Ἀγαπητά μου παιδιά,
Ὑπάρχουν παγκόσμιες ἡμέρες πού ἡ θύμησή τους μᾶς
γεμίζει στενοχώρια καί θυμό. Ὅμως εἶναι ἀναγκαῖο νά τίς θυμόμαστε καί ὄχι νά
τίς ἀγνοοῦμε. Μία τέτοια εἶναι καί ἡ σημερινή ἡμέρα, ἡ ὁποία εἶναι ἐδῶ γιά νά
μᾶς θυμίζει τό ἔλλειμμα τῆς ἀγάπης πού ζοῦν γιά αἰῶνες οἱ βιομηχανοποιημένες
κοινωνίες μας. Κοινωνίες πού ἀποτίναξαν τήν ἀξία τοῦ ἀνθρώπινου προσώπου, γιά
νά βάλουν στό βάθρο τῶν ἀξιῶν τήν ὕλη. Κοινωνίες πού ἀγνόησαν τή σημασία τοῦ
θεσμοῦ τῆς οἰκογένειας καί τῆς προόδου της, γιά νά ἐνδιαφερθοῦν μόνο γιά τούς
δεῖκτες κέρδους τῆς οἰκονομίας.
Ὅ,τι καί ἄν συμβεῖ ὅμως δέν μποροῦμε νά κλείσουμε τά
μάτια στή μοναξιά, τήν ἀποξένωση καί τήν ἀποσύνθεση τῶν ἀξιῶν τῆς
ἐποχῆς μας, ἔχουμε χρέος ὅλες οἱ πνευματικές δυνάμεις τῆς πατρίδας μας νά
ἀγκαλιάσουμε ὅσους πάσχουν, μέ τή θεραπευτική φροντίδα τῆς ἀγάπης καί τῆς
συμπόνιας. Νάμήν ἀφήσουμε κανένα μόνο στόν ἀγώνα του γιά ζωή καί δημιουργία,
ὅλα ὅσα ὄμορφα ζοῦμε ἐμεῖς νά τά μεταλαμπαδεύσουμε σέ ἐκείνους πού τά ἔχουν
ἀνάγκη.
Στέλνουμε λοιπόν σήμερα τό μήνυμα τῆς Χριστιανικῆς
ἐλπίδας σέ ἐκείνους πού βαδίζουν μέ γενναιότητα τό δρόμο τῆς ἀπεξάρτησης καί
τίς οἰκογένειές τους καί τούς θυμίζουμε πώς ἡ ἐμπιστοσύνη στόν Ἀναστημένο
Χριστό ἔχει τή δύναμη νά φωτίσει τό σκοτάδι καί τοῦ πιό βαθύ καί σκοτεινοῦ Ἄδη.
Ο ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ
Όταν ο Γέροντας έφυγε για μοναχός η μητέρα του είπε στους δικούς της ότι το γνώριζε από τη γέννησή του. Διηγήθηκε το εξής: «Όταν γέννησα τον Φραγκίσκο μου (αυτό ήταν το κοσμικό όνομά του) και ήμουνα ακόμη στο κρεββάτι με το μωρό δίπλα μου άνοιξε η στέγη και ένας φτερωτός νέος που έλαμπε άρχισε να ξεσκεπάζει το μωρό με πρόθεση να το πάρει. Όταν διαμαρτυρήθηκα μου είπε ότι γι’ αυτό ήρθε και αυτή είναι η “απόφαση”. Μου έδειξε σε ένα σημειωματάριο γραμμένη μια εντολή, ότι πρέπει οπωσδήποτε να πάρει το μικρό. Όταν αντιστάθηκα, ο Αγγελος μου έδωσε ένα πολύτιμο κόσμημα σε σχήμα σταυρού και μου πήρε το μωρό». Από τότε πίστευε ότι κάποτε ο Φραγκίσκος θα ακολουθούσε τον Χριστό.
