«Νενίκηκά σε Ερντογάν».

Αγιά Σοφιά.
Ναός τών Χριστιανών
Ιστορία του Βυζαντίου και της Ελλάδας.
Στον τόπο πού καθαγιάστηκε ως Χριστιανική Εκκλησία, εκεί όπου ο εκάστοτε Αυτοκράτορας εναπέθετε τα άρματά του για να εισέλθει, εκεί ο Eρντογάν και οι Τούρκοι θα προσκυνήσουν.
Από τις 24 Ιουλίου οι Τούρκοι θα προσκυνούν νυχθημερόν τα Ιερά και τα Όσιά μας. Θα κλίνουν γόνυ όχι σε τζαμί όπως νομίζουν - γιατί ο καθαγιασμός υπάρχει εις τους αιώνας - αλλά στην Αγία Σοφία.
Θα προσκυνούν την πίστη μας αποδεικνύοντας την ανωτερότητά της.
Τυφλός ο Ερντογάν που οδηγεί τυφλούς όπως λέει η Αγία Γραφή...
Χριστιανοί η πράξη του είναι πράξη απελπισίας. Ο θεός των Χριστιανών μετέτρεψε την παραζάλη του Ερντογάν σε προσκύνηση Του θεού και όχι του Μωάμεθ. Και πού; Στη Μέκκα; ΄Οχι. Στην Αγία του θεού Σοφία.
Στην Αγιά Σοφιά.
Ερντογάν οι Χριστιανοί δεν έχουν ανάγκη από πλουμιστά χαλιά για να λατρέψουν τον Άγιο θεό.Για μας αρκεί μια πέτρα για Αγία Τράπεζα.Και τώρα τι καλύτερο από αυτό !Το να προσκυνούν οι Τούρκοι τους Έλληνες Βυζαντινούς!Το να προσκυνούν Τον Άγιο Θεό! Ομολόγησες και Ανάσταση της Αγιά Σοφιάς.

ΠΡΑΓΜΑΤΙ ΝΕΝΙΚΗΚΑ ΣΕ ΕΡΝΤΟΓΑΝ. ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ

Γράφει η Μοναχή Αικατερίνη Κανέλλου

 

Πηγή: kalimera-arkadia.gr

 

Το 83% των παιδιών «σερφάρει» χωρίς την επίβλεψη των γονιών του.

Διαδίκτυο: Αίσθηση επίσης προκαλεί η παραδοχή από τα παιδιά ότι σχεδόν οι μισοί γονείς δε θέτουν όρια όσον αφορά στη χρήση του διαδικτύου.

Πιο αναλυτικά, σύμφωνα με τα αποτελέσματα της έρευνας, το 83% των παιδιών δηλώνει ότι «σερφάρει» χωρίς την επίβλεψη των γονιών του, ενώ όπως προκύπτει από τις απαντήσεις σχεδόν οι μισοί γονείς (43%) δεν θέτουν όρια στα παιδιά τους όσον αφορά στη χρήση του διαδικτύου αλλά και τον χρόνο παραμονής στον ψηφιακό κόσμο.

Η πλειοψηφία των παιδιών (58%) δηλώνουν ότι έμαθαν μόνα τους να χρησιμοποιούν το διαδίκτυο και μόλις ένα 4% πως το έμαθε στο σχολείο από κάποιον εκπαιδευτικό. Παρά το γεγονός ότι δηλώνουν αυτοδίδακτα θεωρούν ότι γνωρίζουν πως να χρησιμοποιούν το διαδίκτυο με ασφάλεια και μόνο το 12% δηλώνει λίγο ή καθόλου ενημερωμένο.

Τα παιδιά χρησιμοποιούν τον διαδικτυακό κόσμο κυρίως για να μιλάνε με τους φίλους τους (36%), να βλέπουν ταινίες ή να ακούν μουσική (33%), να παίζουν παιχνίδια (24%). Επιπλέον, το 58% δηλώνει ότι μπορεί να ξεχωρίσει μια αληθινή είδηση από μια ψευδή.

Τρεις ώρες κομποσχοίνι μέσα στη σχολική τάξη !

Ιούνιος 2020, σε κάποια πόλη της Ελλάδας.

Μια μικρή και καταθλιπτική σχολική τάξη φιλοξενεί δεκαοχτάχρονα παιδιά που γράφουν εξετάσεις, εξετάσεις που θα κρίνουν το υπόλοιπο της ζωής τους.

 

Το κλιματιστικό απαγορεύεται.

 

Η αγωνία και το άγχος επιτείνουν την αίσθηση της ζέστης.

Στον τοίχο κρεμασμένη και ξεχασμένη μια εικόνα του Χριστού.

Ποιος θα ρίξει το βλέμμα του κει πάνω και θα πάρει δύναμη; 

 

Η ώρα περνά.

 

Τα θέματα αργούν.

 

Λες να πέσουν πάλι δύσκολα όπως προχτές;

 

Λες να έχουν ασάφειες, όπως τα θέματα της άλλης κατεύθυνσης;

 

Τα δάχτυλα σφίγγουν το στυλό και ο ιδρώτας αφήνει τα σημάδια του.

 

Δίπλα τους όρθιοι οι δύο επιτηρητές.

 

Μήνυμα Αρχιεπισκόπου για την Παγκόσμια Ημέρα κατά των Ναρκωτικών

25.06.2020

Ἀγαπητά μου παιδιά,

Ὑπάρχουν παγκόσμιες ἡμέρες πού ἡ θύμησή τους μᾶς γεμίζει στενοχώρια καί θυμό. Ὅμως εἶναι ἀναγκαῖο νά τίς θυμόμαστε καί ὄχι νά τίς ἀγνοοῦμε. Μία τέτοια εἶναι καί ἡ σημερινή ἡμέρα, ἡ ὁποία εἶναι ἐδῶ γιά νά μᾶς θυμίζει τό ἔλλειμμα τῆς ἀγάπης πού ζοῦν γιά αἰῶνες οἱ βιομηχανοποιημένες κοινωνίες μας. Κοινωνίες πού ἀποτίναξαν τήν ἀξία τοῦ ἀνθρώπινου προσώπου, γιά νά βάλουν στό βάθρο τῶν ἀξιῶν τήν ὕλη. Κοινωνίες πού ἀγνόησαν τή σημασία τοῦ θεσμοῦ τῆς οἰκογένειας καί τῆς προόδου της, γιά νά ἐνδιαφερθοῦν μόνο γιά τούς δεῖκτες κέρδους τῆς οἰκονομίας. 

Ὅ,τι καί ἄν συμβεῖ ὅμως δέν μποροῦμε νά κλείσουμε τά μάτια στή μοναξιά, τήν ἀποξένωση καί τήν ἀποσύνθεση τῶν ἀξιῶν  τῆς ἐποχῆς μας, ἔχουμε χρέος ὅλες οἱ πνευματικές δυνάμεις τῆς πατρίδας μας νά ἀγκαλιάσουμε ὅσους πάσχουν, μέ τή θεραπευτική φροντίδα τῆς ἀγάπης καί τῆς συμπόνιας. Νάμήν ἀφήσουμε κανένα μόνο στόν ἀγώνα του γιά ζωή καί δημιουργία, ὅλα ὅσα ὄμορφα ζοῦμε ἐμεῖς νά τά μεταλαμπαδεύσουμε σέ ἐκείνους πού τά ἔχουν ἀνάγκη. 

Στέλνουμε λοιπόν σήμερα τό μήνυμα τῆς Χριστιανικῆς ἐλπίδας σέ ἐκείνους πού βαδίζουν μέ γενναιότητα τό δρόμο τῆς ἀπεξάρτησης καί τίς οἰκογένειές τους καί τούς θυμίζουμε πώς ἡ ἐμπιστοσύνη στόν Ἀναστημένο Χριστό ἔχει τή δύναμη νά φωτίσει τό σκοτάδι καί τοῦ πιό βαθύ καί σκοτεινοῦ Ἄδη.

 

Ο ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ

 

ΕΚΤΑΚΤΟ: Αγιοκατάταξη Μητροπολίτου Εδέσσης Καλλινίκου.

Στην Αγιοκατάταξη του Μητροπολίτη Εδέσσης κυρού Καλλινίκου προχώρησε σήμερα, Τρίτη 23 Ιουνίου 2020 η Αγία και Ιερά Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου.

Σύμφωνα με πληροφορίες της Romfea.gr το Οικουμενικό Πατριαρχείο, έκανε αποδεκτό τον σχετικό φάκελο και ανέγραψε στο Αγιολόγιο της Ορθοδόξου Εκκλησίας τον Μητροπολίτη Καλλίνικο.

Ο Μητροπολίτης Καλλίνικος υπήρξε ένας ασκητής Επίσκοπος, ο οποίος σύμφωνα με μαρτυρίες είχε οσιακό τέλος.

Να αναφερθεί ότι με την ανακοίνωση της Αγιοκατάταξης πρόκεται να τελεσθούν εορταστικές εκδηλώσεις με την παρουσία στην Έδεσσα του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου.

Ο νεος Όσιος Καλλίνικος γεννήθηκε στα Σιταράλωνα Αγρινίου, το 1918, από πτωχή οικογένεια.

Πτυχιούχος της Θεολογικής Σχολής Αθηνών, χειροτονήθηκε διάκονος και πρεσβύτερος από τον κατά σάρκαν αδελφό του, μητροπολίτη Διδυμοτείχου, Ορεστιάδος και Σουφλίου Κωνσταντίνο, το έτος 1957.

Υπηρέτησε ως γραμματέας και Ιεροκήρυκας της μητροπόλεως Αιτωλίας και Ακαρνανίας επι αρχιερατείας του μητροπολίτου Θεοκλήτου.

Γιατί δεν Εκκλησιαζόμαστε;

Ο Χριστός δεν έχει την ανάγκη μας, αλλά εμείς έχουμε τη δική Του.

Παράλληλα όμως γεννάται το ακόλουθο ερώτημα, γιατί δεν εκκλησιαζόμαστε;

Τι είναι αυτό που μας κάνει να χαλαρώνουμε.

Πράγματι είναι θλιβερό να βλέπουμε ερειπωμένους ναούς από την απουσία των μελών της εκκλησίας.

Μέλη της, με τη σφραγίδα της δωρεάς του Αγίου Πνεύματος να χαλαρώνουμε σε τέτοιο βαθμό!

Ενώ στα υλικά αγαθά της εφήμερης ζωής κατορθώνουμε τα ακατόρθωτα.

Σε χορούς και διασκεδάσεις τρέχουμε με ιδιαίτερη επιθυμία, αλλά και ότι «σκουπίδι» αιωρείται στη πορεία μας, το κυνηγάμε κολλώντας σαν στρείδι πάνω του.

Απολαμβάνουμε τις αισχρολογίες και απαράδεκτες εικόνες των ηθοποιών, ευτελή τραγούδια και άλλες ανάλογες παροχές υπηρεσιών χωρίς καν να βαρυγκωμούμε.

Ενώ όταν μιλάει ο Θεός, τότε αδιαφορούμε με το να χασμουριόμαστε, να ξυνόμαστε, να ζαλιζόμαστε και άλλα ανάλογα φαινόμενα.

Παρατηρείται επίσης σε γήπεδα και ιπποδρόμους, μολονότι δεν υπάρχει στέγη ώστε να παρέχεται η ανάλογη προστασία από κρύο, ζέστη και βροχή, τρέχουμε με ιδιαίτερο μεράκι και πάθος….

Οι δρόμοι και ο στόχος…. Για τα παιδιά που δίνουν εξετάσεις.

Θα σας φορτώσουν αυτές τις μέρες με ευχές, ενθάρρυνση, αισιοδοξία για να πετύχετε τον στόχο σας. Κάποιοι θα πετύχουν, κάποιοι θα απογοητευτούν.
Τα πράγματα όμως στην πραγματικότητα είναι λιγάκι διαφορετικά…
Οι εξετάσεις, οι σπουδές, το πανεπιστήμιο δεν είναι ο στόχος της ζωής σας και ούτε έτσι πρέπει να το δείτε. 

Είναι απλά ένας δρόμος. Ένας δρόμος μέσα στη ζωή.
Ο στόχος είναι άλλος…
Ο Στόχος της ζωής και της ύπαρξης είναι η ένωση με τον Χριστό και η κατά χάριν Θέωση.
Αυτός είναι ο στόχος της ζωής μας, όλοι οι άλλοι είναι απλά δρόμοι που οφείλουν να καταλήξουν σε αυτόν τον στόχο.
Δεν έχει σημασία αν γίνεις τσαγκάρης, γιατρός, χημικός ή οτιδήποτε άλλο. Όλα τα επαγγέλματα είναι δρόμοι που αν τους περπατήσετε με άγιο θέλημα, τότε θα φτάσετε στον στόχο που είναι η εν Χριστώ μεταμόρφωση και ολοκλήρωση του ανθρώπου.

Το βλέπουμε στους Αγίους…Άγιοι κηπουροί, γιατροί , δάσκαλοι, δικηγόροι. Επέλεξαν διαφορετικούς δρόμους αλλά είχαν τον ίδιο στόχο. 

Οἱ ἐξετάσεις αὐτές εἶναι οὐσιαστικά οἱ ἐναρκτήριες…

ΜΗΝΥΜΑ
ΤΟΥ ΜΑΚΑΡΙΩΤΑΤΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΘΗΝΩΝ ΚΑΙ ΠΑΣΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ
κ. ΙΕΡΩΝΥΜΟΥ Β΄
ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΔΙΑΓΩΝΙΖΟΜΕΝΟΥΣ ΣΤΙΣ ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΕΣ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ

Ἀγαπητά μου παιδιά,

Κάθε χρόνο ὅταν φθάνουν αὐτές οἱ ἡμέρες, παραμονές τῶν πανελλαδικῶν ἐξετάσεων, ὅλοι μας σκεπτόμαστε μέ ἀγάπη καί προσευχόμαστε μέ θέρμη γιά τούς μαθητές καί τίς μαθήτριες πού πρόκειται νά διαγωνισθοῦν στίς ἐξετάσεις αὐτές. Φέτος ὅμως, πολύ περισσότερο, ἡ σκέψη μας δέν σταματᾶ νά περιπλανιέται γύρω ἀπό τίς δικές σας ἐπίπονες καί μαχητικές προσπάθειες, προκειμένου νά χαράξετε τίς νέες γραμμές στή μελλοντική πορεία σας. Καί τοῦτο διότι ἐσεῖς εἴχατε νά ἀντιμετωπίσετε, μεταξύ τῶν ἄλλων, καί τήν παγκόσμια ἀπειλή τῆς γνωστῆς πανδημίας πού ἐνέσκηψε, ὁδηγώντας ὅλους μας σέ διαφορετικές συνήθειες καί νέο τρόπο ζωῆς, σέ σκέψεις καί προβληματισμούς. Διανύσατε τή φετεινή σχολική χρονιά μέ τήν πιό ἐντατική προετοιμασία πού μπορούσατε, κατορθώνοντας ταυτόχρονα νά βρεῖτε ὅλες ἐκεῖνες τίς δυνάμεις πού θά σᾶς κρατοῦσαν ὄρθιους, σωματικά καί ψυχικά ὑγιεῖς.

Τι είναι η "Απόδοση του Πάσχα";

Πολύς λόγος  γίνεται αυτές  τις μέρες  για την «Απόδοση  του Πάσχα». 

Άλλη μια απόδειξη ότι έχουμε μαύρα μεσάνυχτα  για  την Ορθόδοξη λατρεία και πίστη  για την οποία δίνουμε μάχες όταν νομίζουμε ότι απειλείται από αόρατους εχθρούς.

Η «Απόδοση  του Πάσχα» όπως και όλων των εορτών τελείται κάθε χρόνο. Το γεγονός ότι πολλοί δεν  το ήξεραν αυτό δεν σημαίνει ότι δεν ετελείτο, ούτε ότι είναι φετινό εφεύρημα  της Εκκλησίας  γιατί οι  ναοί παρέμειναν κλειστοί  το Μεγάλο Σάββατο. 

Ούτε επίσης λόγος  για  να εορταστεί το Πάσχα αφού δεν εορτάστηκε. Την Ανάσταση και το Πάσχα άλλωστε οι πιστοί  τη ζουν   κάθε  φορά  στη Θεία Λειτουργία.

Ας έρθουμε όμως στο θέμα της «Απόδοσης».

Την Τετάρτη της έκτης εβδομάδας μετά το Πάσχα εορτάζουμε την Απόδοση της εορτής του Πάσχα.  Αν και οι περισσότερες εορτές έχουν τη απόδοση τους την όγδοη ημέρα, η Απόδοση του Πάσχα εορτάζεται την 39η ημέρα.

Απόδοση: Η Απόδοση (η οποία στην Εκκλησιαστική γλώσσα σημαίνει τον πλήρη Επανεορτασμό μιας Εορτής μετά από κάποιες μέρες, και ταυτόχρονα την τελευταία ημέρα του Εορτασμού της), είναι η ημέρα κατά την οποία κλείνει ο κύκλος του Εορτασμού μιας Μεγάλης Δεσποτικής ή Θεομητορικής Εορτής.

Κατά την ημέρα της Απόδοσης, τελείται η ίδια Ιερή Ακολουθία, με εκείνη που τελείται την ημέρα της Εορτής. Οι πιστοί όλο αυτό το διάστημα ζουν την Αναστάσιμη χαρά. 

Ο χαιρετισμός έχει αντικατασταθεί από  το «Χριστός Ανέστη» και ο διάκοσμος των ναών διατηρεί  τα αναστάσιμα χρώματα σε άμφια, καλύμματα όπως και η εικόνα  της Αναστάσεως βρίσκεται στο προσκυνητάρι για να την ασπάζονται οι πιστοί.

Ένα άλλο στοιχείο  που συναντάμε αυτήν την εποχή σε πολλούς ναούς είναι ότι σε κεντρικό σημείο  του ναού παραμένει  το κουβούκλιο  του Επιταφίου με τα λουλούδια ακόμα επάνω του.

Η Θεία Λειτουργία  της Απόδοσης  του Πάσχα τελείται πάνω στον Επιτάφιο.

Συμπερασματικά λοιπόν, οι Μεγάλες Δεσποτικές και Θεομητορικές Εορτές, διαρκούν από την ημέρα της Εορτής, μέχρι και την ημέρα της Αποδόσεώς τους.

Να  λοιπόν που «χρειαζόταν» ο κορονοϊός  για να μάθουμε και κάποια πράγματα!!!

Πηγή: odosaeginis.blogspot.com

 

ELDER JOSEPH THE HESYCHAST (Γέροντας Ιωσήφ ο Ησυχαστής)

Σύντομος βίος του Οσίου Ιωσήφ του Ησυχαστή (1897-1959)

Tο έτος 1897 γεννήθηκε στις Λεύκες του μικρού Κυκλαδίτικου νησιού της Πάρου από φτωχούς, απλοϊκούς και ευσεβείς γονείς, τον Γεώργιο και την Μαρία. Ο πατέρας του δεν έζησε αρκετά και η μητέρα ανέλαβε την προστασία της οικογένειας. Η μητέρα του ήταν πραγματικά άνθρωπος του Θεού, ευλογημένη ψυχή με απλότητα που συχνά έβλεπε υπερφυσικά φαινόμενα στη ζωή της.

Όταν ο Γέροντας έφυγε για μοναχός η μητέρα του είπε στους δικούς της ότι το γνώριζε από τη γέννησή του. Διηγήθηκε το εξής: «Όταν γέννησα τον Φραγκίσκο μου (αυτό ήταν το κοσμικό όνομά του) και ήμου­να ακόμη στο κρεββάτι με το μωρό δίπλα μου άνοιξε η στέγη και ένας φτερωτός νέος που έλαμπε άρχισε να ξεσκεπάζει το μωρό με πρόθεση να το πάρει. Όταν διαμαρτυρήθηκα μου είπε ότι γι’ αυτό ήρθε και αυτή είναι η “απόφαση”. Μου έδειξε σε ένα σημειωματάριο γραμμένη μια εντολή, ότι πρέπει οπωσδήποτε να πάρει το μικρό. Όταν αντιστάθηκα, ο Αγ­γε­λος μου έδωσε ένα πολύτιμο κόσμημα σε σχήμα σταυρού και μου πήρε το μωρό». Από τότε πίστευε ότι κάποτε ο Φραγκίσκος θα ακολουθούσε τον Χριστό.

Ο Γέροντας ως την εφηβική του ηλικία παρέμεινε στο χωριό του και βοηθούσε την μητέρα του στις διάφορες εργασίες του σπιτιού. Μετά έφυγε στον Πειραιά, εργαζόταν στο Λαύριο ως μικροέμπορος, ώσπου πήγε να υπηρετήσει στο ναυτικό. Στην ηλικία των εικοσιτριών ετών είχε κέντρο των κινήσεών του την Αθήνα. Άρχισε να μελετά πατερικά βιβλία και τον εντυπωσίαζε η ζωή των αυστηρών ασκητών. Μεγάλη ώθηση προς τον μοναχισμό του έδωσε το εξής όνειρο: «Ένα βράδυ είδα στον ύπνο μου ότι περνούσα έξω από τα ανάκτορα και αμέσως με πήραν δυο αξιωματικοί της ανακτορικής φρουράς και με ανέβασαν στο παλάτι. Δεν κατάλαβα τον λόγο και διαμαρτυρήθηκα. Τότε μου αποκρίθηκαν με καλοσύνη να μη φοβούμαι, αλλά να ανέβω, γιατί είναι θέλημα του Βασιλέως. Ανεβήκαμε σε ένα πολύ υπέροχο ανάκτορο, ανώτερο από κάθε επίγειο, μου φόρεσαν μια ολόλευκη και πολύτιμη στολή και μου είπαν· απὸ εδώ και εμπρός θα υπηρετείς εδώ᾽, και με πήραν να προσκυνήσω τον Βασιλέα.

Ξύπνησα αμέσως και αυτά που είδα και άκουσα χαράχθηκαν τόσο πολύ μέσα μου, ώστε δεν μπορούσα να κάνω η να σκεφτώ τίποτε άλλο. Σταμάτησα τις εργασίες μου και έμεινα σκεφτικός. Άκουγα ζωντανά μέσα μου να επαναλαμβάνεται διαρκώς εκείνη η εντολή “από τώρα και μπρος θα υπηρετείς εδώ”. Όλη μου η κατάσταση εσωτερικά και εξωτερικά άλλαξε».

Έφευγε από τον θόρυβο της πόλεως και πήγαινε περισσότερο στην Πεντέλη όπου περνούσε ως ασκητής με πολλή νηστεία και αγρυπνία. Κάποτε συνάντησε κάποιον Γέροντα Αγιορείτη μοναχό και αποφάσισε να μεταβεί στον Άθωνα, όπου πίστευε πως θα έβρισκε Πατέρες στα μέτρα εκείνα που διάβαζε στους βίους τους.

Ο πρώτος σταθμός ήταν τα Κατουνάκια. Εκεί ζούσε τότε ο αείμνηστος Γέροντας Δανιήλ, ο ιδρυτής της αδελφότητος των Δανιηλαίων. Ο Γέροντας Δανιήλ ήταν ευλαβής, συνετός, με μεγάλη πείρα της ασκητικής ζωής. Σ’ όλη τη ζωή του έμεναν ζωντανές οι αγαθές εντυπώσεις από την αδελφότητα και τον οσιότατο Γέροντα. Δεν έμεινε όμως μαζί του, αναχώρησε για την Βίγλα, πλησιέστερα προς την Μονή της Μεγίστης Λαύρας, γιατί αγαπούσε την ησυχαστική ζωή.

To Μυστήριον της Θείας Ευχαριστίας.

Ορθόδοξοι χριστιανοί και χριστιανικός κόσμος, πιστεύουμε, εμπειρικά και βιωματικά ότι, υπάρχει πνευματικός, αόρατος, νοητός και ουράνιος κόσμος, σε κοινωνία, αλλά και με παρεμβατικότητα προς τον αισθητό και γήινο κόσμο.

Πιστεύουμε ότι, το κέντρο, η καρδιά του κόσμου τούτου, ορατού και αοράτου, είναι ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός, ότι η κεφαλή της Εκκλησίας μας, ο Χριστός, το δεύτερο πρόσωπο της Αγίας Τριάδος, με την ενσάρκωσή Του, την επί γης πορεία Του, το Πάθος Tου και την Ανάστασή Του, μας φέρει σε κοινωνία με τον Τριαδικό Θεό.

«Ὑμεῖς δέ ἐστε σῶμα Χριστοῦ καὶ μέλη ἐκ μέρους» (Α΄ Κορ. 12, 27).

Τον μικρό ή μεγάλο πειρασμό που ζει ο αδελφός, μέλος κι αυτός του σώματος του Χριστού, της Εκκλησίας μας, δυνάμεθα να τον κατανοήσουμε, πολύ περισσότερο όταν αυτός ανακύπτει εν μέσω εμπερίστατων ημερών, όπως αυτές που διανύουμε.

Η σχέση μας και η αναφορά μας με τον Χριστό, δεν είναι, όπως γνωρίζουμε, γεγονός στατικό και αμετάβλητο, αλλά διαρκώς διαμορφούμενο, εν μέσω πτώσεων, από τον πόλεμο του αντίδικου, αλλά και εν Αγίω Πνεύματι αναβάσεων, με την εν ταπεινώσει εξομολόγησή μας, την αυτομεμψία μας και τη συμμετοχή μας εις το μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας, το οποίο είναι μυστήριον ακατανόητο, Θείο και ακατάληπτο.

Με τη Θεία Μετάληψη προσλαμβάνομε Αυτόν, Τούτον τον Θεάνθρωπο Ιησού, το δεύτερο πρόσωπο της Αγίας Τριάδος.