Γιατί δεν Εκκλησιαζόμαστε;

Ο Χριστός δεν έχει την ανάγκη μας, αλλά εμείς έχουμε τη δική Του.

Παράλληλα όμως γεννάται το ακόλουθο ερώτημα, γιατί δεν εκκλησιαζόμαστε;

Τι είναι αυτό που μας κάνει να χαλαρώνουμε.

Πράγματι είναι θλιβερό να βλέπουμε ερειπωμένους ναούς από την απουσία των μελών της εκκλησίας.

Μέλη της, με τη σφραγίδα της δωρεάς του Αγίου Πνεύματος να χαλαρώνουμε σε τέτοιο βαθμό!

Ενώ στα υλικά αγαθά της εφήμερης ζωής κατορθώνουμε τα ακατόρθωτα.

Σε χορούς και διασκεδάσεις τρέχουμε με ιδιαίτερη επιθυμία, αλλά και ότι «σκουπίδι» αιωρείται στη πορεία μας, το κυνηγάμε κολλώντας σαν στρείδι πάνω του.

Απολαμβάνουμε τις αισχρολογίες και απαράδεκτες εικόνες των ηθοποιών, ευτελή τραγούδια και άλλες ανάλογες παροχές υπηρεσιών χωρίς καν να βαρυγκωμούμε.

Ενώ όταν μιλάει ο Θεός, τότε αδιαφορούμε με το να χασμουριόμαστε, να ξυνόμαστε, να ζαλιζόμαστε και άλλα ανάλογα φαινόμενα.

Παρατηρείται επίσης σε γήπεδα και ιπποδρόμους, μολονότι δεν υπάρχει στέγη ώστε να παρέχεται η ανάλογη προστασία από κρύο, ζέστη και βροχή, τρέχουμε με ιδιαίτερο μεράκι και πάθος….

Οι δρόμοι και ο στόχος…. Για τα παιδιά που δίνουν εξετάσεις.

Θα σας φορτώσουν αυτές τις μέρες με ευχές, ενθάρρυνση, αισιοδοξία για να πετύχετε τον στόχο σας. Κάποιοι θα πετύχουν, κάποιοι θα απογοητευτούν.
Τα πράγματα όμως στην πραγματικότητα είναι λιγάκι διαφορετικά…
Οι εξετάσεις, οι σπουδές, το πανεπιστήμιο δεν είναι ο στόχος της ζωής σας και ούτε έτσι πρέπει να το δείτε. 

Είναι απλά ένας δρόμος. Ένας δρόμος μέσα στη ζωή.
Ο στόχος είναι άλλος…
Ο Στόχος της ζωής και της ύπαρξης είναι η ένωση με τον Χριστό και η κατά χάριν Θέωση.
Αυτός είναι ο στόχος της ζωής μας, όλοι οι άλλοι είναι απλά δρόμοι που οφείλουν να καταλήξουν σε αυτόν τον στόχο.
Δεν έχει σημασία αν γίνεις τσαγκάρης, γιατρός, χημικός ή οτιδήποτε άλλο. Όλα τα επαγγέλματα είναι δρόμοι που αν τους περπατήσετε με άγιο θέλημα, τότε θα φτάσετε στον στόχο που είναι η εν Χριστώ μεταμόρφωση και ολοκλήρωση του ανθρώπου.

Το βλέπουμε στους Αγίους…Άγιοι κηπουροί, γιατροί , δάσκαλοι, δικηγόροι. Επέλεξαν διαφορετικούς δρόμους αλλά είχαν τον ίδιο στόχο. 

Οἱ ἐξετάσεις αὐτές εἶναι οὐσιαστικά οἱ ἐναρκτήριες…

ΜΗΝΥΜΑ
ΤΟΥ ΜΑΚΑΡΙΩΤΑΤΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΘΗΝΩΝ ΚΑΙ ΠΑΣΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ
κ. ΙΕΡΩΝΥΜΟΥ Β΄
ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΔΙΑΓΩΝΙΖΟΜΕΝΟΥΣ ΣΤΙΣ ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΕΣ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ

Ἀγαπητά μου παιδιά,

Κάθε χρόνο ὅταν φθάνουν αὐτές οἱ ἡμέρες, παραμονές τῶν πανελλαδικῶν ἐξετάσεων, ὅλοι μας σκεπτόμαστε μέ ἀγάπη καί προσευχόμαστε μέ θέρμη γιά τούς μαθητές καί τίς μαθήτριες πού πρόκειται νά διαγωνισθοῦν στίς ἐξετάσεις αὐτές. Φέτος ὅμως, πολύ περισσότερο, ἡ σκέψη μας δέν σταματᾶ νά περιπλανιέται γύρω ἀπό τίς δικές σας ἐπίπονες καί μαχητικές προσπάθειες, προκειμένου νά χαράξετε τίς νέες γραμμές στή μελλοντική πορεία σας. Καί τοῦτο διότι ἐσεῖς εἴχατε νά ἀντιμετωπίσετε, μεταξύ τῶν ἄλλων, καί τήν παγκόσμια ἀπειλή τῆς γνωστῆς πανδημίας πού ἐνέσκηψε, ὁδηγώντας ὅλους μας σέ διαφορετικές συνήθειες καί νέο τρόπο ζωῆς, σέ σκέψεις καί προβληματισμούς. Διανύσατε τή φετεινή σχολική χρονιά μέ τήν πιό ἐντατική προετοιμασία πού μπορούσατε, κατορθώνοντας ταυτόχρονα νά βρεῖτε ὅλες ἐκεῖνες τίς δυνάμεις πού θά σᾶς κρατοῦσαν ὄρθιους, σωματικά καί ψυχικά ὑγιεῖς.

Τι είναι η "Απόδοση του Πάσχα";

Πολύς λόγος  γίνεται αυτές  τις μέρες  για την «Απόδοση  του Πάσχα». 

Άλλη μια απόδειξη ότι έχουμε μαύρα μεσάνυχτα  για  την Ορθόδοξη λατρεία και πίστη  για την οποία δίνουμε μάχες όταν νομίζουμε ότι απειλείται από αόρατους εχθρούς.

Η «Απόδοση  του Πάσχα» όπως και όλων των εορτών τελείται κάθε χρόνο. Το γεγονός ότι πολλοί δεν  το ήξεραν αυτό δεν σημαίνει ότι δεν ετελείτο, ούτε ότι είναι φετινό εφεύρημα  της Εκκλησίας  γιατί οι  ναοί παρέμειναν κλειστοί  το Μεγάλο Σάββατο. 

Ούτε επίσης λόγος  για  να εορταστεί το Πάσχα αφού δεν εορτάστηκε. Την Ανάσταση και το Πάσχα άλλωστε οι πιστοί  τη ζουν   κάθε  φορά  στη Θεία Λειτουργία.

Ας έρθουμε όμως στο θέμα της «Απόδοσης».

Την Τετάρτη της έκτης εβδομάδας μετά το Πάσχα εορτάζουμε την Απόδοση της εορτής του Πάσχα.  Αν και οι περισσότερες εορτές έχουν τη απόδοση τους την όγδοη ημέρα, η Απόδοση του Πάσχα εορτάζεται την 39η ημέρα.

Απόδοση: Η Απόδοση (η οποία στην Εκκλησιαστική γλώσσα σημαίνει τον πλήρη Επανεορτασμό μιας Εορτής μετά από κάποιες μέρες, και ταυτόχρονα την τελευταία ημέρα του Εορτασμού της), είναι η ημέρα κατά την οποία κλείνει ο κύκλος του Εορτασμού μιας Μεγάλης Δεσποτικής ή Θεομητορικής Εορτής.

Κατά την ημέρα της Απόδοσης, τελείται η ίδια Ιερή Ακολουθία, με εκείνη που τελείται την ημέρα της Εορτής. Οι πιστοί όλο αυτό το διάστημα ζουν την Αναστάσιμη χαρά. 

Ο χαιρετισμός έχει αντικατασταθεί από  το «Χριστός Ανέστη» και ο διάκοσμος των ναών διατηρεί  τα αναστάσιμα χρώματα σε άμφια, καλύμματα όπως και η εικόνα  της Αναστάσεως βρίσκεται στο προσκυνητάρι για να την ασπάζονται οι πιστοί.

Ένα άλλο στοιχείο  που συναντάμε αυτήν την εποχή σε πολλούς ναούς είναι ότι σε κεντρικό σημείο  του ναού παραμένει  το κουβούκλιο  του Επιταφίου με τα λουλούδια ακόμα επάνω του.

Η Θεία Λειτουργία  της Απόδοσης  του Πάσχα τελείται πάνω στον Επιτάφιο.

Συμπερασματικά λοιπόν, οι Μεγάλες Δεσποτικές και Θεομητορικές Εορτές, διαρκούν από την ημέρα της Εορτής, μέχρι και την ημέρα της Αποδόσεώς τους.

Να  λοιπόν που «χρειαζόταν» ο κορονοϊός  για να μάθουμε και κάποια πράγματα!!!

Πηγή: odosaeginis.blogspot.com

 

ELDER JOSEPH THE HESYCHAST (Γέροντας Ιωσήφ ο Ησυχαστής)

Σύντομος βίος του Οσίου Ιωσήφ του Ησυχαστή (1897-1959)

Tο έτος 1897 γεννήθηκε στις Λεύκες του μικρού Κυκλαδίτικου νησιού της Πάρου από φτωχούς, απλοϊκούς και ευσεβείς γονείς, τον Γεώργιο και την Μαρία. Ο πατέρας του δεν έζησε αρκετά και η μητέρα ανέλαβε την προστασία της οικογένειας. Η μητέρα του ήταν πραγματικά άνθρωπος του Θεού, ευλογημένη ψυχή με απλότητα που συχνά έβλεπε υπερφυσικά φαινόμενα στη ζωή της.

Όταν ο Γέροντας έφυγε για μοναχός η μητέρα του είπε στους δικούς της ότι το γνώριζε από τη γέννησή του. Διηγήθηκε το εξής: «Όταν γέννησα τον Φραγκίσκο μου (αυτό ήταν το κοσμικό όνομά του) και ήμου­να ακόμη στο κρεββάτι με το μωρό δίπλα μου άνοιξε η στέγη και ένας φτερωτός νέος που έλαμπε άρχισε να ξεσκεπάζει το μωρό με πρόθεση να το πάρει. Όταν διαμαρτυρήθηκα μου είπε ότι γι’ αυτό ήρθε και αυτή είναι η “απόφαση”. Μου έδειξε σε ένα σημειωματάριο γραμμένη μια εντολή, ότι πρέπει οπωσδήποτε να πάρει το μικρό. Όταν αντιστάθηκα, ο Αγ­γε­λος μου έδωσε ένα πολύτιμο κόσμημα σε σχήμα σταυρού και μου πήρε το μωρό». Από τότε πίστευε ότι κάποτε ο Φραγκίσκος θα ακολουθούσε τον Χριστό.

Ο Γέροντας ως την εφηβική του ηλικία παρέμεινε στο χωριό του και βοηθούσε την μητέρα του στις διάφορες εργασίες του σπιτιού. Μετά έφυγε στον Πειραιά, εργαζόταν στο Λαύριο ως μικροέμπορος, ώσπου πήγε να υπηρετήσει στο ναυτικό. Στην ηλικία των εικοσιτριών ετών είχε κέντρο των κινήσεών του την Αθήνα. Άρχισε να μελετά πατερικά βιβλία και τον εντυπωσίαζε η ζωή των αυστηρών ασκητών. Μεγάλη ώθηση προς τον μοναχισμό του έδωσε το εξής όνειρο: «Ένα βράδυ είδα στον ύπνο μου ότι περνούσα έξω από τα ανάκτορα και αμέσως με πήραν δυο αξιωματικοί της ανακτορικής φρουράς και με ανέβασαν στο παλάτι. Δεν κατάλαβα τον λόγο και διαμαρτυρήθηκα. Τότε μου αποκρίθηκαν με καλοσύνη να μη φοβούμαι, αλλά να ανέβω, γιατί είναι θέλημα του Βασιλέως. Ανεβήκαμε σε ένα πολύ υπέροχο ανάκτορο, ανώτερο από κάθε επίγειο, μου φόρεσαν μια ολόλευκη και πολύτιμη στολή και μου είπαν· απὸ εδώ και εμπρός θα υπηρετείς εδώ᾽, και με πήραν να προσκυνήσω τον Βασιλέα.

Ξύπνησα αμέσως και αυτά που είδα και άκουσα χαράχθηκαν τόσο πολύ μέσα μου, ώστε δεν μπορούσα να κάνω η να σκεφτώ τίποτε άλλο. Σταμάτησα τις εργασίες μου και έμεινα σκεφτικός. Άκουγα ζωντανά μέσα μου να επαναλαμβάνεται διαρκώς εκείνη η εντολή “από τώρα και μπρος θα υπηρετείς εδώ”. Όλη μου η κατάσταση εσωτερικά και εξωτερικά άλλαξε».

Έφευγε από τον θόρυβο της πόλεως και πήγαινε περισσότερο στην Πεντέλη όπου περνούσε ως ασκητής με πολλή νηστεία και αγρυπνία. Κάποτε συνάντησε κάποιον Γέροντα Αγιορείτη μοναχό και αποφάσισε να μεταβεί στον Άθωνα, όπου πίστευε πως θα έβρισκε Πατέρες στα μέτρα εκείνα που διάβαζε στους βίους τους.

Ο πρώτος σταθμός ήταν τα Κατουνάκια. Εκεί ζούσε τότε ο αείμνηστος Γέροντας Δανιήλ, ο ιδρυτής της αδελφότητος των Δανιηλαίων. Ο Γέροντας Δανιήλ ήταν ευλαβής, συνετός, με μεγάλη πείρα της ασκητικής ζωής. Σ’ όλη τη ζωή του έμεναν ζωντανές οι αγαθές εντυπώσεις από την αδελφότητα και τον οσιότατο Γέροντα. Δεν έμεινε όμως μαζί του, αναχώρησε για την Βίγλα, πλησιέστερα προς την Μονή της Μεγίστης Λαύρας, γιατί αγαπούσε την ησυχαστική ζωή.

To Μυστήριον της Θείας Ευχαριστίας.

Ορθόδοξοι χριστιανοί και χριστιανικός κόσμος, πιστεύουμε, εμπειρικά και βιωματικά ότι, υπάρχει πνευματικός, αόρατος, νοητός και ουράνιος κόσμος, σε κοινωνία, αλλά και με παρεμβατικότητα προς τον αισθητό και γήινο κόσμο.

Πιστεύουμε ότι, το κέντρο, η καρδιά του κόσμου τούτου, ορατού και αοράτου, είναι ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός, ότι η κεφαλή της Εκκλησίας μας, ο Χριστός, το δεύτερο πρόσωπο της Αγίας Τριάδος, με την ενσάρκωσή Του, την επί γης πορεία Του, το Πάθος Tου και την Ανάστασή Του, μας φέρει σε κοινωνία με τον Τριαδικό Θεό.

«Ὑμεῖς δέ ἐστε σῶμα Χριστοῦ καὶ μέλη ἐκ μέρους» (Α΄ Κορ. 12, 27).

Τον μικρό ή μεγάλο πειρασμό που ζει ο αδελφός, μέλος κι αυτός του σώματος του Χριστού, της Εκκλησίας μας, δυνάμεθα να τον κατανοήσουμε, πολύ περισσότερο όταν αυτός ανακύπτει εν μέσω εμπερίστατων ημερών, όπως αυτές που διανύουμε.

Η σχέση μας και η αναφορά μας με τον Χριστό, δεν είναι, όπως γνωρίζουμε, γεγονός στατικό και αμετάβλητο, αλλά διαρκώς διαμορφούμενο, εν μέσω πτώσεων, από τον πόλεμο του αντίδικου, αλλά και εν Αγίω Πνεύματι αναβάσεων, με την εν ταπεινώσει εξομολόγησή μας, την αυτομεμψία μας και τη συμμετοχή μας εις το μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας, το οποίο είναι μυστήριον ακατανόητο, Θείο και ακατάληπτο.

Με τη Θεία Μετάληψη προσλαμβάνομε Αυτόν, Τούτον τον Θεάνθρωπο Ιησού, το δεύτερο πρόσωπο της Αγίας Τριάδος.

Η ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΤΩΝ ΠΟΝΤΙΩΝ ΚΑΙ Η ΕΥΘΥΝΗ ΜΑΣ.

Κάθε χρόνο στις 19 Μαΐου θυμούμαι και συγκινούμαι. Τιμώ τους Ποντίους Έλληνες που θανατώθηκαν, βασανίστηκαν, ξεριζώθηκαν. 

Θυμούμαι τους φανατικούς Τούρκους ενόπλους  που ξέσπασαν κατά των Ελλήνων της Μαύρης Θάλασσας, των απογόνων των Αργοναυτών και της Αυτοκρατορίας της Τραπεζούντος.

Η 19.5.1919 συμβολίζει την απόφαση του Κεμάλ Ατατούρκ  να προχωρήσει στη δεύτερη φάση της Γενοκτονίας κατά των Ποντίων.  Είχε ήδη αρχίσει η Τουρκία να εκδιώκει και να εκτελεί Έλληνες στα παράλια της Ιωνίας το 1914 και στον Πόντο το 1916. Η εξόντωση του Ελληνισμού της Ανατολής συνεχίσθηκε με την καταστροφή και τη σφαγή του 1922. 

Οι Κωνσταντινουπολίτες έζησαν τα φανερά και κρυφά πογκρόμ κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου με τον αβάστακτο φόρο και με τα τάγματα Εργασίας όπου πέθαιναν. Και το 1955 με τα Σεπτεμβριανά, κατά τα οποία ο τουρκικός όχλος χρησιμοποιήθηκε για την υλοποίηση ενός καλά σχεδιασμένου προγράμματος  Ειδικών Επιχειρήσεων του Τουρκικού Στρατού. Η επιθετικότητα κατά του Ελληνισμού ολοκληρώθηκε (;) με την εισβολή και τις ωμότητες στην Κύπρο το 1974.

Δεν έχω καταγωγή Ποντιακή ή Μικρασιατική, αλλά τιμώ τους Έλληνες που μάς ήλθαν από τα παράλια του Ευξείνου, διότι και εδώ στην προσφυγιά διατήρησαν την Ορθόδοξη Πίστη τους, την ευλάβεια προς τους Αγίους, την αρχαιοπρεπή ελληνική λαλιά τους, τους παλληκαρίσιους χορούς τους, τη μνήμη των προγόνων τους και τα τραγούδια  τους.

Οφειλόμενη απάντηση σε Νίκο Φίλη και Γιώργο Κύρτσο.

Χριστός Ανέστη!

Κύριοι Νίκο Φίλη, πρώην Υπουργέ Παιδείας της Ελλάδος, και Γιώργο Κύρτσο, ευρωβουλευτά της Νέας Δημοκρατίας

Δεν σας γνωρίζω προσωπικά, παρά μόνο από το διαδίκτυο. Παρακολούθησα τις τοποθετήσεις σας εναντίον της Θείας Μεταλήψεως από τους πιστούς, σε τηλεοπτικές εκπομπές, με αφορμή το άνοιγμα των Εκκλησιών, και για να είμαι ειλικρινής στεναχωρέθηκα πολύ.

Και αναρωτιέμαι: Γιατί τέτοια τοποθέτηση εναντίον της Θείας Μεταλήψεως, του Σώματος και Αίματος του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού; Περισσότερο με θλίβει το γεγονός ότι δεν είστε οι μόνοι με τέτοια τοποθέτηση προς τα Άχραντα Μυστήρια. Αρκετοί επώνυμοι τοποθετήθηκαν εναντίον της Εκκλησίας το διάστημα αυτό με την ενσκήψασα πανδημία, και πραγματικά αναρωτιέμαι ποιος ο λόγος; Πολλοί έβγαλαν τις μάσκες και έδειξαν το αληθινό τους πρόσωπο.

Έχετε το κάθε δικαίωμα ως πολίτες της Ελληνικής Δημοκρατίας να έχετε τις απόψεις και αντιλήψεις σας, όμως να τις λέτε τόσο προκλητικά και απειλητικά από τις τηλεοράσεις προς το λαό, και μάλιστα να λέτε ότι «αυτοί που θα πάνε να μεταλάβουν αναλαμβάνουν περιττό ρίσκο», δεν το θεωρώ καθόλου ορθό. Και συνεχίζετε λέγοντας «η Εκκλησία πρέπει να προστατεύσει τους πιστούς της».

H Eκκλησία εδώ και 2000 χρόνια προστατεύει τους πιστούς της, γι’ αυτό και παρά τις πολλαπλές δοκιμασίες που υπέστη, βγήκε αλώβητη, γιατί κεφαλή της είναι ο ίδιος ο Χριστός. Υπήρχε περίπτωση, εμείς οι κληρικοί, να μην θέλαμε να προστατεύσουμε το ποίμνιό μας, και μόνο οι πολιτικοί να ήθελαν να το προστατεύσουν; Εάν πιστεύετε κάτι τέτοιο, με συγχωρείτε, ψεύδεστε .

Ο Νίκος Αναδιώτης κοινώνησε εν μέσω καραντίνας: «Το έπραξα και εγώ και η οικογένειά μου»

«Περιμένω με μεγάλη προσμονή την Κυριακή που μας έρχεται να ανοίξουν οι Ιεροί Ναοί και κανονικά και νόμιμα»

Ο Νίκος Αναδιώτης σε συνέντευξή του εξομολογήθηκε πως πιστεύει ότι ο κορωνοϊός δεν μεταδίδεται από τη Θεία Κοινωνία και έκανε γνωστό πως εν μέσω καραντίνας μετάλαβε τόσο εκείνος, όσο και η οικογένεια του!

«Για μένα που γνωρίζω και πιστεύω, θα θεωρούταν από πλευράς μου βλασφημία αν έλεγα ότι μπορεί να μεταδοθεί κάποιο νόσημα από τη Θεία Κοινωνία. Με αξίωσε ο Θεός και εν μέσω καραντίνας και φυσικά εφόσον μου είχε δοθεί η ευλογία του Πνευματικού μου, μετέλαβα και αυτόν τον καιρό, κάποιες φορές το σώμα και το αίμα του Χριστού.


Το έπραξα και εγώ και η οικογένειά μου. Περιμένω με μεγάλη προσμονή την Κυριακή που μας έρχεται να ανοίξουν οι Ιεροί Ναοί και κανονικά και νόμιμα. Με μεγάλη μου χαρά και ανυπομονησία θα προετοιμαστώ για να προσέλθω στη Θεία Λειτουργία και να μεταλάβω το σώμα και το αίμα του Χριστού και εγώ και η οικογένειά μου» εξομολογήθηκε στην εκπομπή του Γιώργου Λιάγκα στον ΣΚΑΪ.

https://www.protothema.gr/life-style/article/1006336/o-nikos-anadiotis-koinonise-en-meso-karadinas-to-epraxa-kai-ego-kai-i-oikogeneia-mou/

Έχετε πίστη κι υπομονή. Τώρα ξεκινούν όλα.

Τα πάντα θα αλλάξουν. Βλέπετε, το πρόβλημα δεν είναι ο συνωστισμός κι η συνάθροιση. Ποτέ δεν ήταν αυτό.

Το πρόβλημα είναι η Θεία Κοινωνία. Για την Πολιτεία ότι και να λέμε ως Χριστιανοί δεν πείθουμε. Δύο χιλιάδες χρόνια ιστορίας είναι κενό γράμμα.

Για την Πολιτεία η Θεία Κοινωνία με τον τρόπο που δίδεται στους πιστούς αποτελεί μέσο μετάδοσης νόσου.

Η Πολιτεία δε θρησκεύει. Όταν δείτε ξανά τους εξοχότατους άρχοντες να συνωστίζονται μπροστά μπροστά στο σολέα του ναού ενόψει εκλογών, ρωτήστε τους.

Οπότε μη χάνετε τον καιρό σας λέγοντας για δύο μέτρα και δυο σταθμά. Μη συγκρίνετε έναν Ορθόδοξο ναό με σούπερ μάρκετ, τράπεζες, πολυκαταστήματα ή καφετέριες. Είναι χειρότερο.

Ήδη έχει ανοίξει - δημόσια πλέον κι από επίσημα αρχιερατικά χείλη - η συζήτηση για αλλαγή του τρόπου της Θείας Μεταλήψεως στηριζόμενη στην αρχαία παράδοση της Θείας Λειτουργίας του Αγίου Ιάκωβου.

Λαμβάνοντας δηλαδή πρώτα το Σώμα στο δεξί μας χέρι κι έπειτα πίνοντας από κοινό Ποτήριο το Αίμα.

Ακόμα κι αυτό μπορεί να ενοχλήσει, να μην τους κάνει, κι εν τέλει να λαμβάνουμε έτοιμες ατομικές μερίδες εμβαπτισμένου στον οίνο άρτου.

Ξέρετε κάτι; Δε με ενοχλεί.

ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΠΟΣΤΑΣΙΩΣΗ: ΑΝΑΓΚΗ Η’ ΕΠΙΛΟΓΗ;

Είναι βιαστική κρίση το να ισχυριστεί κάποιος ότι θα ζούμε για πολύ χρόνο τον πολιτισμό της κοινωνικής «αποστασίωσης» (social distancing) εξαιτίας του κορωνοϊού; Ότι ένα βασικό στοιχείο ων ανθρώπινων επαφών που είναι το άγγιγμα, το φιλί, η αγκαλιά, η διαχυτικότητα, η εκφραστικότητα διά του σώματος έχει τεθεί στην απαγόρευση εξαιτίας του φόβου της μετάδοσης της ασθένειας; Ακόμη και η ερωτική επαφή ή και το φλερτ μεταξύ δύο ανθρώπων θα πρέπει να τεθεί στον βωμό της απόστασης. Είναι ένας έμμεσος τρόπος με τον οποίο θα ξαναβρούμε ψήγματα της παλαιάς ηθικής; Μονογαμικότητα ή πιστότητα στον ερωτικό σύντροφο, ανάγκη να ξαναχτίσουμε σχέσεις με βάση τον λόγο  και όχι την σωματική λαγνεία, φόβος για παρέα, για έξοδο, για πλησίασμα, φόβος για την πληρότητα της αγάπης που είναι σωματοψυχική θα μπορούσαν να είναι πρώτες αναγνώσεις. Ένας βιαστικός ιεροκήρυκας θα έλεγε ότι ο Θεός μας τιμώρησε για την απόλυτη ελευθεριότητα. Ένας άλλος πάλι θα έλεγε ότι η μετάνοια ξεκινά από την σεμνότητα και από την σταθερότητα. Δεν κινδυνεύουν από τον ιό όσοι υπάρχουν στα πλαίσια του γάμου.

         Είναι αρκετή αυτή η θεώρηση; Θα έπρεπε να μας κάνει να επιχαίρουμε οι ηθικολογούντες ή να γυρίσουμε σε έναν παλιό ρομαντισμό;

       Υπάρχει μια μεγάλη αρχή στην πνευματική μας ζωή:  ότι τα πάθη που είναι ριζωμένα στην καρδιά του ανθρώπου, που καταλαμβάνουν την ψυχή του, δεν καλύπτονται από συγκυριακές κρίσεις. Βρίσκουν άλλον τρόπο να εκφραστούν. Και ο πολιτισμός μας αποθεώνει τα πάθη του ανθρώπου, με αφετηρία τον εγωκεντρισμό και στόχο την απόλαυση ως δικαίωμα που πρέπει να εκπληρωθεί με κάθε τρόπο. Η φιληδονία δεν νικιέται από την απραξία του σώματος ή από την απόσταση. Η φιληδονία ξεκινά από την καρδιά και φυτρώνει ως όραση, ως η λαγνεία του βλέμματος. Η όραση συνδυάζεται με τον νου και ο νους θα βρει ευκαιρίες να καταστήσει τη επιθυμία πράξη. Η εικονική πραγματικότητα είναι στηριγμένη στην πορνογραφία. Και η επιθυμία γεννά τόλμη, υπερήφανη καρδιά, η οποία θα αξιοποιήσει κάθε τι ώστε να απολαύσει.