Κάθε είδους δικτατορία,
είτε άμεση, είτε έμμεση, είτε στρατιωτική, είτε πολιτική, είχε και έχει κάποια
κοινά γνωρίσματα τα οποία μένουν ίδια και απαράλλακτα διαχρονικά.
Στα
είδη δικτατοριών που γνωρίζαμε έως τώρα, μέσω της ιστορίας, ήρθε να προστεθεί
και μία νέου είδους «χούντα», που θα μπορούσαμε κάλλιστα να την ονομάσουμε:
«Πανδημιοκρατία».
Ανάμεσα σε άλλα γνωρίσματα της λοιπόν, το
καθεστώς της Πανδημιοκρατίας που ισχύει πλέον στη χώρα μας, καταφέρνει να
μεταμφιέσει το (αθάνατο) πνεύμα του μαυραγοριτισμού, σε υψηλού επιπέδου
πολιτική η οποία καυχιέται πως ό,τι πράττει, είναι πάνω από όλα για το καλό του
πολίτη και την ωφέλεια του δημόσιου συμφέροντος.
Σε άλλου είδους κατοχές και απολυταρχικά
καθεστώτα, είχαμε τους μαυραγορίτες να χρησιμοποιούν το λάδι, το σιτάρι, το
σαπούνι και άλλα αναγκαία για τότε αγαθά, για να πλουτίσουν σε βάρος των φτωχών
και εξαθλιωμένων Ελλήνων. Στην κοινωνία του σήμερα, ο μαυραγοριτισμός
έχει αλλάξει προσωπείο, έχει πάρει προαγωγή, έχει φορέσει κοστούμι και γραβάτα και
έχει προσαρμοστεί στα δεδομένα των σύγχρονων δικτατοριών. Στη δεκαετή ύφεση των
μνημονίων, ξεπουλήθηκαν σπίτια, οικόπεδα και χρυσαφικά.






