Religion Recovery (ή ένας παπάς τα πέταξε)

Γράφει ο π. Θεοδόσιος Μαρτζούχος στην Romfea.gr

---

- «Όλοι όσοι το επιθυμούν ανεβαίνουν.
Μη φοβάσαι. Υπάρχουν δύο είδη ανθρώπων
στο τέλος. Αυτοί που λένε στον Θεό:
Ας γίνει το θέλημά σου!
Και αυτοί που τους λέει τελικά ο Θεός:
Ας γίνει το θέλημά σου!
Όλοι όσοι είναι στην κόλαση, είναι από
επιλογή τους. Χωρίς αυτή την προσωπική
επιλογή δεν θα μπορούσε να υπάρχει
Κόλαση!»
C. S. Lewis
Το μεγάλο διαζύγιο
Εκδ. ΙΩΝΑΣ, σελ. 70

Σου ’ρχεται το παραπάνω απόσπασμα στο νου, όταν ακούς ένα πρώην κληρικό να διακηρύσσει στο Religion Recovery [Τι άραγε σημαίνει; Θρησκευτική ανάκτηση, θρησκευτική επάνοδο, θρησκευτική ίαση;]... «για το θρησκευτικό σύστημα που τον στέλνει στην κόλαση και στο σκοτάδι»!!!

Αδελφέ μου, δεν ξέρω, τί σε οδήγησε στην ανάληψη της ιερωσύνης! Δεν ξέρω ποια ήταν η διαδρομή σου στην Εκκλησία του Χριστού! Δεν ξέρω αν συνάντησες κάποιο πρόσωπο που πορευόταν προς την Βασιλεία του Θεού, πολύ περισσότερο δεν ξέρω αν συνάντησες πρόσωπα-εμπόδια σ’ αυτή την διαδρομή..., δεν σε ξέρω προσωπικά, και δεν θέλω με κανένα τρόπο, να γίνω κριτής σου!

Η ψυχική οδύνη του καθενός είναι στον απόκρυφο χώρο της καρδιάς, θεατή μόνον απ’ τον Χριστό, ο Οποίος θα την συνυπολογίσει όταν θα μας κρίνει, γιατί «οὐ τέρπεται ἐπ’ ἀπωλείᾳ ζώντων, ἀλλά θέλει πάντας σωθῆναι».

Στο παλαιό βιβλίο του Γεροντικού ίσως είχες συναντήσει την ιστορία που ρωτάει (-αναγγέλλει) κάποιος για μια ανάλογη με την δική σου υπόθεση (εγκατάλειψη της μοναχικής ζωής) ένα μεγάλο και άγιο Γέροντα και εκείνος του αντιλέγει: Γι’ αυτό εκπλήσσεσαι, ότι έφυγε; Έκπληξη είναι να φτάσει κανείς μέχρι τέλους, όπως άρχισε!

Οι μαθητές και το σήμα της Επιτροπής ''Ελλάδα 2021''.

Γράφει ο Νικόλαος Ταμπουρέας
Εκπαιδευτικός, Παιδαγωγικός Σύμβουλος

---

Η κυρία Γιάννα Αγγελοπούλου παρουσίασε χθες το σήμα της επιτροπής "Ελλάδα 2021" με σκοπό να τιμηθεί η μνήμη της Επανάστασης του 1821.

Ένα σήμα που δεν παραπέμπει σε τίποτα το ελληνικό, πολύ περισσότερο δε και επαναστατικό.

Να θυμίσουμε στους εμπνευστές και δημιουργούς του σήματος ότι ένα σήμα πρέπει κάτι να σημαίνει, κάπου να παραπέμπει.

Ευδιάκριτα και χωρίς αμφισημίες. Να είναι καταληπτό από όλες τις ηλικίες.

Να διαπαιδαγωγεί τη νεότητα και να της θυμίζει τις πνευματικές ρίζες του Έθνους μας.

Άλλωστε, τα σύμβολα του αγώνα ήταν ο Σταυρός και το ντουφέκι.

Τα δομικά εκείνα στοιχεία που οι αγωνιστές αφετηριακά βασίστηκαν για να αρχίσουν τον αγώνα, ήταν η συναίσθηση της συνέχειας του Έθνους και της πορείας του τόπου που χρειαζόταν ελευθερία.

Ο αγώνας του 1821 είχε θυσία, αίμα,πόθο για τη λευτεριά, αποτίναξη του δυναστικού παρελθόντος. Πού φαίνονται όλα αυτά στο σήμα που δημιουργήθηκε;

Οι ‘’ελίτ’’ του τόπου αυτού δοσμένες στα πάθη του χρήματος και των μηδενικών πνευματικών φραγμών, δεν έχουν πατρίδα και Θεό. Αυτό είναι σαφές!

Διώξαμε τον Χριστό!

Θέλουμε να σώσουμε τον κόσμο με τα μυαλά μας, με τις θεολογικές μας αναλύσεις, με τις θεωρίες μας, χωρίς να έχουμε σχέση με τον Θεό.

Τελικά θέλουμε να προβληθούμε, να αποδείξουμε ότι εμείς είμαστε του Θεού.

Δεν λογαριάζουμε τίποτα, δεν υπολογίζουμε κανέναν.

Προκαλούμε σχίσματα μέσα στην Εκκλησία αρκεί να έχουμε οπαδούς, αρκεί να έχουμε ανθρώπους που θα μας λένε «μπράβο».

Δεν μας νοιάζει να έχουμε Θεό. Οπαδούς θέλουμε.

Πασχίζουμε να έχουμε ανθρώπους που θα μας παινεύουν.

Οι μεγαλύτεροι πολέμιοι της Εκκλησίας είναι αυτοί που προκαλούν σχίσματα στο Σώμα του Χριστού, κι ας καμαρώνουν αυτοαποκαλούμενοι ως διασώστες της Πίστης.

Για ποια Ανάσταση να μιλήσουμε;

Για ποια Ορθοδοξία;

Για αυτήν που αναλώνεται στους ιστότοπους;

Καμία εμπειρία Θεού στην ζωή μας…δυστυχώς.

Και όλοι μας το παίζουμε υπερασπιστές Του.

Κανένας αγώνας προσωπικός.

Καμία μετάνοια.

Μόνο λόγια, θεωρίες, ομιλίες, ομολογίες, διαγγέλματα, αναθέματα.

Θέλουμε να σώσουμε τον κόσμο. Αυτή είναι η πλάνη μας. Ο Χριστός σώζει. Όχι εγώ, ούτε εσύ, ούτε κανείς άλλος.

Διώξαμε τον Χριστό. Μας αρκούν οι κανόνες.

Διώξαμε τον Χριστό. Μας αρκούν οι σέκτες μας.

Διώξαμε τον Χριστό. Μας αρκεί η καταγωγή μας.

Διώξαμε τον Χριστό. Μας αρκεί το ράσο μας, η νηστεία μας, η παρθενία μας, η ομολογία μας, το θεολογικό πτυχίο μας.

Αυτή είναι η πλάνη μας…

αρχιμ.Παύλος Παπαδόπουλος

πηγή: http://imverias.blogspot.gr/

«ΤΟΥΣ ΑΚΡΑΙΦΝΕΣΤΑΤΟΥΣ ΘΕΟΛΟΓΟΥΣ...»

Έχουμε ανάγκη στη ζωή μας μορφές όπως αυτές των Τριών Ιεραρχών;

         Στην υμνολογία της εορτής τους στις 30 Ιανουαρίου τους αποκαλούμε, μεταξύ άλλων,  «ακραιφνεστάτους θεολόγους», γνήσιους, αυθεντικούς, ακέραιους θεολόγους. Θεολόγος σημαίνει όχι απλώς αυτός που κάνει λόγο για τον Θεό, αλλά αυτός που ζει τον Θεό. Είναι όποιος ελεύθερα διάλεξε να είναι ο Θεός η πρώτη προτεραιότητα της καρδιάς και της ζωής του και Τον άφησε να διαμορφώσει την πορεία μέσα στον χρόνο.

Τι έκαναν ο Μέγας Βασίλειος, ο Γρηγόριος ο θεολόγος και ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος;  Έζησαν τον Θεό και το έδειξαν με μία σειρά πράξεων που τους κατέστησαν αληθινά φαινόμενα τόσο για τον κόσμο όσο και για την Εκκλησία. Μορφώθηκαν και την κατά κόσμον και την κατά Θεόν μόρφωση. Δεν υπήρχε γνώση του καιρού τους που να μην κατέχουν σε όλες τις επιστήμες, θεωρητικές και πρακτικές, ανθρωπιστικές και θετικές. Ακόμη και την ιατρική κατείχαν, ιδίως ο Μέγας Βασίλειος, ο οποίος την άσκησε στην πράξη περιθάλποντας συνανθρώπους απόβλητους, όπως οι λεπροί. Η γνώση όμως την οποία έλαβαν και αυτή την οποία προσέθεσαν στην πορεία τους δεν τους έκανε υπερήφανους στην σκέψη, διανοούμενους που θεωρητικά μπορούν να λύσουν κάθε ανθρώπινο πρόβλημα, αλλά τους οδήγησε να αφιερωθούν στον Θεό, αρχικά να ασκητέψουν στην έρημο  και στη συνέχεια να γίνουν ιερείς και επίσκοποι της Εκκλησίας με σκοπό να μοιραστούν ό,τι προσέλαβαν. Διότι αληθινό είναι ό,τι μοιραζόμαστε και όχι ό,τι κρατάμε για τον εαυτό μας, και διά της αληθείας ο άνθρωπος παλεύει όχι απλώς να βελτιώσει τον κόσμο, αλλά να τον μεταμορφώσει. Η πραγματική όμως μεταμόρφωση έρχεται όταν στον κόσμο επέρχεται το θέλημα του Θεού, που είναι η αγάπη!

ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΣΥΖΗΤΙΕΤΑΙ...

Το κατέβασμα των αφισών για το αγέννητο παιδί από το μετρό της Αθήνας, με πολιτική απόφαση, ύστερα από πιέσεις συγκεκριμένων ομάδων, έφερε στο προσκήνιο το ερώτημα για το τι μπορεί να συζητηθεί και τι όχι στην κοινωνία μας. Πόση ισχυρή είναι μια δημοκρατία όταν λογοκρίνει τις απόψεις όσων δεν συμφωνούν με την πολιτική ορθότητα;  Ένας νόμος είναι θέσφατος; Δεν υπάρχει δεύτερη άποψη; Αν αυτό ισχύει, τότε ποιο είναι το νόημα να μιλούμε για ελευθερία του λόγου, όταν υπάρχουν θέσεις οι οποίες εκ των προτέρων έχουν αποκλειστεί από τον δημόσιο διάλογο;

Πριν από μερικά χρόνια στο Λονδίνο ο διάσημος Άγγλος βιολόγος και συγγραφέας Ρίτσαρντ Ντώκινς, επικεφαλής μιας ομάδας αθέων, έκαναν μια διαφημιστική καμπάνια στα κόκκινα λεωφορεία της αγγλικής πρωτεύουσας με θέμα:  «πιθανότατα δεν υπάρχει θεός, οπότε χαρείτε την ζωή σας». Δεν διανοήθηκε κάποιος να μην επιτρέψει την δεδομένα συγκρουσιακή με την πίστη των περισσότερων Βρετανών αντίληψη του Ντώκινς και να κατεβάσει τις αφίσες και τα συνθήματα στον προβλεπόμενο χώρο των λεωφορείων, που κινούνταν στην μεγάλη πόλη. Η καμπάνια έκανε τον κύκλο της, συζητήθηκε και δεν συνεχίστηκε.

Όταν η καθημερινότητα γίνεται γιορτή...!

Αγαπητοί Αναγνώστες με την βοήθεια και τη χάρη Του Θεού, αξιωθήκαμε την εορτή ενός ακόμη Αγίου Δωδεκαημέρου

και πλέον μετά την Σύναξη του Aγιου Ιωάννη του Βαπτιστή, σιγά σιγά όλοι γυρίσαμε στην καθημερινότητά μας! Μία περίοδος εορτών είναι πλέον παρελθόν και όλοι λίγο-πολύ, προσπαθούμε να βρούμε και να προσαρμοστούμε στα συνηθισμένα μας «στάνταρ», αυτό που ονομάζουμε ρουτίνα.

Σε όλους (ή έστω στους περισσότερους) αρέσουν οι γιορτές και πολλοί αισθάνονται μια μελαγχολία που πέρασαν. Κάποιοι πιο ανυπόμονοι, ήδη με τα ημερολόγια στο χέρι, κοιτούν πότε είναι οι επόμενες αργίες μέσα στον χρόνο για να «εορτάσουν» εκ νέου...! Σίγουρα όλοι αν κάνουμε μία ανασκόπηση στη ζωή μας, αν κάποιος μας ρωτούσε ποιες στιγμές ιδιαίτερα θα ξεχωρίζαμε, σίγουρα οι περισσότερες θα ήταν γύρω από κάποια γιορτή, κάποια Χριστούγεννα οικογενειακά, κάποιο Πάσχα στο χωριό, κάποιο πανηγύρι του Πολιούχου της πόλης ή του χωριού, κάποια ονομαστική μας εορτή και ίσως και κάποια γενέθλια...!

ΦΟΒΑΜΑΙ ΝΑ ΜΙΛΗΣΩ, ΦΟΒΑΜΑΙ ΜΗΠΩΣ ΠΑΡΕΞΗΓΗΘΩ...

                

Μία από τις μεγαλύτερες δυσκολίες στις ανθρώπινες σχέσεις είναι ο φόβος να μιλήσουμε στον άλλον γι’  αυτό που αισθανόμαστε, γι’  αυτό που σκεφτόμαστε, γι’  αυτό που θέλουμε. Ο φόβος έχει να κάνει με την παρεξήγηση, ότι δηλαδή ο άλλος δεν θα καταλάβει τι εννοούμε ή ότι θα  εκλάβει την σκέψη, την παρατήρηση, την κριτική μας, την όποια αλήθεια μας ως αμφισβήτηση όχι συγκεκριμένων πράξεων ή χαρακτηριστικών του, αλλά του προσώπου του εν γένει, θα αμυνθεί, θα μας αντεπιτεθεί κάνοντας κριτική για ανάλογα δικά μας ελαττώματα, με αποτέλεσμα η σχέση να κινδυνεύει.

                Πόση αυθεντικότητα όμως μπορεί να έχει μία σχέση στην οποία η αλήθεια αποκρύβεται, για να μην δυσαρεστηθεί ο άλλος;  Η αλήθεια αποκρύβεται το όνομα της αγάπης;

                Είναι άλλο η υπομονή και η μετά ταπεινότητος διάκριση και άλλο η δειλία. Κάθε σχέση εμπεριέχει και ένα ρίσκο, το οποίο πηγάζει από το γεγονός ότι όταν αγαπούμε θέλουμε ο άλλος να γίνει καλύτερος, όχι κατ’  ανάγκη να κάνει αυτό που του ζητούμε γιατί η αλήθεια μας και μόνο είναι σωστή, αλλά διότι νοιαζόμαστε αληθινά γι’  αυτόν και όταν βλέπουμε κάτι που δεν τον βοηθά, αισθανόμαστε την ανάγκη να το μοιραστούμε μαζί του. Προφανώς παίζει ρόλο ο τόνος και ο τρόπος της επισήμανσης. Η επιθετικότητα δεν βοηθά, όπως επίσης ούτε και η απαίτηση. Όμως δεν βοηθά και η απόκρυψη. Αν ο άλλος έχει εγωισμό σε τέτοια ένταση, τότε η σχέση έτσι κι αλλιώς είναι ανισομερής.

Οι Ιερείς ως ποιμένες; ή ως "μαριονέτες";

Επειδή, πολλά χρόνια σε όλη την οικουμένη ακούμε αυτούς τους χαρακτηρισμούς (καλός παπάς – αυστηρός παπάς)

και μάλιστα σε καθημερινή βάση, ας τους αναλύσουμε λιγάκι ώστε να ξεκαθαρίσουν τα πράγματα και να μπορέσουμε να ωφεληθούμε πνευματικά:

Καλός Ιερέας: Καλός παπάς για τον κόσμο είναι αυτός ο οποίος δεν μιλάει , δεν αλλάζει το στραβό , δεν κάνει κηρύγματα – και αν κάνει, πρέπει αν είναι σύντομα χωρίς πολλά πολλά. . Απλά είναι μια μαριονέτα που κάποιοι θα του πούνε ακόμα και ποιες ευχές θα διαβάσει στα Μυστήρια.
Ένας παπάς που δεν μιλάει (γιατί δεν μας αρέσει) και αν πει κάτι που μας ενοχλήσει θα του κάνουμε και καταγγελία, έτσι για να δείξουμε ότι μπορούμε να κινούμε τα νήματα. Καλός είναι ο Ιερέας "Αγαπούλης" διότι μας κάνει ό,τι θέλουμε, δεν μας λέει ποτέ όχι, μας κάνει τα χατίρια ακόμα και σε παράλογα πράγματα και έτσι νομίζουμε ότι τα έχουμε καλά με τον Θεό. Αρκεί να μας λέει γλυκόλογα. Θεωρούμε ότι έτσι γλυκαίνει την ψυχή μας, αλλά στην ουσία χαϊδεύει τους δαίμονές μας και θεραπεία δεν υπάρχει. Αποτέλεσμα: Θέλουμε έναν παπά στα αμαρτωλά μας μέτρα για να τον χειριζόμαστε όπως θέλουμε, χωρίς να μας ενδιαφέρει η ευλογημένη ενοριακή ζωή, ούτε η ορθόδοξη πίστη, ούτε η σωτηρία της ψυχής.

Φίλε, μακριά από τον Χριστό έτσι καταντάς!

Περπατούσα στην παραλία της Θεσσαλονίκης απόγευμα προς βράδυ, όταν ένας τοξικομανής με πλησίασε. 

Δε μου ζήτησε λεφτά, αλλά με ρώτησε αν μπορούσα να του αγοράσω μια ρόκα (καλαμπόκι) που έψηνε κάποιος πιο κάτω σε ένα μικρο πάγκο που είχε στήσει.

Τον ρώτησα αν ήθελε και κάτι άλλο. Μου είπε ότι ήθελε να πάω να του την αγοράσω εγώ επειδή χρωστούσε στον καλαμποκά και ίσως να μη του έδινε! 

Πήγα και αφού του την έφερα, με ρώτησε αν μπορώ να κάτσω λίγο μαζί του η αν ντρέπομαι! Του απάντησα ότι θα ντραπώ, αν δεν κάτσω.

Τότε μου είπε το εξής εκπληκτικό! ''Φίλε , μακριά από το Χριστό έτσι καταντάς!!! Όμως προσπαθώ εδώ και καιρό να κόψω τα ναρκωτικά για να μην Τον στεναχωρώ!!!

Δεν ξέρω αν θα τα καταφέρω, αλλά επειδή μάλλον δε θα ζήσω πολύ, θέλω όταν θα πάω μπροστά Του να έχω να του δείξω τον αγώνα μου μήπως και με λυπηθεί!''

Ήμασταν κάπου κοντά στο ύψος του Ι. Ναού Κυρίλλου και Μεθόδιου. Μου λέει........ πάω κάθε πρωί απέναντι και με κοιτούν όλοι καλά καλά επειδή νομίζουν ότι θέλω λεφτά. Όμως εγώ πηγαίνω μπροστά στην εικόνα για να ζητήσω βοήθεια να κόψω τα ναρκωτικά. Δεν ανάβω κερί επειδή δεν έχω λεφτά να πάρω!!!!! (ΦΙΛΌΤΙΜΟ).

Εσωτερικές καταδύσεις . . .

Δεν υπάρχουν κόκκινα κουμπιά για να πατήσουμε ώστε να αλλάξουν τα πράγματα.

Κάνουμε ευχέλαια, αγιασμούς, θέλουμε ευχές και δεήσεις από την Εκκλησία αλλά δεν θέλουμε να αλλάξουμε την καρδιά μας. Αν μας πει κάποιος το αντίθετο, ότι κάνουμε λάθος και να δούμε λιγάκι και την άλλη πλευρά γινόμαστε θηρία. Πολλοί εκκλησιαζόμενοι, αν τους ρωτήσεις έξω από την Εκκλησία ποιο ήταν το Ευαγγέλιο που άκουσαν ή τι είπε ο Ιερέας στο κήρυγμα δεν θα γνωρίζουν. Η αλλαγή γίνεται από μέσα, με βοήθεια από έξω και η έξω βοήθεια είναι η Θεία Χάρις. Η κίνηση της εσωτερικής αλλαγής λέγεται μετάνοια η οποία ξεκινάει από τη συνειδητοποίηση της ευθύνης μας. 

H σχέση με το Θεό γίνεται συναλλαγή όταν δεν θέλω να αλλάξω. Μπορώ αλλά δεν θέλω να αλλάξω διότι το θέλω έχει μέσα του κόστος, ευθύνη, μετάνοια, τραύμα, πόνο και διάλυση. Μένω δηλαδή εκεί που είμαι , δεν κάνω καμία αλλαγή και προσπαθώ με εξωτερικά πράγματα να αλλάξω εσωτερικά αλλά δυστυχώς δεν γίνεται τίποτα. 

Και μετά τις γιορτές;

Σε λίγες μέρες τα λαμπάκια από τα στολίδια θα σβήσουν. 

Η κοσμική περιστασιακή χαρά θα δώσει τη θέση της στην καθημερινή ρουτίνα. 

Αλήθεια, πόσες καρδιές θα συνεχίζουν να μένουν “αναμμένες” για τον Χριστό και τη Βασιλεία των Ουρανών; 

Πόσοι θα “παιδαγωγήσουν” το Θείο Βρέφος μέσα στην καρδιά τους με την καλλιέργεια των αρετών μέσα από τη μετάνοια και την ανάληψη της ευθύνης; 

Πόσοι θα λαχταρούν την επόμενη Θεία Λειτουργία ώστε να μεταλάβουν:

'Η τη συνάντηση με τον πνευματικό για να γίνει ο πνευματικός απολογισμών των εορτών; 

Πόσοι άνθρωποι άραγε θα προβληματίζονται από αυτές τις ευλογημένες σκέψεις;

http://agios-dimitrios.blogspot.com/2020/01/blog-post_72.html#more