Διαδραστική έκθεση «Πέρασμα στο Φως» για την ιστορία του Αγίου Όρους.

 

Στις 16 Οκτωβρίου 2020 και για εννέα ημέρες ανοίγει τις πύλες της για το κοινό η ψηφιακή διαδραστική έκθεση «Πέρασμα στο Φως» που θα φιλοξενηθεί στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών και θα παρουσιάσει για πρώτη φορά στην υπερχιλιετή ιστορία του Άθω ψηφιοποιημένους θησαυρούς από Ιερές Μονές του Αγίου Όρους.

Προσβάσιμοι πλέον με τη βοήθεια της σύγχρονης ψηφιακής τεχνολογίας, οι ιεροί αυτοί θησαυροί μαρτυρούν την Ορθόδοξη πολιτιστική παράδοση όπως αποτυπώνεται εδώ και αιώνες στο Άγιον Όρος, αναδεικνύοντας συγχρόνως το μήνυμα και τη σημασία της πνευματικότητας της Αθωνικής Πολιτείας για τον σύγχρονο κόσμο.

Παράλληλα, η έκθεση «Πέρασμα στο Φως» δίνει στους επισκέπτες τη μοναδική ευκαιρία να γνωρίσουν τον καθημερινό βίο των πατέρων του Άθω.

Στην έκθεση «Πέρασμα στο Φως», το κοινό θα έρθει σε μία πρώτη επαφή με το μοναδικό έργο ψηφιοποίησης των κειμηλίων Ιερών Μονών του Αγίου Όρους «Αθωνική Ψηφιακή Κιβωτός».

Πρωτοβουλία και δημιούργημα της Ιεράς Κοινότητας Αγίου Όρους, η «Αθωνική Ψηφιακή Κιβωτός» φέρνει στο φως χιλιάδες ψηφιοποιημένα κειμήλια και αντικείμενα υψηλής πολιτιστικής αξίας, στοχεύοντας να καταστήσει την Παγκόσμια Κοινότητα κοινωνό του Ορθόδοξου Χριστιανικού Πολιτισμού.

Το μοναδικό έργο της «Αθωνικής Ψηφιακής Κιβωτού», που πραγματοποιήθηκε σε διάρκεια τεσσάρων ετών με τη συγχρηματοδότηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΣΠΑ 2014 - 2020) περιλαμβάνει σε ψηφιοποιημένη μορφή χειρόγραφους κώδικες, παλαίτυπα, έγγραφα, εξαίρετα έργα τέχνης, αντικείμενα ειδικών συλλογών, τρισδιάστατα μοντέλα μνημείων όπως ο σεπτός ναός του Πρωτάτου και η Τράπεζα της Ι.Μ.Μ. Βατοπαιδίου, ψηφιακές παρουσιάσεις Ιερών Μονών, ειδικές ψηφιακές εφαρμογές εκπαιδευτικού και ψυχοφελούς περιεχομένου.

ΜΗ ΣΤΡΑΦΕΙΣ ΠΡΟΣ ΤΑ ΠΙΣΩ

 

«Συ που ανέβηκες το σκαλοπάτι της αποταγής, μη στραφείς προς τα πίσω» (Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος). Πόσες φορές στην πορεία του γάμου και της οικογένειας μας πειράζει ο λογισμός για το αν έπρεπε να παντρευτούμε τον άνθρωπο που παντρευτήκαμε - ο νους μας γυρίζει σε άλλες αγάπες-, και πλάθουμε σενάρια για το αν θα ήμασταν πιο ευτυχισμένοι με άλλους ανθρώπους ή με άλλες επιλογές. Στην ανατροφή των παιδιών μας αναρωτιόμαστε αν κάναμε λάθη, αν έπρεπε να ακολουθήσουμε άλλη οδό αν δώσαμε τον χρόνο που θα έπρεπε, αν ακούσαμε τα παιδιά μας όσο έπρεπε, αν δείξαμε περισσότερη επιείκεια ή αυστηρότητα από ό,τι έπρεπε. Ανάλογοι είναι και οι προβληματισμοί για μία επαγγελματική επιλογή, για τον τρόπο διάθεσης των χρημάτων μας, για τις σπουδές μας, για γεγονότα στα οποία κληθήκαμε να πάρουμε αποφάσεις που είχαν συνέπειες. Και ο λογισμός μάς ταλαιπωρεί. 

            Στην πνευματική μας παράδοση διαβάζουμε την φράση:  «μη στραφείς προς τα πίσω». Δεν είναι προτροπή για αποφυγή της αυτοκριτικής. Είναι σύσταση να μη γυρίζει ο νους μας σε ό,τι δεν αλλάζει, σε ό,τι αφήσαμε, σε ό,τι ανήκει στο χτες. Είναι κλήση να υπερβούμε τον λογισμό που μας θλίβει για ό,τι έχει να κάνει με το μη αναστρέψιμο και απόφαση επιλογής να παλέψουμε με τις συνθήκες του καιρού μας, με το σήμερα και το αύριό μας. Η πίστη, όπως και η φιλοσοφία, είναι μία διαρκής μνήμη θανάτου, όχι ως αφορμή αγωνίας ή λύπης, αλλά ως αφύπνιση για ό,τι μπορούμε να κάνουμε. Είναι μία διαρκής υπόμνηση του Ποιον έχουμε ανάγκη για να μπορέσουμε να σταθούμε στις προκλήσεις της ζωής, Να διορθώσουμε τα λάθη που μπορούν να διορθωθούν. Να επιλέξουμε την αγάπη εκεί που κριτήριο ήταν μόνο ο εαυτός μας. Να δώσουμε και να μην αρκούμαστε στο να πάρουμε. 

            «Μη στραφείς προς τα πίσω». Είναι σπουδαίος ο δρόμος που είναι μπροστά μας. Αντί να κρίνουμε και να απορρίπτουμε τον άνθρωπό μας, να του ζητήσουμε μια καινούργια αρχή. Αντί να τρεφόμαστε από τις μνήμες των λαθών και των παθών μας, να ξυπνήσουμε και να διαλέξουμε τον αγώνα της μετάνοιας που δεν είναι αναδίφηση του χτες αλλά αρχή νέας ζωής. Και η έξοδος από το χτες να γίνει έμπρακτα. Ένα χαμόγελο εκπλήσσει. Ένα «συγγνώμη» από την καρδιά συγκινεί. Ένα «ευχαριστώ» ομορφαίνει την σχέση. Και κυρίως «ένα παλεύω και κάνω ό,τι μπορώ» αναμοχλεύει την πορεία της ζωής μας σε όλους τους τομείς.

Η Εκκλησία δεν ξεχνά ποτέ τα παιδιά και τους νέους. Τα Κατηχητικά αρχίζουν!

 

MHNYMA

Τοῦ ΜΑΚΑΡΙΩΤΑΤΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΘΗΝΩΝ & ΠΑΣΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

κ.κ. ΙΕΡΩΝΥΜΟΥ Β΄

Πρός τόν εὐσεβή λαό τῆς Ἀθήνας

Μέ τήν εὐκαιρία τῆς ἐνάρξεως τοῦ νέου κατηχητικοῦ ἔτους 2020-2021

Ἀγαπητά μου παιδιά,

Εἶναι ἀρκετός ὁ καιρός πού ἡ πατρίδα μας ἀλλά καί ὁλόκληρος ὁ πλανήτης μας ταλαιπωρήθηκε καί ἐξακολουθεῖ νά ταλαιπωρεῖται, μέ πρωτόγνωρο τρόπο, ἀπό τήν καταιγιστική θύελλα τῆς γνωστῆς πανδημίας τοῦ covid 19. Ἕνας ἀπειροελάχιστος καί ἀδιόρατος μικροοργανισμός ἔχει συνθλίψει τόν ἐγωισμό καί τήν αἴσθηση παντοδυναμίας τοῦ ἀνθρώπου. Προσευχόμεθα ἐνθέρμως οἱ διάκονοι τῆς ἐπιστήμης νά καταφέρουν σύντομα τήν ὑπερνίκησή του.

Ὁ κόσμος μας θρήνησε θύματα πολλά, δοκιμάσθηκαν οἱ ἀντοχές μας, προβληματισθήκαμε ὅλοι γιά τά πραγματικά ὅρια τῆς ὑπομονῆς μας. Ὅμως, ὡς ἄνθρωποι τῆς Ἐκκλησίας γνωρίζουμε ὅτι ὁ Ἰησοῦς Χριστός εἶναι ὁ κύριος τῆς ἱστορίας καί τῆς ζωῆς μας. Ὡς ἄνθρωποι τῆς Ἐκκλησίας ἀγωνιοῦμε ἀλλά δέν ἀπογοητευόμεθα. Δίνουμε καθημερινά τόν ἀγώνα τῆς ζωῆς μέ πίστη, αἰσιοδοξία καί τήν ἐν Χριστῷ ἐλπίδα.

Ἡ κοινωνία μας προσπαθεῖ νά ξαναβρεῖ τούς κανονικούς ρυθμούς της. Τά παιδιά μας ἐπέστρεψαν στά σχολεῖα πού ἄνοιξαν, γιά νά ξαναγεμίσουν μέ χαρούμενες φωνές, νειάτα, χαμόγελα.

Τήν ἡμέρα τοῦ Ἁγιασμοῦ τῆς νέας σχολικῆς χρονιᾶς ἀπευθύνθηκα μέ πατρική ἀγάπη στά παιδιά μας καί τούς εἶπα:

«Ὅσο βαριά καί γκρίζα κι ἄν εἶναι ἡ ἀτμόσφαιρα γύρω σας, ἐσεῖς εἶστε ὁ καθαρός ὁρίζοντας, τό μέλλον καί ἡ ἐλπίδα. Κανείς δέν μπορεῖ νά σᾶς στερήσει τό δικαίωμα νά ὀνειρεύεστε, νά χαίρεστε τήν καθημερινότητα, νά ἐλπίζετε, νά χτίζετε τά ὁράματά σας.

18 ΧΡΟΝΙΑ ΣΤΟ ΙΔΙΟ ΣΠΙΤΙ...

 

Όταν ένα παιδί φεύγει από το σπίτι για να σπουδάσει και μετακομίζει από πόλη στην οποία μεγάλωσε, οι γονείς συνειδητοποιούν ότι ήρθε η ώρα ή πλησιάζει (αν έχουν άλλο παιδί ή παιδιά που ακολουθούν) για να ζήσουν το σύνδρομο «άδειας φωλιάς». Καλούνται να ξαναδούνε τη σχέση τους χωρίς τα παιδιά, καλούνται να διαγράψουν από την οικογενειακή καθημερινότητα μία σειρά συνηθειών και εργασιών που έχουν να κάνουν με τα παιδιά, να μειώσουν την ποσότητα και το περιεχόμενο του φαγητού, να συνηθίσουν στην απουσία. Ίσως μοιάζει υπερβολικός ο λόγος, αλλά η αποχώρηση το παιδιού από το σπίτι είναι ένα είδος απώλειας του είδους της σχέσης που και οι γονείς και εκείνο είχαν συνηθίσει, αλλά και την ίδια στιγμή μια ευκαιρία ανα νοηματοδότησης της στην προοπτική της ελευθερίας.

                Κάποιος θα μπορούσε να εγείρει μία ένσταση:  αν το παιδί οικονομικά δεν είναι ανεξάρτητο, για ποια ελευθερία μιλάμε; Κι όμως, ένα παιδί το οποίο μετακομίζει κάνει ένα restart στη ζωή του και την ίδια στιγμή καλείται να διαχειριστεί χρόνο, χρήματα, επιλογές, σπουδές, διάθεση, καθημερινότητα και προοπτικές χωρίς να έχει από πάνω του το άγρυπνο βλέμμα του γονιού, την παρεμβατικότητα, την σκιά του. Δεν είναι μόνο για τον γονιό ο απογαλακτισμός από την παρουσία του παιδιού εύκολη υπόθεση. Είναι και για το παιδί. Μάλιστα, οι πειρασμοί για το παιδί είναι κάποτε μεγαλύτεροι. Αν έχει ζήσει σχετικά πειθαρχημένο, τώρα μπορεί να ζήσει αυτόνομο, να βάλει τα δικά του όρια, ακόμη κι αν οι γονείς του, σε τυχόν συζητήσεις, δεν συμφωνούν. Το παιδί καλείται να χτίσει το δικό του αξιακό σύστημα, να εξελίξει ή να ανατρέψει την ταυτότητα που δημιούργησε εντός της οικογένειάς του, για να μπορέσει πλέον να ενηλικιωθεί, να μάθει, ίσως αφού πάθει, για το πώς θα φτάσει το ίδιο στην δυνατότητα να οργανώσει τη δική του ζωή, να χτίσει αργότερα τη δική του οικογένεια.

Για την πολύκροτη φωτογραφία: «Άδειασε η ψυχή μας;»

«Ακούει κανείς πως πονάω

Ακούει κανείς κι ας μη μιλάω
Ακούει κανείς την καρδιά μου
Ακούει κανείς τη μοναξιά μου»
(Γιώργος Αλκαίος)

«Άδειασε η ψυχή μας» ένα από πολλά σχόλια σε ανάρτηση φωτογραφίας που απεικονίζει μια μεγάλη αλήθεια. Που οδηγήσαμε την ζωή και την κοινωνία μας, με τις επιλογές και τη στάση ζωής που τόσο αβασάνιστα, άκριτα και ανόρια υιοθετήσαμε. Τρόπο ζωής, νοοτροπίες, που κληροδοτούμε στις σημερινές και επόμενες γενιές. «Μια φωτογραφία, χίλιες λέξεις», λένε. «Μια φωτογραφία, χίλιες αλήθειες», θα μπορούσε να πει κανείς παραφράζοντας και βλέποντας την φωτογραφία αυτή.

 Στην καρδιά της Αθήνας, στην γωνία ενός δρόμου ένας κατατρεγμένος συνάνθρωπος μας, άστεγος – ξαπλωμένος στην άκρη του δρόμου με τα χέρια απλωμένα, που κανείς δεν γνωρίζει το πώς και το γιατί, και μια επιγραφή σε ένα κομμάτι από χαρτόκουτο: «Και έτσι ξαφνικά, βρέθηκα στον δρόμο. Παρακαλώ βοηθήστε με. Ευχαριστώ». Δίπλα του και, σε απόσταση αναπνοής όντως, μια άλλη εικόνα: Το.. κυνήγι του ονείρου! Ένα ολόκληρο συνεργείο φωτογραφίζει στην αναζήτηση… στάρς και μοντέλων! «Μια φωτογραφία πληγή», σχολίασαν κάποιοι.

Δεν θα σχολιάσουμε και δεν θα κρίνουμε κανένα. Εξάλλου, οι φτωχές μας αυτές σκέψεις, δεν επιζητούν την στοχοποίηση κανενός, πολλώ δε μάλλον νέων ανθρώπων που κυνηγούν το.. όνειρο! Όμως δεν μπορούμε να κρύψουμε την απορία και τον προβληματισμό μας για όλο αυτό που συμβαίνει γύρω μας και ανάμεσα μας. Ποιο; Μια κοινωνία να δυσανασχετεί και να απορεί βλέποντας, αποτυπωμένη σε μια φωτογραφία, επιλογές ζωής που ή ίδια επέβαλε και ακολουθεί. Γιατί, αλήθεια, απορούμε και διαμαρτυρόμαστε; Εμείς δεν οδηγήσαμε τα παιδιά μας, την ζωή μας, την κοινωνία στο σύνολο της, σε όλο αυτό που βλέποντας το σε μια φωτογραφία λέμε ότι δήθεν μας ενοχλεί; Γιατί δεν μας ενοχλεί το γεγονός ότι τα παιδιά μας, θυσία στο βωμό της τηλεθέασης και των αριθμών στα… μεγάλα κανάλια, γίνονται θύματα και τροφή του συστήματος; Γιατί δεν μας ενοχλεί που, απογυμνώνοντας τις ψυχές και τις καρδιές τους, οι… παραγωγοί των «ευκαιριών» τα προσφέρουν θήραμα στην αδηφαγία της περιέργειας και της ικανοποίησης των κατώτερων ενστίκτων; Γιατί δεν διαμαρτυρόμαστε, ως πρόσωπα και ως η κοινωνία, όταν βλέπουμε τα παιδιά μας στο… κυνήγι του ονείρου, να εκτίθενται στην αδηφαγία του κοινού και των αριθμών, αποκαλύπτοντας τα μύχια της ζωής τους; Να απογυμνώνονται, να γίνονται ράκος ψυχολογικά και στο τέλος.. αφού έχουν εκτεθεί, τι κάνει η παραγωγή της εκπομπής και μαζί όλοι εμείς; Αφού.. εμείς αποτελούμε αυτό το.. κοινό. Μια αγκαλιά!, ένα φιλί!, ένα χτύπημα στην πλάτη! και… με περισσή υποκρισία δήθεν καταδικάζουμε τα αίτια που τα οδήγησαν στις όποιες συμπεριφορές τα έχουν πληγώσει και πονέσει. Τι υποκρισία αλήθεια; Και μετά… απορούμε και διαμαρτυρόμαστε! Ποιος φέρει, εάν όχι εμείς, ευθύνη για όλο αυτό που λέμε ότι μας ενοχλεί και διαμαρτυρόμαστε; Ευθύνη προσωπική, ευθύνη θεσμική, ευθύνη κοινωνική;

Σπάζοντας το φράγμα της λογικής.

 

Σχετικά με πρόσφατες δημόσιες δηλώσεις περί της Θείας Κοινωνίας από καθηγητή Γενετικής αλλά κι από πολιτικά πρόσωπα, θα ήθελα να εκφράσω απλά κι ελεύθερα κάποιες σκέψεις.

Σκοπός του συγκεκριμένου άρθρου δεν είναι να υποτιμήσει την επιστήμη ούτε τα πρόσωπα, αλλά να ενισχύσει την πίστη των ορθοδόξων χριστιανών που πλήττεται τον τελευταίο καιρό.

Κατ’ αρχάς να δεχτούμε πως οι ιερείς είναι και αυτοί άνθρωποι που αρρωσταίνουν και πεθαίνουν όπως όλοι. Μάλιστα, αρκετοί άγιοι της Εκκλησίας μας ήταν ιδιαίτερα φιλάσθενοι.

Η Εκκλησία μας ανταποκρίθηκε και ανταποκρίνεται στις υγειονομικές οδηγίες από την πρώτη στιγμή. Οι ιερείς φορούν μάσκες όπως όλοι, στα καταστήματα, στις δημόσιες υπηρεσίες, στα νοσοκομεία, στις συγκοινωνίες κτλ. εκτός από τη διάρκεια μιας ιεροπραξίας που τελούν, όπως άλλωστε ορίζει και ο νόμος. Υπάρχει αυτή τη στιγμή ένας ιός, ο covid-19 και πρέπει να είμαστε προσεκτικοί, να κάνουμε όλοι ό,τι μπορούμε για να πετύχουμε το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα. Αυτό είναι και το λογικό.

Ποιος όμως έχει την απόλυτη εξουσία και σιγουριά ώστε να επιβάλει σε έναν άλλο άνθρωπο να μη δέχεται κάτι διαφορετικό πέραν της λογικής, όπως είναι η μυστηριακή και πνευματική ζωή;

Ο επιστήμονας είναι ένα σεβαστό πρόσωπο που μελετά, ερευνά και προσπαθεί για τη βελτίωση της ζωής της ανθρωπότητας. Όμως, βλέπει μόνο μέχρι εκεί που του επιτρέπει η γνώση στο αντικείμενό του. Επίσης, από τα λίγα που έμαθα για τη γενετική στο Harvard και όπως μας έλεγαν οι αξιόλογοι καθηγητές μας, υπάρχουν πολλά κενά στη γενετική γνώση αλλά και στην ηθική της Γενετικής. Ο Dr. Craig Venter αναφέρει στην εφημερίδα “The Guardian” το εξής: «Γνωρίζουμε περίπου τα δύο τρίτα της ουσιώδους Βιολογίας. Μας λείπει το ένα τρίτο, το οποίο είναι ένα πολύ σημαντικό μάθημα, είναι σαν να βρισκόμαστε δηλαδή περίπου στο ένα τοις εκατό του επιπέδου της κατανόησής μας του ανθρώπινου γονιδιώματος».

Κοιμηθείτε σαν παιδιά, ζείστε σαν ενήλικες.

 

Πηγαίνετε για ύπνο για να ονειρευτείτε.
Έναν κόσμο που θα σας αντέχει, να τρέχετε, να κάνετε φασαρία, να κλαίτε, να γελάτε, να χτυπάτε στα γόνατα, να παίζετε. 

 

Ονειρευτείτε έναν κόσμο που θα κάνετε αγιασμό στο σχολείο, θα φιλάτε τον σταυρό και θα τρέχετε ανέμελα στο προαύλιο, θα κάνετε διαλείμματα και θα γελάτε χωρίς να είσαστε φιμωμένα, να φαίνονται τα δοντάκια σας μέσα από το χαμόγελο σας.

Ονειρευτείτε έναν κόσμο που θα αγκαλιάζεστε αλλά προπαντός που θα σας αγκαλιάζουν και δεν θα σας φοβούνται γιατί είστε ασυμπτωματικά.

Έναν κόσμο που θα έχει αγκαλιές από παππούδες και γιαγιάδες, παραμύθια και φιλιά πολλά, που δεν θα σας χαιρετάνε από μακριά.

Έναν κόσμο που θα κάθεστε πάλι στα ξύλινα θρανία και όχι στις οθόνες του υπολογιστή για να κάνετε μάθημα. 

 

Που θα μπορείτε να πάτε πάλι εκδρομές με το σχολείο σας και με τους γονείς σας. 

Που τα γενέθλια σας θα τα περνάτε μαζί με τους φίλους σας και όχι μαζί με το κινητό σας.

Έναν κόσμο που δεν θα σας καταργεί πράγματα αλλά θα σας προσφέρει.
Κοιμηθείτε όσο περισσότερο μπορείτε, γιατί μας ενοχλείτε την συνείδηση.
Και ίσως μέσα σε τούτο τον μακάριο ύπνο σας δείτε σε μια γωνιά την συγγνώμη μας, που δεν σας αφήσαμε παιδιά αλλά σας μεγαλώσαμε απότομα και σας κάναμε σαν τα μούτρα μας. Ένοχους.

 

ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΜΕ ΣΕΒΕΣΑΙ;

Έχετε γίνει ηχητικοί μάρτυρες αυτοκινήτου που μεταδίδει με τέρμα τα ηχεία και ανοιχτά τα παράθυρα λαϊκούς καημούς; Μετά τα μεσάνυχτα, ιδίως το καλοκαίρι, νέοι τριγυρίζουν στις κεντρικές συνοικίες της πόλης κάνοντας μιαν άλλη καντάδα: όχι αυτήν στην αγαπημένη τους με κιθάρες, βιολιά κι ακορντεόν, με κίνδυνο τον κουβά με το νερό να πέσει επάνω τους ή τον πατέρα της ωραίας να την κλείνει στο πιο απόμακρο δωμάτιο για τιμωρία, αλλά αυτήν του ντεσιμπέλ, στην οποία όλη η γειτονιά θα πρέπει να μάθει τον καημό για μιαν άγνωστη!

         Έχετε γίνει μάρτυρες του καυγά στο γειτονικό σπίτι, όταν ζευγάρια μεταξύ τους, γονείς με τα παιδιά τους, αδέρφια μεταξύ τους διαγκωνίζονται για το ποιος θα φωνάξει περισσότερο εις βάρος του άλλου, ξεσηκώνοντας την γειτονιά, η οποία θα σχολιάσει, χωρίς να μπορεί να κάνει κάτι άλλο, καθώς θα πει ότι είναι αγένεια, έλλειψη σεβασμού να παρεμβαίνεις στις υποθέσεις των άλλων.

        Έχετε γίνει μάρτυρες σε σπίτια όπου υπάρχουν έφηβοι, να ακούγεται δυνατά η μουσική, να μιλάνε δυνατά  και να μην μπορεί να υπάρξει ησυχία και γενικότερα να γίνεται αισθητή η απουσία σεβασμού του ενός προς τον άλλον;

         Έχετε μπει σε δωμάτιο σύγχρονου εφήβου, που δεν αγαπά ιδιαίτερα το νοικοκυριό και την τάξη και που βλέπετε τα πάντα να είναι φύρδην μίγδην;

        Έχετε κάνει μια βόλτα στην αυλή ενός σύγχρονου σχολείου, κυρίως Γυμνασίου ή Λυκείου, μετά από διάλειμμα; Ενώ οι κάδοι για τα μικροσκουπίδια υπάρχουν, εντούτοις τα δάπεδα, τόσο εντός του κτηρίου όσο και στην αυλή, φέρουν τα απομεινάρια της τροφής, της παρέας, της αταξίας;

Για αυτούς που φοράνε Σταυρό στο λαιμό…

Οι άνθρωποι που κάμουν τον Σταυρόν τους ή που φορούσαν τον Σταυρόν τους επάνω τους γλίτωσαν από πολλές δυσκολίες και πολλά προβλήματα και πολλά μεγάλα κακά, τα οποία βρέθηκαν μπροστά τους.

Αλλά και άνθρωποι που είχαν δυσκολίες προσωπικές, ο Γέροντας ο Παΐσιος τους έλεγε:

«Βλέπεις τα παιδιά σου και είναι νευρικά και φωνάζουν, κάνουν, θα σταυρώνεις τα παιδιά σου ή το βράδυ που κοιμούνται πήγαινε και σταύρωσε τα παιδιά σου, ή του φέρνεις ένα ποτήρι νερό, σταύρωσέ το «Εις το Όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος», ν΄ αγιαστεί το νερό, να το πιεί και να΄ναι αγιασμένο, να δεχτεί μέσα του στην ψυχή του Χάριν Θεού, να ευλογηθεί, να αγιασθεί ο άνθρωπος.

Και πράγματι, το΄ χουμε δει πολλές φορές ότι πολλοί άνθρωποι εμαλάκωσαν, ηρέμησαν, βρήκαν την υγείαν τους και παιδάκια μικρά και παιδιά μεγαλύτερα και ασθενείς άνθρωποι, με αυτήν την δύναμη του Τιμίου Σταυρού βρήκαν πολύ μεγάλην ωφέλεια και πολλήν Χάριν από τον Θεόν και πολλές φορές έγιναν πράγματα από τον Θεόν, τα οποία ανέτρεψαν τα δεδομένα τα φυσικά και την πορείαν των γεγονότων.

Να μάθουμε να χρησιμοποιούμε τον Σταυρόν του Χριστού μας. Είναι κρίμα να έχουμε τέτοιον όπλον παντοδύναμον, πανίσχυρον, ισχυρότατον όπλον και να το αχριστεύομεν, είτε με την αμέλειάν μας, είτε με το να μην το χρησιμοποιούμε.

Δεν το ξέρουμεν πόσον σημαντικόν πράγμαν είναι και πόση δύναμη δίδει και πόσον σφραγίζει, αυτό το σημείον του Σταυρού, αήττητα, τα δεδομένα, τα πράγματα τα σπίτια μας, οπουδήποτε.

Μπαίνουμε, βγαίνουμε στα σπίτια, στ΄ αυτοκίνητά μας (σταυρώνουμε το τιμόνι στο όνομα της Αγίας Τριάδος), παντού, να μάθουμε να σταυρώνουμε.
Δι΄ευχών».

Κείμενο του Μητροπολίτη Λεμεσού κ.κ. Αθανασίου

 

Πηγή:  Βήμα Ορθοδοξίας

 

ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΠΡΩΤΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΙΣΤΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ...

«Ευρωπαϊκή πρωτιά για την πίστη των Ελλήνων» (εφ. ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 26 Ιουλίου 2020). 

Σύμφωνα με παγκόσμια έρευνα που διενέργησε το αμερικανικό Pew Research Centerσε 34 χώρες πριν τον κορωνοϊό, οι Έλληνες, παρά την συστηματική προσπάθεια αποχριστιανισμού που καταβάλλεται από τα ΜΜΕ, την ακαδημαϊκή διανόηση, αλλά και την εκπαίδευση, εξακολουθούν να είναι οι πρώτοι σε ποσοστό στην θέση ότι « η πίστη στον Θεό είναι προϋπόθεση για να είσαι ηθικός» (53%). 

Το 80 % των Ελλήνων απάντησαν ότι η θρησκεία είναι πολύ σημαντική και σημαντική για την ζωή τους, ενώ το 73% των Ελλήνων απάντησε πως η προσευχή παίζει σημαντικό ρόλο στην ζωή τους και το 82% θεωρεί ότι ο Θεός παίζει σημαντικό ρόλο. Τα ποσοστά είναι εντυπωσιακά. 

                Αξίζει όμως να σταθούμε και στα ποιοτικά χαρακτηριστικά της έρευνας, τα οποία πρέπει να αποτελέσουν αφορμή για μεγάλο προβληματισμό σχετικά με το μέλλον. Μόνο ένας στους τρεις νέους, μόνο ο ένας στους τρεις αποφοίτους ανώτατης εκπαίδευσης, ενώ οι δύο στους τρεις που ανήκουν πολιτικά στα δεξιά και ο ένας στους τρεις που ανήκουν πολιτικά στην αριστερά συνδέουν πίστη και ηθική. 

Αναβολή γάμων και βαπτίσεων λόγω κορωνοϊού…

Κάθε χρόνο, όλο και κάποιο λυπηρό φαινόμενο παρουσιάζεται, για να μας σπρώξει ακόμη περισσότερο έξω από το δρόμο της αληθινής ζωής…

Πριν λίγα χρόνια, με την οικονομική κρίση, βλέπαμε παντρεμένα ζευγάρια να διαλύουν τους γάμους τους, παίρνοντας διαζύγιο, ενώ συνέχιζαν να ζουν μαζί, για να αποκομίσουν οικονομικά οφέλη απέναντι στο κράτος.

Φέτος, ένα καινούργιο λυπηρό φαινόμενο παρουσιάστηκε, φανερώνοντας πόσο αποπροσανατολισμένοι είμαστε ως άνθρωποι και ως κοινωνία… Ζευγάρια, που είχαν προγραμματίσει να παντρευτούν (ενδεχομένως και να βαφτίσουν τα παιδιά, που είχαν σπεύσει να κάνουν πριν το γάμο τους), αναβάλλουν για του χρόνου το γάμο τους και τη βάφτιση των παιδιών τους, επειδή, λόγω κορωνοϊού …δεν μπορούν να διοργανώσουν γλέντι με εκατοντάδες καλεσμένους, όπως θα ήθελαν!

Ας θυμηθούμε όμως, αδελφοί, ότι ο γάμος και η βάφτιση δεν είναι μόνο ευκαιρίες για γλέντι ή και επίδειξη πλούτου, αλλά πρώτα απ’ όλα είναι μυστήρια της Εκκλησίας μας, ιδρυμένα από τον ίδιο το Χριστό, που σκοπό έχουν να βοηθήσουν τους ανθρώπους να Τον πλησιάσουν και να κερδίσουν όχι μόνο αυτή τη ζωή, αλλά και την αιωνιότητα.

Αν αυτό δεν το δεχόμαστε, τότε φυσικά δεν έχουμε λόγο να παντρευτούμε στην εκκλησία ή να βαφτίσουμε τα παιδιά μας. Αν το κάνουμε, το κάνουμε μόνο εθιμοτυπικά και προφανώς δεν θεωρούμε τους εαυτούς μας καν χριστιανούς (ή έχουμε κατασκευάσει ένα χριστιανισμό της αρεσκείας μας και αυτόν πιστεύουμε). 

Αν όμως είμαστε χριστιανοί, τότε καλό είναι να θυμηθούμε ότι, στο γάμο, η χάρη του Θεού ενώνει τους δύο ανθρώπους, τον άντρα και τη γυναίκα, σε έναν άνθρωπο («οι δύο εις σάρκα μίαν») ώστε, μετά το μυστήριο, δεν έχουμε πλέον δύο, αλλά έναν. Και ο κουμπάρος του γάμου συμβολίζει τον Ιησού Χριστό, που στεφανώνει το ζευγάρι και δίνει την ευλογία και τη χάρη του Αγίου Πνεύματος για την κοινή πορεία της ζωής, από εδώ μέχρι τον Παράδεισο!...