Το σημερινό μου κείμενο δεν έχει σκοπό να κρίνει
κανένα πρόσωπο, διότι η κατάκριση αποτελεί σοβαρή αμαρτία και είναι δουλειά του
Θεού.
Ύστερα όμως από τις χθεσινές δημόσιες αντιδράσεις
αρκετών Ιεραρχών και Ιερέων, σκέφθηκα πως θα μπορούσε να προσθέσει και η
αναξιότητά μου ένα μικρό λιθαράκι, ώστε να χρησιμοποιηθεί ξεκάθαρα ως μέτρο
πίεσης για το άνοιγμα των Εκκλησιών.
Δεν πιστεύω και δεν θέλω να πιστεύω πως κάποιος κάνει
κάτι κακοπροαίρετα ενάντια στην Ορθόδοξη Εκκλησία από τους αρμοδίους για την
προστασία του ελληνικού λαού. Σεβόμαστε τους επιστήμονες και βοηθάμε όσο και
όπου μπορούμε. Γι’ αυτό και η Εκκλησία μας άλλωστε συνέταξε πρώτη τόσες
εγκυκλίους για τους πιστούς. Οι ναοί επίσης τηρούσαν ανέκαθεν σχολαστική
καθαριότητα λόγω του ότι είναι ο οίκος του Θεού και τον σεβόμαστε. Οι εικόνες
σκουπίζονται πολλές φορές την ημέρα με αρώματα και οινόπνευμα πριν ληφθεί
κάποιο μέτρο από την Πολιτεία.
Όμως… η έλλειψη πίστης στον Θεό είναι και το
αποτέλεσμα της λήψης όλων αυτών των σκληρών μέτρων εναντίον της Εκκλησίας. Η
τοποθέτηση της ανάγκης των πιστών για την επαφή τους με την Εκκλησία στο
τελευταίο στάδιο της άρσης των μέτρων, ενισχύει αυτήν την άποψη.
Έτσι λοιπόν, επειδή θα απευθυνθώ σε ανθρώπους που η
στατιστική τους περιέχει μόνο αριθμούς, θα αφήσω στην άκρη το πρώτο ζήτημα που
είναι το ΣΩΤΗΡΙΟΛΟΓΙΚΟ μέσω των Ιερών Μυστηρίων και μπορούν να το δεχτούν
λίγοι(εκείνοι που επιθυμούν).
Οι Ιερείς που τελούν το Ιερό Μυστήριο της
Εξομολογήσεως, γνωρίζουν πολύ καλά την ανθρώπινη ψυχή και το πώς λειτουργεί η
κοινωνία, περισσότερο από κάθε άλλον. Δεν το αναφέρω από έπαρση, σε εκείνους
όμως ανοίγεται με απόλυτη εμπιστοσύνη ο κόσμος. Άνθρωποι απ’ όλες τις κοινωνικές
ομάδες και τάξεις, εκμυστηρεύονται στους πνευματικούς τις αμαρτίες τους αλλά
και τους πιο κρυφούς προβληματισμούς και λογισμούς. Δηλαδή σχεδόν τα πάντα.








