ΠΕΙΣΜΑΤΙΚΑ...

 

«Μα γιατί επιμένεις;». Πόσες  φορές δεν θέσαμε το ερώτημα αυτό στον εαυτό μας, στα παιδιά μας, σε όσους βρίσκονται κοντά μας όταν βλέπουμε μία συμπεριφορά ή μία ιδέα να μην επιτρέπουν την απαγκίστρωση, το νέο ξεκίνημα, την έξοδο από μία παγίδα ζωής; 

Βέβαια, το πείσμα δεν είναι πάντοτε κακό. Ο πεισματάρης άνθρωπος, όταν βάζει κάποιον καλό στόχο και δίνει όλες του τις δυνάμεις για να τον πετύχει, έχει πολλές πιθανότητες να χαρεί. Το πείσμα λειτουργεί παραγωγικά. το πείσμα αποκαλύπτει δυνατότητες που υπάρχουν εντός μας και που δεν τις γνωρίζουμε σε όλες τους τις εκφάνσεις. Το πείσμα γίνεται παράδειγμα. Μας οδηγεί στην αλήθεια για το ποιοι μπορούμε να είμαστε και όχι μόνο ποιοι φαίνεται ότι είμαστε.

Υπάρχει όμως και το κουραστικό, το κάποτε καταστροφικό πείσμα. Είναι αυτό ενός εγωκεντρισμού που γίνεται από την μία θυμός και από την άλλη εσωστρέφεια. Ο θυμός είναι ένδειξη ότι θέλουμε να ικανοποιήσουμε επιθυμίες, χωρίς να εξετάσουμε αν μπορούμε και αν μας ταιριάζουν. 

Το πείσμα γίνεται συσσώρευση θυμού σε μία παρορμητική και επίμονη ενασχόληση με την επιθυμία, ώσπου ο άνθρωπος να μη λογαριάζει ούτε τους άλλους ούτε ποιος είναι. Έτσι ο άνθρωπος γίνεται και εσωστρεφής. Η εμμονή στην επιθυμία ή την ιδέα τον αυτοαπορροφά. Θέλει να αποδείξει ότι μπορεί και δεν λογαριάζει ούτε το αν αξίζει ούτε το αν πρέπει. Συχνά δεν λογαριάζει ούτε τους άλλους. Ο πεισματάρης έχει κέντρο μόνο το «εγώ» του. Έτσι δεν ακούει κανέναν. Και λειτουργεί και αυτοκαταστροφικά και δυσκολεύει τη ζωή των άλλων.

ΠΩΣ ΝΑ ΜΗ ΛΥΠΗΘΕΙΣ ΟΤΑΝ ΣΤΕΡΗΘΕΙΣ ΕΚΕΙΝΟ ΠΟΥ ΑΓΑΠΑΣ;

 

«Εκείνος που έχει προσπάθεια, προσκόλληση σε ό,τι αγαπά, δεν έχει λυτρωθεί ακόμη από την λύπη. Διότι πώς να μη λυπηθεί, όταν στερηθεί εκείνο που αγαπά;» (Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος). Οι άνθρωποι έχουμε στην ζωή μας ένα αίσθημα ιδιοκτησίας. Από το θέλημά μας, μέχρι τα αγαθά μας.  Από τα δικαιώματά μας, μέχρι εκείνα που μας αρέσουν. Από το σώμα μας, μέχρι και το σώμα του άλλου. Μετράμε την ευτυχία μας με βάση τι μας ανήκει, σε τι από τα αγαθά του κόσμου μπορούμε να μετέχουμε, καθιστώντας τα μέσα σκοπό. Συχνά μας αρκεί η δυνατότητα να έχουμε πρόσβαση στην πληροφορία, να μην είμαστε ανενημέρωτοι, όχι πάντα για τα σοβαρά και σπουδαία.  Θεωρούμε όμως ότι ο κόσμος μας ανήκει και ότι η ζωή είναι δική μας.

               Το αίσθημα ιδιοκτησίας δένεται συχνά με την αγάπη. Επειδή αγαπούμε, θεωρούμε πως ο άλλος έχει υποχρέωση να είναι δικός μας, να μας ανήκει. Σκεφτόμαστε συναισθηματικά. Αφού εγώ δίνω τα πάντα, σημαίνει ότι έχω δώσει την ελευθερία μου στον άλλο. Επομένως κι εκείνος αυτό καλείται να κάνει. Να εκτιμήσει την αγάπη που του προσφέρω και να μην σκεφτεί ότι μπορεί να φύγει από κοντά μας. Η ιδιοκτησία γίνεται απαίτηση αποκλειστικότητας. Κι αυτό περνά και στα παιδιά μας. Δεν τα μεγαλώνουμε για να είναι ελεύθερα και να προχωρήσουν με βάση τους δικούς τους στόχους. Ασυναίσθητα, από αγάπη υπερπροστατευτική, παραμένουν πάντοτε οι υπάρξεις που μας έχουν ανάγκη. Έτσι θέλουμε να τα ελέγχουμε και χρησιμοποιούμε κάθε τρόπο: την πειθώ, αλλά και την χειριστικότητα. Τον τονισμό ότι κανείς δεν τα αγαπά όπως εμείς, που προφανώς έχει και ψήγματα αλήθειας, αλλά δεν μπορεί να παρατείνεται στον χρόνο. Την εκμετάλλευση της θέσης μας έναντί τους, κυρίως την οικονομική μας δύναμη. Κάποτε και ένα αίσθημα ασφάλειας που είναι φυσικό να προσφέρουμε, αν και όλα δένονται στον μανδύα της συνήθειας που σκεπάζει την όρεξη του ανθρώπου να χτίσει κάτι καινούργιο, να ενηλικιωθεί αυθεντικά, να παραιτηθεί από ό,τι αισθάνεται βέβαιο.  

Μία άλλη θεώρηση με αφορμή την επικαιρότητα.

 

Πολλοί μιλάνε για τον φασισμό αυτές τις ημέρες. Οι περισσότεροι τον καταδικάζουν και πολύ σωστά κάνουν. Σε ένα δημοκρατικό πολίτευμα, οι φασιστικές νοοτροπίες και αντιλήψεις δεν έχουν θέση.
Όμως, ο φασισμός δυστυχώς υπάρχει παντού, σε όλους τους χώρους.
Όταν θες να περνά μόνο το δικό σου και περιορίζεις τα δικαιώματα των άλλων, είναι φασισμός.
Όταν δεν μπορείς να ακούσεις τον άλλο και να δεχτείς την άποψή του, νομίζοντας ότι μόνο εσύ έχεις δίκιο, είναι φασισμός.
Διακατέχεσαι από φασιστική νοοτροπία όταν σε μια συζήτηση δεν αφήνεις να ακουστεί η αντίθετη φωνή, αλλά μόνον οι φωνές που συμφωνούν με την δική σου άποψη.
Πολλές φορές γίνονται διάφορα συμβούλια και οι αποφάσεις είναι εκβιαστικές και κατευθυνόμενες, προκατασκευασμένες.

Αυτό δεν είναι φασισμός;

Φαινομενικά δηλαδή, τηρούνται με απόλυτη ακρίβεια κάποιες δημοκρατικές διαδικασίες, οι αποφάσεις όμως που παίρνονται δεν είναι δημοκρατικές.
Άρα, ο φασισμός είναι ένα θηρίο που υπάρχει παντού και μέσα στον καθένα μας, άσχετα αν δεν εκδηλώνεται πάντα.

Το ζητούμενο λοιπόν είναι, αυτό το αιμοβόρο θηρίο να το πολεμούμε κάθε στιγμή, ώστε να περιορίσουμε όσο γίνεται περισσότερο τη δύναμή του και να εξαφανίσουμε την κυριαρχία του στην κοινωνία που ζούμε.
Για τους δημοκρατικούς θεσμούς πρέπει να παλεύουμε καθημερινά ώστε όλες οι κερκόπορτες από τις οποίες μπορεί να εισχωρήσει ανα πάσα στιγμή ο φασισμός, να παραμένουν πάντα ερμητικά κλειστές.
Κανένα περιθώριο στις ακραίες συμπεριφορές, κανένα δικαίωμα στους εχθρούς της δημοκρατίας!
Στην Εκκλησία, τους δεχόμαστε όλους όταν μετανοούν. Στην δημοκρατία έχουν θέση μόνο όσοι σέβονται τις αρχές της και προσπαθούν να φέρονται στους άλλους με αγάπη και σεβασμό.

 

 π. Γεώργιος Τριαντάφυλλος

 

Διαδραστική έκθεση «Πέρασμα στο Φως» για την ιστορία του Αγίου Όρους.

 

Στις 16 Οκτωβρίου 2020 και για εννέα ημέρες ανοίγει τις πύλες της για το κοινό η ψηφιακή διαδραστική έκθεση «Πέρασμα στο Φως» που θα φιλοξενηθεί στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών και θα παρουσιάσει για πρώτη φορά στην υπερχιλιετή ιστορία του Άθω ψηφιοποιημένους θησαυρούς από Ιερές Μονές του Αγίου Όρους.

Προσβάσιμοι πλέον με τη βοήθεια της σύγχρονης ψηφιακής τεχνολογίας, οι ιεροί αυτοί θησαυροί μαρτυρούν την Ορθόδοξη πολιτιστική παράδοση όπως αποτυπώνεται εδώ και αιώνες στο Άγιον Όρος, αναδεικνύοντας συγχρόνως το μήνυμα και τη σημασία της πνευματικότητας της Αθωνικής Πολιτείας για τον σύγχρονο κόσμο.

Παράλληλα, η έκθεση «Πέρασμα στο Φως» δίνει στους επισκέπτες τη μοναδική ευκαιρία να γνωρίσουν τον καθημερινό βίο των πατέρων του Άθω.

Στην έκθεση «Πέρασμα στο Φως», το κοινό θα έρθει σε μία πρώτη επαφή με το μοναδικό έργο ψηφιοποίησης των κειμηλίων Ιερών Μονών του Αγίου Όρους «Αθωνική Ψηφιακή Κιβωτός».

Πρωτοβουλία και δημιούργημα της Ιεράς Κοινότητας Αγίου Όρους, η «Αθωνική Ψηφιακή Κιβωτός» φέρνει στο φως χιλιάδες ψηφιοποιημένα κειμήλια και αντικείμενα υψηλής πολιτιστικής αξίας, στοχεύοντας να καταστήσει την Παγκόσμια Κοινότητα κοινωνό του Ορθόδοξου Χριστιανικού Πολιτισμού.

Το μοναδικό έργο της «Αθωνικής Ψηφιακής Κιβωτού», που πραγματοποιήθηκε σε διάρκεια τεσσάρων ετών με τη συγχρηματοδότηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΣΠΑ 2014 - 2020) περιλαμβάνει σε ψηφιοποιημένη μορφή χειρόγραφους κώδικες, παλαίτυπα, έγγραφα, εξαίρετα έργα τέχνης, αντικείμενα ειδικών συλλογών, τρισδιάστατα μοντέλα μνημείων όπως ο σεπτός ναός του Πρωτάτου και η Τράπεζα της Ι.Μ.Μ. Βατοπαιδίου, ψηφιακές παρουσιάσεις Ιερών Μονών, ειδικές ψηφιακές εφαρμογές εκπαιδευτικού και ψυχοφελούς περιεχομένου.

ΜΗ ΣΤΡΑΦΕΙΣ ΠΡΟΣ ΤΑ ΠΙΣΩ

 

«Συ που ανέβηκες το σκαλοπάτι της αποταγής, μη στραφείς προς τα πίσω» (Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος). Πόσες φορές στην πορεία του γάμου και της οικογένειας μας πειράζει ο λογισμός για το αν έπρεπε να παντρευτούμε τον άνθρωπο που παντρευτήκαμε - ο νους μας γυρίζει σε άλλες αγάπες-, και πλάθουμε σενάρια για το αν θα ήμασταν πιο ευτυχισμένοι με άλλους ανθρώπους ή με άλλες επιλογές. Στην ανατροφή των παιδιών μας αναρωτιόμαστε αν κάναμε λάθη, αν έπρεπε να ακολουθήσουμε άλλη οδό αν δώσαμε τον χρόνο που θα έπρεπε, αν ακούσαμε τα παιδιά μας όσο έπρεπε, αν δείξαμε περισσότερη επιείκεια ή αυστηρότητα από ό,τι έπρεπε. Ανάλογοι είναι και οι προβληματισμοί για μία επαγγελματική επιλογή, για τον τρόπο διάθεσης των χρημάτων μας, για τις σπουδές μας, για γεγονότα στα οποία κληθήκαμε να πάρουμε αποφάσεις που είχαν συνέπειες. Και ο λογισμός μάς ταλαιπωρεί. 

            Στην πνευματική μας παράδοση διαβάζουμε την φράση:  «μη στραφείς προς τα πίσω». Δεν είναι προτροπή για αποφυγή της αυτοκριτικής. Είναι σύσταση να μη γυρίζει ο νους μας σε ό,τι δεν αλλάζει, σε ό,τι αφήσαμε, σε ό,τι ανήκει στο χτες. Είναι κλήση να υπερβούμε τον λογισμό που μας θλίβει για ό,τι έχει να κάνει με το μη αναστρέψιμο και απόφαση επιλογής να παλέψουμε με τις συνθήκες του καιρού μας, με το σήμερα και το αύριό μας. Η πίστη, όπως και η φιλοσοφία, είναι μία διαρκής μνήμη θανάτου, όχι ως αφορμή αγωνίας ή λύπης, αλλά ως αφύπνιση για ό,τι μπορούμε να κάνουμε. Είναι μία διαρκής υπόμνηση του Ποιον έχουμε ανάγκη για να μπορέσουμε να σταθούμε στις προκλήσεις της ζωής, Να διορθώσουμε τα λάθη που μπορούν να διορθωθούν. Να επιλέξουμε την αγάπη εκεί που κριτήριο ήταν μόνο ο εαυτός μας. Να δώσουμε και να μην αρκούμαστε στο να πάρουμε. 

            «Μη στραφείς προς τα πίσω». Είναι σπουδαίος ο δρόμος που είναι μπροστά μας. Αντί να κρίνουμε και να απορρίπτουμε τον άνθρωπό μας, να του ζητήσουμε μια καινούργια αρχή. Αντί να τρεφόμαστε από τις μνήμες των λαθών και των παθών μας, να ξυπνήσουμε και να διαλέξουμε τον αγώνα της μετάνοιας που δεν είναι αναδίφηση του χτες αλλά αρχή νέας ζωής. Και η έξοδος από το χτες να γίνει έμπρακτα. Ένα χαμόγελο εκπλήσσει. Ένα «συγγνώμη» από την καρδιά συγκινεί. Ένα «ευχαριστώ» ομορφαίνει την σχέση. Και κυρίως «ένα παλεύω και κάνω ό,τι μπορώ» αναμοχλεύει την πορεία της ζωής μας σε όλους τους τομείς.

Η Εκκλησία δεν ξεχνά ποτέ τα παιδιά και τους νέους. Τα Κατηχητικά αρχίζουν!

 

MHNYMA

Τοῦ ΜΑΚΑΡΙΩΤΑΤΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΘΗΝΩΝ & ΠΑΣΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

κ.κ. ΙΕΡΩΝΥΜΟΥ Β΄

Πρός τόν εὐσεβή λαό τῆς Ἀθήνας

Μέ τήν εὐκαιρία τῆς ἐνάρξεως τοῦ νέου κατηχητικοῦ ἔτους 2020-2021

Ἀγαπητά μου παιδιά,

Εἶναι ἀρκετός ὁ καιρός πού ἡ πατρίδα μας ἀλλά καί ὁλόκληρος ὁ πλανήτης μας ταλαιπωρήθηκε καί ἐξακολουθεῖ νά ταλαιπωρεῖται, μέ πρωτόγνωρο τρόπο, ἀπό τήν καταιγιστική θύελλα τῆς γνωστῆς πανδημίας τοῦ covid 19. Ἕνας ἀπειροελάχιστος καί ἀδιόρατος μικροοργανισμός ἔχει συνθλίψει τόν ἐγωισμό καί τήν αἴσθηση παντοδυναμίας τοῦ ἀνθρώπου. Προσευχόμεθα ἐνθέρμως οἱ διάκονοι τῆς ἐπιστήμης νά καταφέρουν σύντομα τήν ὑπερνίκησή του.

Ὁ κόσμος μας θρήνησε θύματα πολλά, δοκιμάσθηκαν οἱ ἀντοχές μας, προβληματισθήκαμε ὅλοι γιά τά πραγματικά ὅρια τῆς ὑπομονῆς μας. Ὅμως, ὡς ἄνθρωποι τῆς Ἐκκλησίας γνωρίζουμε ὅτι ὁ Ἰησοῦς Χριστός εἶναι ὁ κύριος τῆς ἱστορίας καί τῆς ζωῆς μας. Ὡς ἄνθρωποι τῆς Ἐκκλησίας ἀγωνιοῦμε ἀλλά δέν ἀπογοητευόμεθα. Δίνουμε καθημερινά τόν ἀγώνα τῆς ζωῆς μέ πίστη, αἰσιοδοξία καί τήν ἐν Χριστῷ ἐλπίδα.

Ἡ κοινωνία μας προσπαθεῖ νά ξαναβρεῖ τούς κανονικούς ρυθμούς της. Τά παιδιά μας ἐπέστρεψαν στά σχολεῖα πού ἄνοιξαν, γιά νά ξαναγεμίσουν μέ χαρούμενες φωνές, νειάτα, χαμόγελα.

Τήν ἡμέρα τοῦ Ἁγιασμοῦ τῆς νέας σχολικῆς χρονιᾶς ἀπευθύνθηκα μέ πατρική ἀγάπη στά παιδιά μας καί τούς εἶπα:

«Ὅσο βαριά καί γκρίζα κι ἄν εἶναι ἡ ἀτμόσφαιρα γύρω σας, ἐσεῖς εἶστε ὁ καθαρός ὁρίζοντας, τό μέλλον καί ἡ ἐλπίδα. Κανείς δέν μπορεῖ νά σᾶς στερήσει τό δικαίωμα νά ὀνειρεύεστε, νά χαίρεστε τήν καθημερινότητα, νά ἐλπίζετε, νά χτίζετε τά ὁράματά σας.

18 ΧΡΟΝΙΑ ΣΤΟ ΙΔΙΟ ΣΠΙΤΙ...

 

Όταν ένα παιδί φεύγει από το σπίτι για να σπουδάσει και μετακομίζει από πόλη στην οποία μεγάλωσε, οι γονείς συνειδητοποιούν ότι ήρθε η ώρα ή πλησιάζει (αν έχουν άλλο παιδί ή παιδιά που ακολουθούν) για να ζήσουν το σύνδρομο «άδειας φωλιάς». Καλούνται να ξαναδούνε τη σχέση τους χωρίς τα παιδιά, καλούνται να διαγράψουν από την οικογενειακή καθημερινότητα μία σειρά συνηθειών και εργασιών που έχουν να κάνουν με τα παιδιά, να μειώσουν την ποσότητα και το περιεχόμενο του φαγητού, να συνηθίσουν στην απουσία. Ίσως μοιάζει υπερβολικός ο λόγος, αλλά η αποχώρηση το παιδιού από το σπίτι είναι ένα είδος απώλειας του είδους της σχέσης που και οι γονείς και εκείνο είχαν συνηθίσει, αλλά και την ίδια στιγμή μια ευκαιρία ανα νοηματοδότησης της στην προοπτική της ελευθερίας.

                Κάποιος θα μπορούσε να εγείρει μία ένσταση:  αν το παιδί οικονομικά δεν είναι ανεξάρτητο, για ποια ελευθερία μιλάμε; Κι όμως, ένα παιδί το οποίο μετακομίζει κάνει ένα restart στη ζωή του και την ίδια στιγμή καλείται να διαχειριστεί χρόνο, χρήματα, επιλογές, σπουδές, διάθεση, καθημερινότητα και προοπτικές χωρίς να έχει από πάνω του το άγρυπνο βλέμμα του γονιού, την παρεμβατικότητα, την σκιά του. Δεν είναι μόνο για τον γονιό ο απογαλακτισμός από την παρουσία του παιδιού εύκολη υπόθεση. Είναι και για το παιδί. Μάλιστα, οι πειρασμοί για το παιδί είναι κάποτε μεγαλύτεροι. Αν έχει ζήσει σχετικά πειθαρχημένο, τώρα μπορεί να ζήσει αυτόνομο, να βάλει τα δικά του όρια, ακόμη κι αν οι γονείς του, σε τυχόν συζητήσεις, δεν συμφωνούν. Το παιδί καλείται να χτίσει το δικό του αξιακό σύστημα, να εξελίξει ή να ανατρέψει την ταυτότητα που δημιούργησε εντός της οικογένειάς του, για να μπορέσει πλέον να ενηλικιωθεί, να μάθει, ίσως αφού πάθει, για το πώς θα φτάσει το ίδιο στην δυνατότητα να οργανώσει τη δική του ζωή, να χτίσει αργότερα τη δική του οικογένεια.

Για την πολύκροτη φωτογραφία: «Άδειασε η ψυχή μας;»

«Ακούει κανείς πως πονάω

Ακούει κανείς κι ας μη μιλάω
Ακούει κανείς την καρδιά μου
Ακούει κανείς τη μοναξιά μου»
(Γιώργος Αλκαίος)

«Άδειασε η ψυχή μας» ένα από πολλά σχόλια σε ανάρτηση φωτογραφίας που απεικονίζει μια μεγάλη αλήθεια. Που οδηγήσαμε την ζωή και την κοινωνία μας, με τις επιλογές και τη στάση ζωής που τόσο αβασάνιστα, άκριτα και ανόρια υιοθετήσαμε. Τρόπο ζωής, νοοτροπίες, που κληροδοτούμε στις σημερινές και επόμενες γενιές. «Μια φωτογραφία, χίλιες λέξεις», λένε. «Μια φωτογραφία, χίλιες αλήθειες», θα μπορούσε να πει κανείς παραφράζοντας και βλέποντας την φωτογραφία αυτή.

 Στην καρδιά της Αθήνας, στην γωνία ενός δρόμου ένας κατατρεγμένος συνάνθρωπος μας, άστεγος – ξαπλωμένος στην άκρη του δρόμου με τα χέρια απλωμένα, που κανείς δεν γνωρίζει το πώς και το γιατί, και μια επιγραφή σε ένα κομμάτι από χαρτόκουτο: «Και έτσι ξαφνικά, βρέθηκα στον δρόμο. Παρακαλώ βοηθήστε με. Ευχαριστώ». Δίπλα του και, σε απόσταση αναπνοής όντως, μια άλλη εικόνα: Το.. κυνήγι του ονείρου! Ένα ολόκληρο συνεργείο φωτογραφίζει στην αναζήτηση… στάρς και μοντέλων! «Μια φωτογραφία πληγή», σχολίασαν κάποιοι.

Δεν θα σχολιάσουμε και δεν θα κρίνουμε κανένα. Εξάλλου, οι φτωχές μας αυτές σκέψεις, δεν επιζητούν την στοχοποίηση κανενός, πολλώ δε μάλλον νέων ανθρώπων που κυνηγούν το.. όνειρο! Όμως δεν μπορούμε να κρύψουμε την απορία και τον προβληματισμό μας για όλο αυτό που συμβαίνει γύρω μας και ανάμεσα μας. Ποιο; Μια κοινωνία να δυσανασχετεί και να απορεί βλέποντας, αποτυπωμένη σε μια φωτογραφία, επιλογές ζωής που ή ίδια επέβαλε και ακολουθεί. Γιατί, αλήθεια, απορούμε και διαμαρτυρόμαστε; Εμείς δεν οδηγήσαμε τα παιδιά μας, την ζωή μας, την κοινωνία στο σύνολο της, σε όλο αυτό που βλέποντας το σε μια φωτογραφία λέμε ότι δήθεν μας ενοχλεί; Γιατί δεν μας ενοχλεί το γεγονός ότι τα παιδιά μας, θυσία στο βωμό της τηλεθέασης και των αριθμών στα… μεγάλα κανάλια, γίνονται θύματα και τροφή του συστήματος; Γιατί δεν μας ενοχλεί που, απογυμνώνοντας τις ψυχές και τις καρδιές τους, οι… παραγωγοί των «ευκαιριών» τα προσφέρουν θήραμα στην αδηφαγία της περιέργειας και της ικανοποίησης των κατώτερων ενστίκτων; Γιατί δεν διαμαρτυρόμαστε, ως πρόσωπα και ως η κοινωνία, όταν βλέπουμε τα παιδιά μας στο… κυνήγι του ονείρου, να εκτίθενται στην αδηφαγία του κοινού και των αριθμών, αποκαλύπτοντας τα μύχια της ζωής τους; Να απογυμνώνονται, να γίνονται ράκος ψυχολογικά και στο τέλος.. αφού έχουν εκτεθεί, τι κάνει η παραγωγή της εκπομπής και μαζί όλοι εμείς; Αφού.. εμείς αποτελούμε αυτό το.. κοινό. Μια αγκαλιά!, ένα φιλί!, ένα χτύπημα στην πλάτη! και… με περισσή υποκρισία δήθεν καταδικάζουμε τα αίτια που τα οδήγησαν στις όποιες συμπεριφορές τα έχουν πληγώσει και πονέσει. Τι υποκρισία αλήθεια; Και μετά… απορούμε και διαμαρτυρόμαστε! Ποιος φέρει, εάν όχι εμείς, ευθύνη για όλο αυτό που λέμε ότι μας ενοχλεί και διαμαρτυρόμαστε; Ευθύνη προσωπική, ευθύνη θεσμική, ευθύνη κοινωνική;

Σπάζοντας το φράγμα της λογικής.

 

Σχετικά με πρόσφατες δημόσιες δηλώσεις περί της Θείας Κοινωνίας από καθηγητή Γενετικής αλλά κι από πολιτικά πρόσωπα, θα ήθελα να εκφράσω απλά κι ελεύθερα κάποιες σκέψεις.

Σκοπός του συγκεκριμένου άρθρου δεν είναι να υποτιμήσει την επιστήμη ούτε τα πρόσωπα, αλλά να ενισχύσει την πίστη των ορθοδόξων χριστιανών που πλήττεται τον τελευταίο καιρό.

Κατ’ αρχάς να δεχτούμε πως οι ιερείς είναι και αυτοί άνθρωποι που αρρωσταίνουν και πεθαίνουν όπως όλοι. Μάλιστα, αρκετοί άγιοι της Εκκλησίας μας ήταν ιδιαίτερα φιλάσθενοι.

Η Εκκλησία μας ανταποκρίθηκε και ανταποκρίνεται στις υγειονομικές οδηγίες από την πρώτη στιγμή. Οι ιερείς φορούν μάσκες όπως όλοι, στα καταστήματα, στις δημόσιες υπηρεσίες, στα νοσοκομεία, στις συγκοινωνίες κτλ. εκτός από τη διάρκεια μιας ιεροπραξίας που τελούν, όπως άλλωστε ορίζει και ο νόμος. Υπάρχει αυτή τη στιγμή ένας ιός, ο covid-19 και πρέπει να είμαστε προσεκτικοί, να κάνουμε όλοι ό,τι μπορούμε για να πετύχουμε το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα. Αυτό είναι και το λογικό.

Ποιος όμως έχει την απόλυτη εξουσία και σιγουριά ώστε να επιβάλει σε έναν άλλο άνθρωπο να μη δέχεται κάτι διαφορετικό πέραν της λογικής, όπως είναι η μυστηριακή και πνευματική ζωή;

Ο επιστήμονας είναι ένα σεβαστό πρόσωπο που μελετά, ερευνά και προσπαθεί για τη βελτίωση της ζωής της ανθρωπότητας. Όμως, βλέπει μόνο μέχρι εκεί που του επιτρέπει η γνώση στο αντικείμενό του. Επίσης, από τα λίγα που έμαθα για τη γενετική στο Harvard και όπως μας έλεγαν οι αξιόλογοι καθηγητές μας, υπάρχουν πολλά κενά στη γενετική γνώση αλλά και στην ηθική της Γενετικής. Ο Dr. Craig Venter αναφέρει στην εφημερίδα “The Guardian” το εξής: «Γνωρίζουμε περίπου τα δύο τρίτα της ουσιώδους Βιολογίας. Μας λείπει το ένα τρίτο, το οποίο είναι ένα πολύ σημαντικό μάθημα, είναι σαν να βρισκόμαστε δηλαδή περίπου στο ένα τοις εκατό του επιπέδου της κατανόησής μας του ανθρώπινου γονιδιώματος».

Κοιμηθείτε σαν παιδιά, ζείστε σαν ενήλικες.

 

Πηγαίνετε για ύπνο για να ονειρευτείτε.
Έναν κόσμο που θα σας αντέχει, να τρέχετε, να κάνετε φασαρία, να κλαίτε, να γελάτε, να χτυπάτε στα γόνατα, να παίζετε. 

 

Ονειρευτείτε έναν κόσμο που θα κάνετε αγιασμό στο σχολείο, θα φιλάτε τον σταυρό και θα τρέχετε ανέμελα στο προαύλιο, θα κάνετε διαλείμματα και θα γελάτε χωρίς να είσαστε φιμωμένα, να φαίνονται τα δοντάκια σας μέσα από το χαμόγελο σας.

Ονειρευτείτε έναν κόσμο που θα αγκαλιάζεστε αλλά προπαντός που θα σας αγκαλιάζουν και δεν θα σας φοβούνται γιατί είστε ασυμπτωματικά.

Έναν κόσμο που θα έχει αγκαλιές από παππούδες και γιαγιάδες, παραμύθια και φιλιά πολλά, που δεν θα σας χαιρετάνε από μακριά.

Έναν κόσμο που θα κάθεστε πάλι στα ξύλινα θρανία και όχι στις οθόνες του υπολογιστή για να κάνετε μάθημα. 

 

Που θα μπορείτε να πάτε πάλι εκδρομές με το σχολείο σας και με τους γονείς σας. 

Που τα γενέθλια σας θα τα περνάτε μαζί με τους φίλους σας και όχι μαζί με το κινητό σας.

Έναν κόσμο που δεν θα σας καταργεί πράγματα αλλά θα σας προσφέρει.
Κοιμηθείτε όσο περισσότερο μπορείτε, γιατί μας ενοχλείτε την συνείδηση.
Και ίσως μέσα σε τούτο τον μακάριο ύπνο σας δείτε σε μια γωνιά την συγγνώμη μας, που δεν σας αφήσαμε παιδιά αλλά σας μεγαλώσαμε απότομα και σας κάναμε σαν τα μούτρα μας. Ένοχους.

 

ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΜΕ ΣΕΒΕΣΑΙ;

Έχετε γίνει ηχητικοί μάρτυρες αυτοκινήτου που μεταδίδει με τέρμα τα ηχεία και ανοιχτά τα παράθυρα λαϊκούς καημούς; Μετά τα μεσάνυχτα, ιδίως το καλοκαίρι, νέοι τριγυρίζουν στις κεντρικές συνοικίες της πόλης κάνοντας μιαν άλλη καντάδα: όχι αυτήν στην αγαπημένη τους με κιθάρες, βιολιά κι ακορντεόν, με κίνδυνο τον κουβά με το νερό να πέσει επάνω τους ή τον πατέρα της ωραίας να την κλείνει στο πιο απόμακρο δωμάτιο για τιμωρία, αλλά αυτήν του ντεσιμπέλ, στην οποία όλη η γειτονιά θα πρέπει να μάθει τον καημό για μιαν άγνωστη!

         Έχετε γίνει μάρτυρες του καυγά στο γειτονικό σπίτι, όταν ζευγάρια μεταξύ τους, γονείς με τα παιδιά τους, αδέρφια μεταξύ τους διαγκωνίζονται για το ποιος θα φωνάξει περισσότερο εις βάρος του άλλου, ξεσηκώνοντας την γειτονιά, η οποία θα σχολιάσει, χωρίς να μπορεί να κάνει κάτι άλλο, καθώς θα πει ότι είναι αγένεια, έλλειψη σεβασμού να παρεμβαίνεις στις υποθέσεις των άλλων.

        Έχετε γίνει μάρτυρες σε σπίτια όπου υπάρχουν έφηβοι, να ακούγεται δυνατά η μουσική, να μιλάνε δυνατά  και να μην μπορεί να υπάρξει ησυχία και γενικότερα να γίνεται αισθητή η απουσία σεβασμού του ενός προς τον άλλον;

         Έχετε μπει σε δωμάτιο σύγχρονου εφήβου, που δεν αγαπά ιδιαίτερα το νοικοκυριό και την τάξη και που βλέπετε τα πάντα να είναι φύρδην μίγδην;

        Έχετε κάνει μια βόλτα στην αυλή ενός σύγχρονου σχολείου, κυρίως Γυμνασίου ή Λυκείου, μετά από διάλειμμα; Ενώ οι κάδοι για τα μικροσκουπίδια υπάρχουν, εντούτοις τα δάπεδα, τόσο εντός του κτηρίου όσο και στην αυλή, φέρουν τα απομεινάρια της τροφής, της παρέας, της αταξίας;