ΟΙ ΒΩΜΟΛΟΧΙΕΣ

Η ατμόσφαιρα των γηπέδων περιλαμβάνει, μεταξύ άλλων, και την ακουστική ρύπανση των βωμολοχιών. Κυρίως νέοι, αλλά και μεγαλύτεροι, αντί να απολαύσουν το όποιο θέαμα το οποίο έχουν επιλέξει να παρακολουθήσουν, έχοντας μετατραπεί σε οπαδούς της με κάθε τρόπο νίκης της αγαπημένης τους ομάδας, φροντίζουν να εκτονώνονται είτε τραγουδώντας ομαδικά συνθήματα τα οποία έχουν αισχρό περιεχόμενο εις βάρος των παικτών της αντίπαλης ομάδας, των συγγενών τους, κυρίως του γυναικείου φύλου, των διαιτητών, είτε σε ατομικό επίπεδο εκφράζοντας την χαρά, την ανακούφιση, την οργή τους, το πάθος τους για την ομάδα τους με τρόπο που δεν θυμίζει ούτε το ποιοι είναι στην καθημερινή ζωή ούτε το πώς θα ήθελαν οι άλλοι να τους θυμούνται.

                Κρυμμένοι στην ανωνυμία του πλήθους, αισθάνονται ελεύθεροι να εκφράσουν όσα το συνειδητό ή και το ασυνείδητό τους έχουν. Η βλασφημία κατά των θείων, αλλά και η σεξουαλική διάσταση των συνθημάτων κάνει τους βωμολόχους να αισθάνονται δυνατοί. Όταν μάλιστα δεν υπάρχουν οπαδοί της αντίπαλης ομάδας στο γήπεδο, η παντοδυναμία της έκφρασης δίνει ένα αίσθημα απέραντης ηδονής. Νίκη ή ήττα είναι αδιάφορο. Σημασία έχει η εκτόνωση! Σε άσχετους με την αντίπαλη ομάδα αγώνες, όπως είναι τα παιχνίδια με ξένες ομάδες, αντί τα συνθήματα να αποσκοπούν στην ενίσχυση της ψυχολογίας των παικτών που υποστηρίζουν, η μνήμη του αντιπάλου δεσπόζει.

Kαρναβάλι και Ορθόδοξος Χριστιανός

Οι άγιοι  πατέρες της Αγίας μας Εκκλησίας «καλώς διαταξάμενοι» όρισαν μία περίοδο πριν από το Πάσχα, περισυλλογής και μετανοίας.

Η περίοδος αυτή αρχίζει από την Κυριακή του Τελώνου και Φαρισαίου και τελειώνει το Μέγα Σάββατο. Από την Κυριακή λοιπόν του Τελώνου και Φαρισαίου , ξεκινάει η χρήση ενός βιβλίου που λέγεται Τριώδιο, το οποίο περιέχει κατανυκτικότατους ύμνους, τροπάρια που προτρέπουν στην προσευχή,  στην νηστεία στην μετάνοια  και στην θεία εξομολόγηση σε πνευματικό ιερέα.

Ο εχθρός μας όμως ο διάβολος , βάλθηκε να διαβάλει και να διαστρέψει, αυτή είναι άλλωστε η δουλειά του, την ησυχαστική, κατανυκτική αυτή περίοδο , σε περίοδο κραιπάλης, μασκαρέματος, σαρκολατρείας, και ειδωλολατρίας. Ακούγεται στην σύγχρονη κοινωνία μας η φράση “άνοιξε το Τριώδιο„ και λανθασμένα έχει επικρατήσει η άποψη, ότι ήρθε η περίοδος για γλέντια , φαγοπότι και ακολασίες.

Η αλήθεια είναι , ότι το καρναβάλι είναι ειδωλολατρικό έθιμο και έφθασε μέχρι τις μέρες μας. Δυστυχώς όμως για εμάς τους Ορθόδοξους χριστιανούς είναι απαράδεκτο να συμμετέχουμε σε τέτοιου είδους εκδηλώσεις, κι’  αυτό διότι δώσαμε μια υπόσχεση την ώρα του Αγίου βαπτίσματος. « Αποτάσσομαι τω σατανά και πάση τη πομπή αυτού». Πώς είναι δυνατόν μετά από μια τέτοια υπόσχεση να τρέχουμε πίσω από τον σατανά και να τον ακολουθούμε στα όργια που ετοιμάζει;

ΠΡΟΔΟΣΙΕΣ...

Δύσκολα θα βρεθεί άνθρωπος που να μην μπορεί να διηγηθεί κάποια προδοσία που έζησε στην ζωή του. Ίσως δύσκολα να υπάρχει και άνθρωπος που να μην έχει προδώσει. Δεν είναι απαραίτητο η προδοσία να έχει να κάνει με την φιλία, τον έρωτα, τους άλλους. Κάποτε είναι ένα αίσθημα εγκατάλειψης, συμβιβασμού ως προς τις ιδέες, τα όνειρα, τους στόχους. Οι περιστάσεις της ζωής και οι ανάγκες, κάποια δειλία, ένα βόλεμα, ένας πειρασμός και ο άνθρωπος βρίσκεται στη θέση της απολογίας ενώπιον του εαυτού του και όσων τον γνωρίζουν γι’  αυτό που ήταν, γι’  αυτό που ήθελε να γίνει, για τον κόσμο που ήθελε να χτίσει, για τις σχέσεις που ήθελε να κρατήσει, για όσα δεν έζησε και ίσως δεν θα ζήσει.

                Η προδοσία έχει να κάνει με την συνειδητή ή, κάποτε και, ασυνείδητη επιλογή μας να θέσουμε κάποια επιθυμία πιο πάνω από τις υποσχέσεις μας, πιο πάνω από τις σχέσεις μας, πιο πάνω από όσους μας στήριξαν ή μας ακολούθησαν. Έχει να κάνει με την δειλία μας να τηρήσουμε όσες υποσχέσεις δίνουμε στον εαυτό μας, στους άλλους, στον Θεό. Η προδοσία είναι η διαρραγή της εμπιστοσύνης σ’  αυτούς που αγαπήσαμε και ίσως αγαπούμε γι’  αυτό που ονομάζουμε συμφέρον, ευχαρίστηση, εμπειρία, αναζήτηση του καινούργιου. Η προδοσία είναι το προτελευταίο στάδιο της δειλίας να παλέψουμε για όποιον ή όποια αγαπάμε, για ό,τι κινεί την καρδιά μας, για ό,τι υποσχεθήκαμε, κάποτε χωρίς επίγνωση. Το τελευταίο είναι ο κυνισμός ή οι ενοχές.

ΤΙ ΣΥΜΒΟΛΙΖΕΙ ΤΟ ΚΑΡΝΑΒΑΛΙ;

Μη ντύνετε τα παιδιά σας έτσι... δώστε τους αληθινό πολιτισμό που θα έχει όφελος στην ψυχή τους και στην πορεία της ζωής τους.

Δεν είναι τυχαίο πως ο διάβολος επιλέγει την τελευταία ημέρα πριν τη Μεγάλη Σαρακοστή για το μεγάλο του ξεφάντωμα. Τα άρματα παίρνουν την πιο τρομακτική τους μορφή και τα παιδιά ονειρεύονται για μέρες αυτές τις εικόνες, ενώ σε άλλα χαράζεται και στο λεπτό τους υποσυνείδητο για χρόνια. Γονείς επιλέγουν να ντύσουν το παιδί τους "διάβολο" το σύμβολο του κακού. Η απογοήτευση βέβαια έρχεται από τους μεγαλύτερους που δε θέλουν να σταθούν στο ύψος ευθύνης που φέρει η ηλικία τους. Άλλοι προσπαθούν να γελοιοποιήσουν την ιεροσύνη και την αγγελική τάξη του μοναχισμού.

Το αποτέλεσμα;

1    Ποιος ο σκοπός αυτού του εθίμου-θεσμού που χορηγείται με εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ, ίσως και εκατομμύρια από την τσέπη του λαού;

2     Τι όφελος κοινωνικό παρέχει εκτός από το να κερδίζουν λίγοι σε οικονομικό επίπεδο;

Κάποιοι θα απαντήσουν ότι ξεφαντώνουν και ξεφεύγουν από τα προβλήματα για κάνα δυο ώρες. Όμως, υπάρχουν αρκετοί όμορφοι τρόποι που μας κάνουν χαρούμενους. Αρκεί να είμαστε λίγο εφευρετικοί και αποφασιστικοί.

Σας παραθέτω άρθρο από έγκριτη εφημερίδα με αναλυτικά στοιχεία της Ελληνικής Αστυνομίας για το 2018.

Χαμός στο Καρναβάλι Πάτρας Αναλυτικά Στοιχεία:

Religion Recovery (ή ένας παπάς τα πέταξε)

Γράφει ο π. Θεοδόσιος Μαρτζούχος στην Romfea.gr

---

- «Όλοι όσοι το επιθυμούν ανεβαίνουν.
Μη φοβάσαι. Υπάρχουν δύο είδη ανθρώπων
στο τέλος. Αυτοί που λένε στον Θεό:
Ας γίνει το θέλημά σου!
Και αυτοί που τους λέει τελικά ο Θεός:
Ας γίνει το θέλημά σου!
Όλοι όσοι είναι στην κόλαση, είναι από
επιλογή τους. Χωρίς αυτή την προσωπική
επιλογή δεν θα μπορούσε να υπάρχει
Κόλαση!»
C. S. Lewis
Το μεγάλο διαζύγιο
Εκδ. ΙΩΝΑΣ, σελ. 70

Σου ’ρχεται το παραπάνω απόσπασμα στο νου, όταν ακούς ένα πρώην κληρικό να διακηρύσσει στο Religion Recovery [Τι άραγε σημαίνει; Θρησκευτική ανάκτηση, θρησκευτική επάνοδο, θρησκευτική ίαση;]... «για το θρησκευτικό σύστημα που τον στέλνει στην κόλαση και στο σκοτάδι»!!!

Αδελφέ μου, δεν ξέρω, τί σε οδήγησε στην ανάληψη της ιερωσύνης! Δεν ξέρω ποια ήταν η διαδρομή σου στην Εκκλησία του Χριστού! Δεν ξέρω αν συνάντησες κάποιο πρόσωπο που πορευόταν προς την Βασιλεία του Θεού, πολύ περισσότερο δεν ξέρω αν συνάντησες πρόσωπα-εμπόδια σ’ αυτή την διαδρομή..., δεν σε ξέρω προσωπικά, και δεν θέλω με κανένα τρόπο, να γίνω κριτής σου!

Η ψυχική οδύνη του καθενός είναι στον απόκρυφο χώρο της καρδιάς, θεατή μόνον απ’ τον Χριστό, ο Οποίος θα την συνυπολογίσει όταν θα μας κρίνει, γιατί «οὐ τέρπεται ἐπ’ ἀπωλείᾳ ζώντων, ἀλλά θέλει πάντας σωθῆναι».

Στο παλαιό βιβλίο του Γεροντικού ίσως είχες συναντήσει την ιστορία που ρωτάει (-αναγγέλλει) κάποιος για μια ανάλογη με την δική σου υπόθεση (εγκατάλειψη της μοναχικής ζωής) ένα μεγάλο και άγιο Γέροντα και εκείνος του αντιλέγει: Γι’ αυτό εκπλήσσεσαι, ότι έφυγε; Έκπληξη είναι να φτάσει κανείς μέχρι τέλους, όπως άρχισε!

Οι μαθητές και το σήμα της Επιτροπής ''Ελλάδα 2021''.

Γράφει ο Νικόλαος Ταμπουρέας
Εκπαιδευτικός, Παιδαγωγικός Σύμβουλος

---

Η κυρία Γιάννα Αγγελοπούλου παρουσίασε χθες το σήμα της επιτροπής "Ελλάδα 2021" με σκοπό να τιμηθεί η μνήμη της Επανάστασης του 1821.

Ένα σήμα που δεν παραπέμπει σε τίποτα το ελληνικό, πολύ περισσότερο δε και επαναστατικό.

Να θυμίσουμε στους εμπνευστές και δημιουργούς του σήματος ότι ένα σήμα πρέπει κάτι να σημαίνει, κάπου να παραπέμπει.

Ευδιάκριτα και χωρίς αμφισημίες. Να είναι καταληπτό από όλες τις ηλικίες.

Να διαπαιδαγωγεί τη νεότητα και να της θυμίζει τις πνευματικές ρίζες του Έθνους μας.

Άλλωστε, τα σύμβολα του αγώνα ήταν ο Σταυρός και το ντουφέκι.

Τα δομικά εκείνα στοιχεία που οι αγωνιστές αφετηριακά βασίστηκαν για να αρχίσουν τον αγώνα, ήταν η συναίσθηση της συνέχειας του Έθνους και της πορείας του τόπου που χρειαζόταν ελευθερία.

Ο αγώνας του 1821 είχε θυσία, αίμα,πόθο για τη λευτεριά, αποτίναξη του δυναστικού παρελθόντος. Πού φαίνονται όλα αυτά στο σήμα που δημιουργήθηκε;

Οι ‘’ελίτ’’ του τόπου αυτού δοσμένες στα πάθη του χρήματος και των μηδενικών πνευματικών φραγμών, δεν έχουν πατρίδα και Θεό. Αυτό είναι σαφές!

Διώξαμε τον Χριστό!

Θέλουμε να σώσουμε τον κόσμο με τα μυαλά μας, με τις θεολογικές μας αναλύσεις, με τις θεωρίες μας, χωρίς να έχουμε σχέση με τον Θεό.

Τελικά θέλουμε να προβληθούμε, να αποδείξουμε ότι εμείς είμαστε του Θεού.

Δεν λογαριάζουμε τίποτα, δεν υπολογίζουμε κανέναν.

Προκαλούμε σχίσματα μέσα στην Εκκλησία αρκεί να έχουμε οπαδούς, αρκεί να έχουμε ανθρώπους που θα μας λένε «μπράβο».

Δεν μας νοιάζει να έχουμε Θεό. Οπαδούς θέλουμε.

Πασχίζουμε να έχουμε ανθρώπους που θα μας παινεύουν.

Οι μεγαλύτεροι πολέμιοι της Εκκλησίας είναι αυτοί που προκαλούν σχίσματα στο Σώμα του Χριστού, κι ας καμαρώνουν αυτοαποκαλούμενοι ως διασώστες της Πίστης.

Για ποια Ανάσταση να μιλήσουμε;

Για ποια Ορθοδοξία;

Για αυτήν που αναλώνεται στους ιστότοπους;

Καμία εμπειρία Θεού στην ζωή μας…δυστυχώς.

Και όλοι μας το παίζουμε υπερασπιστές Του.

Κανένας αγώνας προσωπικός.

Καμία μετάνοια.

Μόνο λόγια, θεωρίες, ομιλίες, ομολογίες, διαγγέλματα, αναθέματα.

Θέλουμε να σώσουμε τον κόσμο. Αυτή είναι η πλάνη μας. Ο Χριστός σώζει. Όχι εγώ, ούτε εσύ, ούτε κανείς άλλος.

Διώξαμε τον Χριστό. Μας αρκούν οι κανόνες.

Διώξαμε τον Χριστό. Μας αρκούν οι σέκτες μας.

Διώξαμε τον Χριστό. Μας αρκεί η καταγωγή μας.

Διώξαμε τον Χριστό. Μας αρκεί το ράσο μας, η νηστεία μας, η παρθενία μας, η ομολογία μας, το θεολογικό πτυχίο μας.

Αυτή είναι η πλάνη μας…

αρχιμ.Παύλος Παπαδόπουλος

πηγή: http://imverias.blogspot.gr/

«ΤΟΥΣ ΑΚΡΑΙΦΝΕΣΤΑΤΟΥΣ ΘΕΟΛΟΓΟΥΣ...»

Έχουμε ανάγκη στη ζωή μας μορφές όπως αυτές των Τριών Ιεραρχών;

         Στην υμνολογία της εορτής τους στις 30 Ιανουαρίου τους αποκαλούμε, μεταξύ άλλων,  «ακραιφνεστάτους θεολόγους», γνήσιους, αυθεντικούς, ακέραιους θεολόγους. Θεολόγος σημαίνει όχι απλώς αυτός που κάνει λόγο για τον Θεό, αλλά αυτός που ζει τον Θεό. Είναι όποιος ελεύθερα διάλεξε να είναι ο Θεός η πρώτη προτεραιότητα της καρδιάς και της ζωής του και Τον άφησε να διαμορφώσει την πορεία μέσα στον χρόνο.

Τι έκαναν ο Μέγας Βασίλειος, ο Γρηγόριος ο θεολόγος και ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος;  Έζησαν τον Θεό και το έδειξαν με μία σειρά πράξεων που τους κατέστησαν αληθινά φαινόμενα τόσο για τον κόσμο όσο και για την Εκκλησία. Μορφώθηκαν και την κατά κόσμον και την κατά Θεόν μόρφωση. Δεν υπήρχε γνώση του καιρού τους που να μην κατέχουν σε όλες τις επιστήμες, θεωρητικές και πρακτικές, ανθρωπιστικές και θετικές. Ακόμη και την ιατρική κατείχαν, ιδίως ο Μέγας Βασίλειος, ο οποίος την άσκησε στην πράξη περιθάλποντας συνανθρώπους απόβλητους, όπως οι λεπροί. Η γνώση όμως την οποία έλαβαν και αυτή την οποία προσέθεσαν στην πορεία τους δεν τους έκανε υπερήφανους στην σκέψη, διανοούμενους που θεωρητικά μπορούν να λύσουν κάθε ανθρώπινο πρόβλημα, αλλά τους οδήγησε να αφιερωθούν στον Θεό, αρχικά να ασκητέψουν στην έρημο  και στη συνέχεια να γίνουν ιερείς και επίσκοποι της Εκκλησίας με σκοπό να μοιραστούν ό,τι προσέλαβαν. Διότι αληθινό είναι ό,τι μοιραζόμαστε και όχι ό,τι κρατάμε για τον εαυτό μας, και διά της αληθείας ο άνθρωπος παλεύει όχι απλώς να βελτιώσει τον κόσμο, αλλά να τον μεταμορφώσει. Η πραγματική όμως μεταμόρφωση έρχεται όταν στον κόσμο επέρχεται το θέλημα του Θεού, που είναι η αγάπη!

ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΣΥΖΗΤΙΕΤΑΙ...

Το κατέβασμα των αφισών για το αγέννητο παιδί από το μετρό της Αθήνας, με πολιτική απόφαση, ύστερα από πιέσεις συγκεκριμένων ομάδων, έφερε στο προσκήνιο το ερώτημα για το τι μπορεί να συζητηθεί και τι όχι στην κοινωνία μας. Πόση ισχυρή είναι μια δημοκρατία όταν λογοκρίνει τις απόψεις όσων δεν συμφωνούν με την πολιτική ορθότητα;  Ένας νόμος είναι θέσφατος; Δεν υπάρχει δεύτερη άποψη; Αν αυτό ισχύει, τότε ποιο είναι το νόημα να μιλούμε για ελευθερία του λόγου, όταν υπάρχουν θέσεις οι οποίες εκ των προτέρων έχουν αποκλειστεί από τον δημόσιο διάλογο;

Πριν από μερικά χρόνια στο Λονδίνο ο διάσημος Άγγλος βιολόγος και συγγραφέας Ρίτσαρντ Ντώκινς, επικεφαλής μιας ομάδας αθέων, έκαναν μια διαφημιστική καμπάνια στα κόκκινα λεωφορεία της αγγλικής πρωτεύουσας με θέμα:  «πιθανότατα δεν υπάρχει θεός, οπότε χαρείτε την ζωή σας». Δεν διανοήθηκε κάποιος να μην επιτρέψει την δεδομένα συγκρουσιακή με την πίστη των περισσότερων Βρετανών αντίληψη του Ντώκινς και να κατεβάσει τις αφίσες και τα συνθήματα στον προβλεπόμενο χώρο των λεωφορείων, που κινούνταν στην μεγάλη πόλη. Η καμπάνια έκανε τον κύκλο της, συζητήθηκε και δεν συνεχίστηκε.

Όταν η καθημερινότητα γίνεται γιορτή...!

Αγαπητοί Αναγνώστες με την βοήθεια και τη χάρη Του Θεού, αξιωθήκαμε την εορτή ενός ακόμη Αγίου Δωδεκαημέρου

και πλέον μετά την Σύναξη του Aγιου Ιωάννη του Βαπτιστή, σιγά σιγά όλοι γυρίσαμε στην καθημερινότητά μας! Μία περίοδος εορτών είναι πλέον παρελθόν και όλοι λίγο-πολύ, προσπαθούμε να βρούμε και να προσαρμοστούμε στα συνηθισμένα μας «στάνταρ», αυτό που ονομάζουμε ρουτίνα.

Σε όλους (ή έστω στους περισσότερους) αρέσουν οι γιορτές και πολλοί αισθάνονται μια μελαγχολία που πέρασαν. Κάποιοι πιο ανυπόμονοι, ήδη με τα ημερολόγια στο χέρι, κοιτούν πότε είναι οι επόμενες αργίες μέσα στον χρόνο για να «εορτάσουν» εκ νέου...! Σίγουρα όλοι αν κάνουμε μία ανασκόπηση στη ζωή μας, αν κάποιος μας ρωτούσε ποιες στιγμές ιδιαίτερα θα ξεχωρίζαμε, σίγουρα οι περισσότερες θα ήταν γύρω από κάποια γιορτή, κάποια Χριστούγεννα οικογενειακά, κάποιο Πάσχα στο χωριό, κάποιο πανηγύρι του Πολιούχου της πόλης ή του χωριού, κάποια ονομαστική μας εορτή και ίσως και κάποια γενέθλια...!

ΦΟΒΑΜΑΙ ΝΑ ΜΙΛΗΣΩ, ΦΟΒΑΜΑΙ ΜΗΠΩΣ ΠΑΡΕΞΗΓΗΘΩ...

                

Μία από τις μεγαλύτερες δυσκολίες στις ανθρώπινες σχέσεις είναι ο φόβος να μιλήσουμε στον άλλον γι’  αυτό που αισθανόμαστε, γι’  αυτό που σκεφτόμαστε, γι’  αυτό που θέλουμε. Ο φόβος έχει να κάνει με την παρεξήγηση, ότι δηλαδή ο άλλος δεν θα καταλάβει τι εννοούμε ή ότι θα  εκλάβει την σκέψη, την παρατήρηση, την κριτική μας, την όποια αλήθεια μας ως αμφισβήτηση όχι συγκεκριμένων πράξεων ή χαρακτηριστικών του, αλλά του προσώπου του εν γένει, θα αμυνθεί, θα μας αντεπιτεθεί κάνοντας κριτική για ανάλογα δικά μας ελαττώματα, με αποτέλεσμα η σχέση να κινδυνεύει.

                Πόση αυθεντικότητα όμως μπορεί να έχει μία σχέση στην οποία η αλήθεια αποκρύβεται, για να μην δυσαρεστηθεί ο άλλος;  Η αλήθεια αποκρύβεται το όνομα της αγάπης;

                Είναι άλλο η υπομονή και η μετά ταπεινότητος διάκριση και άλλο η δειλία. Κάθε σχέση εμπεριέχει και ένα ρίσκο, το οποίο πηγάζει από το γεγονός ότι όταν αγαπούμε θέλουμε ο άλλος να γίνει καλύτερος, όχι κατ’  ανάγκη να κάνει αυτό που του ζητούμε γιατί η αλήθεια μας και μόνο είναι σωστή, αλλά διότι νοιαζόμαστε αληθινά γι’  αυτόν και όταν βλέπουμε κάτι που δεν τον βοηθά, αισθανόμαστε την ανάγκη να το μοιραστούμε μαζί του. Προφανώς παίζει ρόλο ο τόνος και ο τρόπος της επισήμανσης. Η επιθετικότητα δεν βοηθά, όπως επίσης ούτε και η απαίτηση. Όμως δεν βοηθά και η απόκρυψη. Αν ο άλλος έχει εγωισμό σε τέτοια ένταση, τότε η σχέση έτσι κι αλλιώς είναι ανισομερής.