέουν με το ένστικτό τους.

Η αγωνία κάθε συνειδητού ιερεά!

του π. Παύλου Παπαδόπουλου

Είμαστε κι εμείς άνθρωποι. Αδύναμοι, ευπαθείς, εμπαθείς...
Είμαστε κι εμείς αμαρτωλοί, κι ας είμαστε ιερείς, κι ας φοράμε τα μαύρα ράσα, κι ας στεκόμαστε μπροστά στην Αγία Τράπεζα.

Είμαστε κι εμείς άνθρωποι, με σάρκα και αίμα, με σκοτάδι και φως, με λάθη και σωστά, με πτώσεις και αναστάσεις.
Μην με βλέπεις ως υπεράνθρωπο. Με με θεωρείς αλάνθαστο. Με με λογαριάζεις ως άγιο.
Άνθρωπος είμαι κι εγώ που κάνω τον αγώνα μου, που ελπίζω στο έλεος του Θεού, που μετανιώνω για τις αστοχίες μου, που κλαίω για τα λάθη μου, που παγιδεύομαι στην εγωπάθεια, που προσπαθώ να δραπετεύσω από την καθωσπρέπεια και τον ηθικισμό, από το κυνηγητό της δόξας και της αναγνώρισης.

Άνθρωπος είμαι κι εγώ που ζητώ συμπόνοια και συγχώρεση, που ζητώ κατανόηση και παρηγοριά.
Γιατί όπως κι εσύ έχεις βάσανα έχω κι εγώ.
Γιατί όπως κι εσύ έχεις σκοτούρες και προβλήματα έχω κι εγώ.

Ως ιερέας ακούω εξομολογήσεις ανθρώπων. Πολλά λάθη, αμέτρητες αμαρτίες, κι όμως καλούμαι να διαβώ από μέσα τους χωρίς να κάνω στασίδι μου κάποια χωρίς να αφήσω την καρδιά μου να δει τον άλλον με απαξίωση και αποστροφή.

Ακούω, συμβουλεύω και μετά μένω μόνος μου.

Όλο αυτό το βάρος... όλες αυτές οι ζωές που ποθούν συγχώρεση την βρίσκουν.
Χωρίς τιμωρίες, χωρίς σκληρότητα, χωρίς κρατούμενα.

Φεύγουν ανάλαφροι οι άνθρωποι. Ξεκούραστοι. Κι εγώ μένω μόνος.
Μόνος να παλέψω μ' αυτά που πάσχω, μ' αυτά που άκουσα, μ' αυτά που μου παραδόθηκαν καθώς σιωπούσα με το πετραχήλι στο λαιμό μου.

Άνθρωπος όμως είμαι κι εγώ. Ιερέας, διάκονος των Μυστηρίων. Όχι Άγιος, όχι Δίκαιος, όχι Απαθής.

Ο αληθινός Άγιος Βασίλης δεν ήταν ούτε χοντρός ούτε κόκκινος σαν αυτόν της Cola Cola

Άλλος ο Άγιος Βασίλης της Ορθοδοξίας που διαθέτει την περιουσία του στους φτωχούς χωρίς καμία διάκριση δόγματος, εξ΄ ίσου ενισχύοντας αρειανούς, Ιουδαίους και ειδωλολάτρες, που κατακεραυνώνει με ομιλίες τους πλούσιους της εποχής του επειδή αλύπητα, άπληστα, απάνθρωπα και σκληρόκαρδα έκρυβαν τα τρόφιμα και τα χρήματα τους για να μην βοηθήσουν τον λαό που πέθαινε έξω από τις θύρες των σπιτιών τους και άλλος ο Santa Claus, ο Άγιος Βασίλης της Δυτικής Ευρώπης και …της Coca Cola!

Εξέχουσα προσωπικότητα της Χριστιανικής Εκκλησίας, ο Βασίλειος υπήρξε σπουδαίος ιεράρχης και κορυφαίος θεολόγος, γι’ αυτό και ανακηρύχτηκε Άγιος και Μέγας. Είναι ένας από τους Πατέρες της Εκκλησίας κι ένας από τους Τρεις Ιεράρχες.

Η μνήμη του εορτάζεται την 1η Ιανουαρίου από τους Ορθοδόξους (14 Ιανουαρίου απ’ όσους ακολουθούν το Ιουλιανό Ημερολόγιο) και στις 2 Ιανουαρίου από τους Καθολικούς.

Η μνήμη του συνεορτάζεται στις 30 Ιανουαρίου, κατά την εορτή των Τριών Ιεραρχών, μαζί με τους δύο άλλους μεγάλους Πατέρες της Εκκλησίας, τον Γρηγόριο τον Θεολόγο και τον Ιωάννη τον Χρυσόστομο.

Αυτά είναι Χριστούγεννα.

του αρχιμ. Ιακώβου Κανάκη

Στις μεγάλες πόλεις σημειώνεται η απόλυτη αντίθεση. Ζεστή ατμόσφαιρα στα μαγαζιά και στα εστιατόρια και έξω από τις πόρτες και τα παράθυρά τους άστεγοι, νηστικοί και παγωμένοι άνθρωποι. Χαμόγελα στους ανέμελους θαμώνες τους και έξω άνθρωποι απογοητευμένοι σχεδόν «ημιθανείς».

Άνθρωποι που αναζητούν «το πνεύμα των Χριστουγέννων» και άλλοι που είναι μόνοι τους «χριστοί», αλλά αόρατοι για τους πρώτους. Μια κοινωνία με τόσες αντιθέσεις, σε τέλεια σύγχυση, που αιμορραγεί και πλέον φαίνεται. Δεν μπορεί να κρυφτεί με τίποτα. 

Έντονα πλέον τα σημάδια που γίνονται τραύματα μέρα με την ημέρα, μιας κατά βάση πολύπλευρης πνευματικής κρίσης. Υπάρχει όμως μέσα σ’ αυτήν την τεταμένη ατμόσφαιρα μια ευκαιρία ακόμη εφέτος να έρθουμε πιο κοντά στα Χριστούγεννα, να τα βιώσουμε πραγματικά. Μια κίνηση, ένα βλέμμα, ένα νεύμα σε όσους πάσχουν, αποτελεί την μέγιστη ελεημοσύνη. Η συμπαράσταση στον διπλανό άνθρωπο, σε κάθε άνθρωπο, οδηγεί στα Χριστούγεννα.

Ένα ελάχιστο ενδιαφέρον προς τον πλησίον και αμέσως η ψυχή ενεργοποιείται, ζωντανεύει, χαίρεται και μπαίνει στο πραγματικό πνεύμα των Χριστουγέννων. Των Χριστουγέννων όχι μόνο των παιδιών, όπως κάποιοι λένε, αλλά όλων των ανθρώπων και κυρίως αυτών που αναζητούν μια φάτνη. Όντως, εκούσια ή ακούσια, μια φάτνη ζητά ο άνθρωπος για να ξαναγεννηθεί σε μια νέα κατάσταση, σε μια νέα κοινωνία, όχι όπως την κατέστησαν οι πολλοί και οι δυνατοί στο παρελθόν. 

Ο Χριστός γεννιέται για να του δώσουμε τις αμαρτίες μας.

Λίγο αργότερα από την εποχή του μεγάλου Κωνσταντίνου, ένας σπουδαίος άνθρωπος, ξεκίνη­σε από την Ρώμη και πήγε στη Βηθλεέμ. Έφτιαξε εκεί το κατάλυμά του και ζούσε δίπλα στο σπή­λαιο που γεννήθηκε ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός.

Πρόκειται για τον περίφημο άγιο, τον σοφό άγιο Ιερώνυμο, αυτόν που μετέφρασε στα λατινικά όλη την Αγία Γραφή και έγραψε πολλά θαυμάσια βι­βλία, όλα για την δόξα του Χριστού και για την σωτηρία των ανθρώπων.

Κάθε τόσο, ο άγιος Ιερώνυμος πήγαινε και γονάτιζε μπροστά στο σπήλαιο που γεννήθηκε ο Χριστός και Τον παρακαλούσε και Τον ικέτευε για την αιώνια ζωή.

Μια μέρα, Χριστούγεννα, – το έχει γράψει ο ίδιος αυτό το γεγονός – ενώ προσευχόταν, βλέπει τον Χριστό μπροστά του να του λέει:

Ιερώνυμε, σήμερα είναι η γιορτή μου. Σήμερα είναι η επέτειος της καθόδου μου στη γη, που γεννήθηκα στο σπήλαιο αυτό. Τί δώρο θα μου κάνεις;

Απαντάει ο άγιος:

Υιέ του Θεού, για Σένα άφησα την πρωτεύ­ουσα του κόσμου, την Ρώμη, και όλα τα πλούτη που είχα εκεί. Ήλθα εδώ και ζω φτωχός κοντά Σου. Τί δώρο θέλεις να σου κάνω; Τί έχω πια Χρι­στέ μου, να σου δώσω;

Κάτι έχεις ακόμη. Και θέλω να μου το δώ­σεις.

ΠΑΙΔΙΟΝ ΝΕΟΝ

«Παιδίον νέον» αναφέρει ο υμνογράφος για τον γεννηθέντα Χριστό. Διπλή η έννοια. Νέο διότι όταν ένας άνθρωπος εμφανίζεται στον κόσμο είναι νέος, καινούργιος. Όμως στο πρόσωπο του Χριστού συναντούμε μοναδικότητες. Είναι η πρώτη και η τελευταία φορά στην ιστορία της ανθρωπότητας που ο Θεός γεννιέται ενωμένος με την ανθρώπινη φύση. Στον Θεό προστίθεται η δική μας φύση. Στον άνθρωπο προστίθεται η θεία φύση και επομένως είναι ένα πρόσωπο μοναδικά νέο. Ο Χριστός δεν θα γεράσει, θα παραμείνει νέος ως προς την ανθρώπινη φύση Του για πάντα, διότι θα σταυρωθεί, θα πεθάνει και θα αναστηθεί στην ακμή της νεότητός Του. Και αυτήν την ακμάζουσα νεότητα θα φέρει στους αιώνες ως φύση Του. Το νεανικό Του σώμα θα μας δίδεται ως άρτος ζωής.  Και στην κοινωνία με τον Ίδιο θα μας καλεί η Εκκλησία, για να ανακαινιζόμαστε, να γινόμαστε κι εμείς νέοι!

                «Παιδίον νέον» ο Χριστός. Είναι η αφετηρία ανακαίνισης της παγκόσμιας ιστορίας.  Διότι μόνο ένα παιδί μπορεί να κάνει τον κόσμο διαφορετικό, καινούργιο. Η καθαρότητα, η αγάπη, η εμπιστοσύνη, η αισιοδοξία, η χαρά που ένα παιδί φέρνει μαζί του αποτελεί το αντίδοτο στην γκρίνια, την μιζέρια, το άγχος του θανάτου, την ασχήμια της αμαρτίας, την ρυπαρότητα που οι σκέψεις, οι πράξεις και η νοοτροπία των μεγάλων φέρνουν μαζί τους. Ένα παιδί που χρειάζεται την αγάπη είναι μία πρόκληση σε όλους να βγάλουμε τον καλύτερο εαυτό μας, την τρυφερότητά μας. Και γινόμαστε καινούργιοι, ανακαινισμένοι όταν αγκαλιάζουμε ένα παιδί, όταν νιώθουμε ότι μας χρειάζεται, όταν η ψυχή μας μαλακώνει βλέποντάς του.