Νεανικά Σαλπίσματα Τόμος 2 τεύχος 18

Με τη χάρη Του Πανάγαθου Θεού και την συνεργασία ομάδας Νέων και Φοιτητών εκδόθηκε το δέκατο όγδοο διμηνιαίο ηλεκτρονικό τεύχος των «ΝΕΑΝΙΚΩΝ ΣΑΛΠΙΣΜΑΤΩΝ» για τον Μήνα Νοέμβριο — Δεκέμβριο του 2023, το οποίο περιλαμβάνει κείμενα που έχουν επιμεληθεί Πνευματικά μου Παιδιά, Φοιτητές και Νέοι.  Αξίζει να θυμηθούμε ότι ο τίτλος αλλά και η κυκλοφορία του περιοδικού ανήκει στον μακαριστό πλέον π. Ιωάννη Αντωνόπουλο, εφημέριο και προϊστάμενο του Ιερού Ναού Αγίου Στυλιανού Γκύζη, που πριν από αρκετά χρόνια είχε ξεκινήσει την προσπάθεια έκδοσης του περιοδικού.

Τα «Νεανικά Σαλπίσματα» αποτελούν επίσημο ηλεκτρονικό περιοδικό του π. Αντωνίου Μπεζαΐτη (IDεκδότη: 42260) μιας και έχει πάρει τον Διεθνή Μοναδικό Αριθμό Σειρών ISSN: 2732-8953 και έχει καταχωριστεί επίσημα στις βάσεις δεδομένων του Ελληνικού και του Διεθνούς Κέντρου ISSN και αποστέλλεται με ηλεκτρονικό ταχυδρομείο (e-mail) σε μορφή PDF, πλέον και μέσω Viber. Μπορεί κάποιος να το βρει και στην ιστοσελίδα: www.pantonios.gr στο baner "Αρχείο τευχών Νεανικά Σαλπίσματα" και αποθηκεύονται στον υπολογιστή σου. 

Θέλω να συγχαρώ τα Πνευματικά μου Παιδιά αλλά και ολόκληρη την ομάδα Νέων που βρίσκεται πίσω από το κάθε τεύχος, για την εξαιρετική προσπάθεια, την καλή συνεργασία, το αγωνιστικό τους σθένος και να τους ευχηθώ να συνεχίσουν ομαδικά να δημιουργούν πάντα όμορφα «ΝΕΑΝΙΚΑ ΣΑΛΠΙΣΜΑΤΑ».

πρεσβ. Αντώνιος Αρ. Μπεζαΐτης

Εφημέριος Ιερού Ναού Αγίου Στυλιανού Γκύζη

ΠΕΙΣΜΑΤΙΚΑ...

 

«Μα γιατί επιμένεις;». Πόσες  φορές δεν θέσαμε το ερώτημα αυτό στον εαυτό μας, στα παιδιά μας, σε όσους βρίσκονται κοντά μας όταν βλέπουμε μία συμπεριφορά ή μία ιδέα να μην επιτρέπουν την απαγκίστρωση, το νέο ξεκίνημα, την έξοδο από μία παγίδα ζωής; 

Βέβαια, το πείσμα δεν είναι πάντοτε κακό. Ο πεισματάρης άνθρωπος, όταν βάζει κάποιον καλό στόχο και δίνει όλες του τις δυνάμεις για να τον πετύχει, έχει πολλές πιθανότητες να χαρεί. Το πείσμα λειτουργεί παραγωγικά. το πείσμα αποκαλύπτει δυνατότητες που υπάρχουν εντός μας και που δεν τις γνωρίζουμε σε όλες τους τις εκφάνσεις. Το πείσμα γίνεται παράδειγμα. Μας οδηγεί στην αλήθεια για το ποιοι μπορούμε να είμαστε και όχι μόνο ποιοι φαίνεται ότι είμαστε.

Υπάρχει όμως και το κουραστικό, το κάποτε καταστροφικό πείσμα. Είναι αυτό ενός εγωκεντρισμού που γίνεται από την μία θυμός και από την άλλη εσωστρέφεια. Ο θυμός είναι ένδειξη ότι θέλουμε να ικανοποιήσουμε επιθυμίες, χωρίς να εξετάσουμε αν μπορούμε και αν μας ταιριάζουν. 

Το πείσμα γίνεται συσσώρευση θυμού σε μία παρορμητική και επίμονη ενασχόληση με την επιθυμία, ώσπου ο άνθρωπος να μη λογαριάζει ούτε τους άλλους ούτε ποιος είναι. Έτσι ο άνθρωπος γίνεται και εσωστρεφής. Η εμμονή στην επιθυμία ή την ιδέα τον αυτοαπορροφά. Θέλει να αποδείξει ότι μπορεί και δεν λογαριάζει ούτε το αν αξίζει ούτε το αν πρέπει. Συχνά δεν λογαριάζει ούτε τους άλλους. Ο πεισματάρης έχει κέντρο μόνο το «εγώ» του. Έτσι δεν ακούει κανέναν. Και λειτουργεί και αυτοκαταστροφικά και δυσκολεύει τη ζωή των άλλων.

ΠΩΣ ΝΑ ΜΗ ΛΥΠΗΘΕΙΣ ΟΤΑΝ ΣΤΕΡΗΘΕΙΣ ΕΚΕΙΝΟ ΠΟΥ ΑΓΑΠΑΣ;

 

«Εκείνος που έχει προσπάθεια, προσκόλληση σε ό,τι αγαπά, δεν έχει λυτρωθεί ακόμη από την λύπη. Διότι πώς να μη λυπηθεί, όταν στερηθεί εκείνο που αγαπά;» (Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος). Οι άνθρωποι έχουμε στην ζωή μας ένα αίσθημα ιδιοκτησίας. Από το θέλημά μας, μέχρι τα αγαθά μας.  Από τα δικαιώματά μας, μέχρι εκείνα που μας αρέσουν. Από το σώμα μας, μέχρι και το σώμα του άλλου. Μετράμε την ευτυχία μας με βάση τι μας ανήκει, σε τι από τα αγαθά του κόσμου μπορούμε να μετέχουμε, καθιστώντας τα μέσα σκοπό. Συχνά μας αρκεί η δυνατότητα να έχουμε πρόσβαση στην πληροφορία, να μην είμαστε ανενημέρωτοι, όχι πάντα για τα σοβαρά και σπουδαία.  Θεωρούμε όμως ότι ο κόσμος μας ανήκει και ότι η ζωή είναι δική μας.

               Το αίσθημα ιδιοκτησίας δένεται συχνά με την αγάπη. Επειδή αγαπούμε, θεωρούμε πως ο άλλος έχει υποχρέωση να είναι δικός μας, να μας ανήκει. Σκεφτόμαστε συναισθηματικά. Αφού εγώ δίνω τα πάντα, σημαίνει ότι έχω δώσει την ελευθερία μου στον άλλο. Επομένως κι εκείνος αυτό καλείται να κάνει. Να εκτιμήσει την αγάπη που του προσφέρω και να μην σκεφτεί ότι μπορεί να φύγει από κοντά μας. Η ιδιοκτησία γίνεται απαίτηση αποκλειστικότητας. Κι αυτό περνά και στα παιδιά μας. Δεν τα μεγαλώνουμε για να είναι ελεύθερα και να προχωρήσουν με βάση τους δικούς τους στόχους. Ασυναίσθητα, από αγάπη υπερπροστατευτική, παραμένουν πάντοτε οι υπάρξεις που μας έχουν ανάγκη. Έτσι θέλουμε να τα ελέγχουμε και χρησιμοποιούμε κάθε τρόπο: την πειθώ, αλλά και την χειριστικότητα. Τον τονισμό ότι κανείς δεν τα αγαπά όπως εμείς, που προφανώς έχει και ψήγματα αλήθειας, αλλά δεν μπορεί να παρατείνεται στον χρόνο. Την εκμετάλλευση της θέσης μας έναντί τους, κυρίως την οικονομική μας δύναμη. Κάποτε και ένα αίσθημα ασφάλειας που είναι φυσικό να προσφέρουμε, αν και όλα δένονται στον μανδύα της συνήθειας που σκεπάζει την όρεξη του ανθρώπου να χτίσει κάτι καινούργιο, να ενηλικιωθεί αυθεντικά, να παραιτηθεί από ό,τι αισθάνεται βέβαιο.  

Μία άλλη θεώρηση με αφορμή την επικαιρότητα.

 

Πολλοί μιλάνε για τον φασισμό αυτές τις ημέρες. Οι περισσότεροι τον καταδικάζουν και πολύ σωστά κάνουν. Σε ένα δημοκρατικό πολίτευμα, οι φασιστικές νοοτροπίες και αντιλήψεις δεν έχουν θέση.
Όμως, ο φασισμός δυστυχώς υπάρχει παντού, σε όλους τους χώρους.
Όταν θες να περνά μόνο το δικό σου και περιορίζεις τα δικαιώματα των άλλων, είναι φασισμός.
Όταν δεν μπορείς να ακούσεις τον άλλο και να δεχτείς την άποψή του, νομίζοντας ότι μόνο εσύ έχεις δίκιο, είναι φασισμός.
Διακατέχεσαι από φασιστική νοοτροπία όταν σε μια συζήτηση δεν αφήνεις να ακουστεί η αντίθετη φωνή, αλλά μόνον οι φωνές που συμφωνούν με την δική σου άποψη.
Πολλές φορές γίνονται διάφορα συμβούλια και οι αποφάσεις είναι εκβιαστικές και κατευθυνόμενες, προκατασκευασμένες.

Αυτό δεν είναι φασισμός;

Φαινομενικά δηλαδή, τηρούνται με απόλυτη ακρίβεια κάποιες δημοκρατικές διαδικασίες, οι αποφάσεις όμως που παίρνονται δεν είναι δημοκρατικές.
Άρα, ο φασισμός είναι ένα θηρίο που υπάρχει παντού και μέσα στον καθένα μας, άσχετα αν δεν εκδηλώνεται πάντα.

Το ζητούμενο λοιπόν είναι, αυτό το αιμοβόρο θηρίο να το πολεμούμε κάθε στιγμή, ώστε να περιορίσουμε όσο γίνεται περισσότερο τη δύναμή του και να εξαφανίσουμε την κυριαρχία του στην κοινωνία που ζούμε.
Για τους δημοκρατικούς θεσμούς πρέπει να παλεύουμε καθημερινά ώστε όλες οι κερκόπορτες από τις οποίες μπορεί να εισχωρήσει ανα πάσα στιγμή ο φασισμός, να παραμένουν πάντα ερμητικά κλειστές.
Κανένα περιθώριο στις ακραίες συμπεριφορές, κανένα δικαίωμα στους εχθρούς της δημοκρατίας!
Στην Εκκλησία, τους δεχόμαστε όλους όταν μετανοούν. Στην δημοκρατία έχουν θέση μόνο όσοι σέβονται τις αρχές της και προσπαθούν να φέρονται στους άλλους με αγάπη και σεβασμό.

 

 π. Γεώργιος Τριαντάφυλλος

 

Διαδραστική έκθεση «Πέρασμα στο Φως» για την ιστορία του Αγίου Όρους.

 

Στις 16 Οκτωβρίου 2020 και για εννέα ημέρες ανοίγει τις πύλες της για το κοινό η ψηφιακή διαδραστική έκθεση «Πέρασμα στο Φως» που θα φιλοξενηθεί στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών και θα παρουσιάσει για πρώτη φορά στην υπερχιλιετή ιστορία του Άθω ψηφιοποιημένους θησαυρούς από Ιερές Μονές του Αγίου Όρους.

Προσβάσιμοι πλέον με τη βοήθεια της σύγχρονης ψηφιακής τεχνολογίας, οι ιεροί αυτοί θησαυροί μαρτυρούν την Ορθόδοξη πολιτιστική παράδοση όπως αποτυπώνεται εδώ και αιώνες στο Άγιον Όρος, αναδεικνύοντας συγχρόνως το μήνυμα και τη σημασία της πνευματικότητας της Αθωνικής Πολιτείας για τον σύγχρονο κόσμο.

Παράλληλα, η έκθεση «Πέρασμα στο Φως» δίνει στους επισκέπτες τη μοναδική ευκαιρία να γνωρίσουν τον καθημερινό βίο των πατέρων του Άθω.

Στην έκθεση «Πέρασμα στο Φως», το κοινό θα έρθει σε μία πρώτη επαφή με το μοναδικό έργο ψηφιοποίησης των κειμηλίων Ιερών Μονών του Αγίου Όρους «Αθωνική Ψηφιακή Κιβωτός».

Πρωτοβουλία και δημιούργημα της Ιεράς Κοινότητας Αγίου Όρους, η «Αθωνική Ψηφιακή Κιβωτός» φέρνει στο φως χιλιάδες ψηφιοποιημένα κειμήλια και αντικείμενα υψηλής πολιτιστικής αξίας, στοχεύοντας να καταστήσει την Παγκόσμια Κοινότητα κοινωνό του Ορθόδοξου Χριστιανικού Πολιτισμού.

Το μοναδικό έργο της «Αθωνικής Ψηφιακής Κιβωτού», που πραγματοποιήθηκε σε διάρκεια τεσσάρων ετών με τη συγχρηματοδότηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΣΠΑ 2014 - 2020) περιλαμβάνει σε ψηφιοποιημένη μορφή χειρόγραφους κώδικες, παλαίτυπα, έγγραφα, εξαίρετα έργα τέχνης, αντικείμενα ειδικών συλλογών, τρισδιάστατα μοντέλα μνημείων όπως ο σεπτός ναός του Πρωτάτου και η Τράπεζα της Ι.Μ.Μ. Βατοπαιδίου, ψηφιακές παρουσιάσεις Ιερών Μονών, ειδικές ψηφιακές εφαρμογές εκπαιδευτικού και ψυχοφελούς περιεχομένου.

ΜΗ ΣΤΡΑΦΕΙΣ ΠΡΟΣ ΤΑ ΠΙΣΩ

 

«Συ που ανέβηκες το σκαλοπάτι της αποταγής, μη στραφείς προς τα πίσω» (Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος). Πόσες φορές στην πορεία του γάμου και της οικογένειας μας πειράζει ο λογισμός για το αν έπρεπε να παντρευτούμε τον άνθρωπο που παντρευτήκαμε - ο νους μας γυρίζει σε άλλες αγάπες-, και πλάθουμε σενάρια για το αν θα ήμασταν πιο ευτυχισμένοι με άλλους ανθρώπους ή με άλλες επιλογές. Στην ανατροφή των παιδιών μας αναρωτιόμαστε αν κάναμε λάθη, αν έπρεπε να ακολουθήσουμε άλλη οδό αν δώσαμε τον χρόνο που θα έπρεπε, αν ακούσαμε τα παιδιά μας όσο έπρεπε, αν δείξαμε περισσότερη επιείκεια ή αυστηρότητα από ό,τι έπρεπε. Ανάλογοι είναι και οι προβληματισμοί για μία επαγγελματική επιλογή, για τον τρόπο διάθεσης των χρημάτων μας, για τις σπουδές μας, για γεγονότα στα οποία κληθήκαμε να πάρουμε αποφάσεις που είχαν συνέπειες. Και ο λογισμός μάς ταλαιπωρεί. 

            Στην πνευματική μας παράδοση διαβάζουμε την φράση:  «μη στραφείς προς τα πίσω». Δεν είναι προτροπή για αποφυγή της αυτοκριτικής. Είναι σύσταση να μη γυρίζει ο νους μας σε ό,τι δεν αλλάζει, σε ό,τι αφήσαμε, σε ό,τι ανήκει στο χτες. Είναι κλήση να υπερβούμε τον λογισμό που μας θλίβει για ό,τι έχει να κάνει με το μη αναστρέψιμο και απόφαση επιλογής να παλέψουμε με τις συνθήκες του καιρού μας, με το σήμερα και το αύριό μας. Η πίστη, όπως και η φιλοσοφία, είναι μία διαρκής μνήμη θανάτου, όχι ως αφορμή αγωνίας ή λύπης, αλλά ως αφύπνιση για ό,τι μπορούμε να κάνουμε. Είναι μία διαρκής υπόμνηση του Ποιον έχουμε ανάγκη για να μπορέσουμε να σταθούμε στις προκλήσεις της ζωής, Να διορθώσουμε τα λάθη που μπορούν να διορθωθούν. Να επιλέξουμε την αγάπη εκεί που κριτήριο ήταν μόνο ο εαυτός μας. Να δώσουμε και να μην αρκούμαστε στο να πάρουμε. 

            «Μη στραφείς προς τα πίσω». Είναι σπουδαίος ο δρόμος που είναι μπροστά μας. Αντί να κρίνουμε και να απορρίπτουμε τον άνθρωπό μας, να του ζητήσουμε μια καινούργια αρχή. Αντί να τρεφόμαστε από τις μνήμες των λαθών και των παθών μας, να ξυπνήσουμε και να διαλέξουμε τον αγώνα της μετάνοιας που δεν είναι αναδίφηση του χτες αλλά αρχή νέας ζωής. Και η έξοδος από το χτες να γίνει έμπρακτα. Ένα χαμόγελο εκπλήσσει. Ένα «συγγνώμη» από την καρδιά συγκινεί. Ένα «ευχαριστώ» ομορφαίνει την σχέση. Και κυρίως «ένα παλεύω και κάνω ό,τι μπορώ» αναμοχλεύει την πορεία της ζωής μας σε όλους τους τομείς.

Η Εκκλησία δεν ξεχνά ποτέ τα παιδιά και τους νέους. Τα Κατηχητικά αρχίζουν!

 

MHNYMA

Τοῦ ΜΑΚΑΡΙΩΤΑΤΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΘΗΝΩΝ & ΠΑΣΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

κ.κ. ΙΕΡΩΝΥΜΟΥ Β΄

Πρός τόν εὐσεβή λαό τῆς Ἀθήνας

Μέ τήν εὐκαιρία τῆς ἐνάρξεως τοῦ νέου κατηχητικοῦ ἔτους 2020-2021

Ἀγαπητά μου παιδιά,

Εἶναι ἀρκετός ὁ καιρός πού ἡ πατρίδα μας ἀλλά καί ὁλόκληρος ὁ πλανήτης μας ταλαιπωρήθηκε καί ἐξακολουθεῖ νά ταλαιπωρεῖται, μέ πρωτόγνωρο τρόπο, ἀπό τήν καταιγιστική θύελλα τῆς γνωστῆς πανδημίας τοῦ covid 19. Ἕνας ἀπειροελάχιστος καί ἀδιόρατος μικροοργανισμός ἔχει συνθλίψει τόν ἐγωισμό καί τήν αἴσθηση παντοδυναμίας τοῦ ἀνθρώπου. Προσευχόμεθα ἐνθέρμως οἱ διάκονοι τῆς ἐπιστήμης νά καταφέρουν σύντομα τήν ὑπερνίκησή του.

Ὁ κόσμος μας θρήνησε θύματα πολλά, δοκιμάσθηκαν οἱ ἀντοχές μας, προβληματισθήκαμε ὅλοι γιά τά πραγματικά ὅρια τῆς ὑπομονῆς μας. Ὅμως, ὡς ἄνθρωποι τῆς Ἐκκλησίας γνωρίζουμε ὅτι ὁ Ἰησοῦς Χριστός εἶναι ὁ κύριος τῆς ἱστορίας καί τῆς ζωῆς μας. Ὡς ἄνθρωποι τῆς Ἐκκλησίας ἀγωνιοῦμε ἀλλά δέν ἀπογοητευόμεθα. Δίνουμε καθημερινά τόν ἀγώνα τῆς ζωῆς μέ πίστη, αἰσιοδοξία καί τήν ἐν Χριστῷ ἐλπίδα.

Ἡ κοινωνία μας προσπαθεῖ νά ξαναβρεῖ τούς κανονικούς ρυθμούς της. Τά παιδιά μας ἐπέστρεψαν στά σχολεῖα πού ἄνοιξαν, γιά νά ξαναγεμίσουν μέ χαρούμενες φωνές, νειάτα, χαμόγελα.

Τήν ἡμέρα τοῦ Ἁγιασμοῦ τῆς νέας σχολικῆς χρονιᾶς ἀπευθύνθηκα μέ πατρική ἀγάπη στά παιδιά μας καί τούς εἶπα:

«Ὅσο βαριά καί γκρίζα κι ἄν εἶναι ἡ ἀτμόσφαιρα γύρω σας, ἐσεῖς εἶστε ὁ καθαρός ὁρίζοντας, τό μέλλον καί ἡ ἐλπίδα. Κανείς δέν μπορεῖ νά σᾶς στερήσει τό δικαίωμα νά ὀνειρεύεστε, νά χαίρεστε τήν καθημερινότητα, νά ἐλπίζετε, νά χτίζετε τά ὁράματά σας.

18 ΧΡΟΝΙΑ ΣΤΟ ΙΔΙΟ ΣΠΙΤΙ...

 

Όταν ένα παιδί φεύγει από το σπίτι για να σπουδάσει και μετακομίζει από πόλη στην οποία μεγάλωσε, οι γονείς συνειδητοποιούν ότι ήρθε η ώρα ή πλησιάζει (αν έχουν άλλο παιδί ή παιδιά που ακολουθούν) για να ζήσουν το σύνδρομο «άδειας φωλιάς». Καλούνται να ξαναδούνε τη σχέση τους χωρίς τα παιδιά, καλούνται να διαγράψουν από την οικογενειακή καθημερινότητα μία σειρά συνηθειών και εργασιών που έχουν να κάνουν με τα παιδιά, να μειώσουν την ποσότητα και το περιεχόμενο του φαγητού, να συνηθίσουν στην απουσία. Ίσως μοιάζει υπερβολικός ο λόγος, αλλά η αποχώρηση το παιδιού από το σπίτι είναι ένα είδος απώλειας του είδους της σχέσης που και οι γονείς και εκείνο είχαν συνηθίσει, αλλά και την ίδια στιγμή μια ευκαιρία ανα νοηματοδότησης της στην προοπτική της ελευθερίας.

                Κάποιος θα μπορούσε να εγείρει μία ένσταση:  αν το παιδί οικονομικά δεν είναι ανεξάρτητο, για ποια ελευθερία μιλάμε; Κι όμως, ένα παιδί το οποίο μετακομίζει κάνει ένα restart στη ζωή του και την ίδια στιγμή καλείται να διαχειριστεί χρόνο, χρήματα, επιλογές, σπουδές, διάθεση, καθημερινότητα και προοπτικές χωρίς να έχει από πάνω του το άγρυπνο βλέμμα του γονιού, την παρεμβατικότητα, την σκιά του. Δεν είναι μόνο για τον γονιό ο απογαλακτισμός από την παρουσία του παιδιού εύκολη υπόθεση. Είναι και για το παιδί. Μάλιστα, οι πειρασμοί για το παιδί είναι κάποτε μεγαλύτεροι. Αν έχει ζήσει σχετικά πειθαρχημένο, τώρα μπορεί να ζήσει αυτόνομο, να βάλει τα δικά του όρια, ακόμη κι αν οι γονείς του, σε τυχόν συζητήσεις, δεν συμφωνούν. Το παιδί καλείται να χτίσει το δικό του αξιακό σύστημα, να εξελίξει ή να ανατρέψει την ταυτότητα που δημιούργησε εντός της οικογένειάς του, για να μπορέσει πλέον να ενηλικιωθεί, να μάθει, ίσως αφού πάθει, για το πώς θα φτάσει το ίδιο στην δυνατότητα να οργανώσει τη δική του ζωή, να χτίσει αργότερα τη δική του οικογένεια.

Για την πολύκροτη φωτογραφία: «Άδειασε η ψυχή μας;»

«Ακούει κανείς πως πονάω

Ακούει κανείς κι ας μη μιλάω
Ακούει κανείς την καρδιά μου
Ακούει κανείς τη μοναξιά μου»
(Γιώργος Αλκαίος)

«Άδειασε η ψυχή μας» ένα από πολλά σχόλια σε ανάρτηση φωτογραφίας που απεικονίζει μια μεγάλη αλήθεια. Που οδηγήσαμε την ζωή και την κοινωνία μας, με τις επιλογές και τη στάση ζωής που τόσο αβασάνιστα, άκριτα και ανόρια υιοθετήσαμε. Τρόπο ζωής, νοοτροπίες, που κληροδοτούμε στις σημερινές και επόμενες γενιές. «Μια φωτογραφία, χίλιες λέξεις», λένε. «Μια φωτογραφία, χίλιες αλήθειες», θα μπορούσε να πει κανείς παραφράζοντας και βλέποντας την φωτογραφία αυτή.

 Στην καρδιά της Αθήνας, στην γωνία ενός δρόμου ένας κατατρεγμένος συνάνθρωπος μας, άστεγος – ξαπλωμένος στην άκρη του δρόμου με τα χέρια απλωμένα, που κανείς δεν γνωρίζει το πώς και το γιατί, και μια επιγραφή σε ένα κομμάτι από χαρτόκουτο: «Και έτσι ξαφνικά, βρέθηκα στον δρόμο. Παρακαλώ βοηθήστε με. Ευχαριστώ». Δίπλα του και, σε απόσταση αναπνοής όντως, μια άλλη εικόνα: Το.. κυνήγι του ονείρου! Ένα ολόκληρο συνεργείο φωτογραφίζει στην αναζήτηση… στάρς και μοντέλων! «Μια φωτογραφία πληγή», σχολίασαν κάποιοι.

Δεν θα σχολιάσουμε και δεν θα κρίνουμε κανένα. Εξάλλου, οι φτωχές μας αυτές σκέψεις, δεν επιζητούν την στοχοποίηση κανενός, πολλώ δε μάλλον νέων ανθρώπων που κυνηγούν το.. όνειρο! Όμως δεν μπορούμε να κρύψουμε την απορία και τον προβληματισμό μας για όλο αυτό που συμβαίνει γύρω μας και ανάμεσα μας. Ποιο; Μια κοινωνία να δυσανασχετεί και να απορεί βλέποντας, αποτυπωμένη σε μια φωτογραφία, επιλογές ζωής που ή ίδια επέβαλε και ακολουθεί. Γιατί, αλήθεια, απορούμε και διαμαρτυρόμαστε; Εμείς δεν οδηγήσαμε τα παιδιά μας, την ζωή μας, την κοινωνία στο σύνολο της, σε όλο αυτό που βλέποντας το σε μια φωτογραφία λέμε ότι δήθεν μας ενοχλεί; Γιατί δεν μας ενοχλεί το γεγονός ότι τα παιδιά μας, θυσία στο βωμό της τηλεθέασης και των αριθμών στα… μεγάλα κανάλια, γίνονται θύματα και τροφή του συστήματος; Γιατί δεν μας ενοχλεί που, απογυμνώνοντας τις ψυχές και τις καρδιές τους, οι… παραγωγοί των «ευκαιριών» τα προσφέρουν θήραμα στην αδηφαγία της περιέργειας και της ικανοποίησης των κατώτερων ενστίκτων; Γιατί δεν διαμαρτυρόμαστε, ως πρόσωπα και ως η κοινωνία, όταν βλέπουμε τα παιδιά μας στο… κυνήγι του ονείρου, να εκτίθενται στην αδηφαγία του κοινού και των αριθμών, αποκαλύπτοντας τα μύχια της ζωής τους; Να απογυμνώνονται, να γίνονται ράκος ψυχολογικά και στο τέλος.. αφού έχουν εκτεθεί, τι κάνει η παραγωγή της εκπομπής και μαζί όλοι εμείς; Αφού.. εμείς αποτελούμε αυτό το.. κοινό. Μια αγκαλιά!, ένα φιλί!, ένα χτύπημα στην πλάτη! και… με περισσή υποκρισία δήθεν καταδικάζουμε τα αίτια που τα οδήγησαν στις όποιες συμπεριφορές τα έχουν πληγώσει και πονέσει. Τι υποκρισία αλήθεια; Και μετά… απορούμε και διαμαρτυρόμαστε! Ποιος φέρει, εάν όχι εμείς, ευθύνη για όλο αυτό που λέμε ότι μας ενοχλεί και διαμαρτυρόμαστε; Ευθύνη προσωπική, ευθύνη θεσμική, ευθύνη κοινωνική;

Σπάζοντας το φράγμα της λογικής.

 

Σχετικά με πρόσφατες δημόσιες δηλώσεις περί της Θείας Κοινωνίας από καθηγητή Γενετικής αλλά κι από πολιτικά πρόσωπα, θα ήθελα να εκφράσω απλά κι ελεύθερα κάποιες σκέψεις.

Σκοπός του συγκεκριμένου άρθρου δεν είναι να υποτιμήσει την επιστήμη ούτε τα πρόσωπα, αλλά να ενισχύσει την πίστη των ορθοδόξων χριστιανών που πλήττεται τον τελευταίο καιρό.

Κατ’ αρχάς να δεχτούμε πως οι ιερείς είναι και αυτοί άνθρωποι που αρρωσταίνουν και πεθαίνουν όπως όλοι. Μάλιστα, αρκετοί άγιοι της Εκκλησίας μας ήταν ιδιαίτερα φιλάσθενοι.

Η Εκκλησία μας ανταποκρίθηκε και ανταποκρίνεται στις υγειονομικές οδηγίες από την πρώτη στιγμή. Οι ιερείς φορούν μάσκες όπως όλοι, στα καταστήματα, στις δημόσιες υπηρεσίες, στα νοσοκομεία, στις συγκοινωνίες κτλ. εκτός από τη διάρκεια μιας ιεροπραξίας που τελούν, όπως άλλωστε ορίζει και ο νόμος. Υπάρχει αυτή τη στιγμή ένας ιός, ο covid-19 και πρέπει να είμαστε προσεκτικοί, να κάνουμε όλοι ό,τι μπορούμε για να πετύχουμε το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα. Αυτό είναι και το λογικό.

Ποιος όμως έχει την απόλυτη εξουσία και σιγουριά ώστε να επιβάλει σε έναν άλλο άνθρωπο να μη δέχεται κάτι διαφορετικό πέραν της λογικής, όπως είναι η μυστηριακή και πνευματική ζωή;

Ο επιστήμονας είναι ένα σεβαστό πρόσωπο που μελετά, ερευνά και προσπαθεί για τη βελτίωση της ζωής της ανθρωπότητας. Όμως, βλέπει μόνο μέχρι εκεί που του επιτρέπει η γνώση στο αντικείμενό του. Επίσης, από τα λίγα που έμαθα για τη γενετική στο Harvard και όπως μας έλεγαν οι αξιόλογοι καθηγητές μας, υπάρχουν πολλά κενά στη γενετική γνώση αλλά και στην ηθική της Γενετικής. Ο Dr. Craig Venter αναφέρει στην εφημερίδα “The Guardian” το εξής: «Γνωρίζουμε περίπου τα δύο τρίτα της ουσιώδους Βιολογίας. Μας λείπει το ένα τρίτο, το οποίο είναι ένα πολύ σημαντικό μάθημα, είναι σαν να βρισκόμαστε δηλαδή περίπου στο ένα τοις εκατό του επιπέδου της κατανόησής μας του ανθρώπινου γονιδιώματος».

Κοιμηθείτε σαν παιδιά, ζείστε σαν ενήλικες.

 

Πηγαίνετε για ύπνο για να ονειρευτείτε.
Έναν κόσμο που θα σας αντέχει, να τρέχετε, να κάνετε φασαρία, να κλαίτε, να γελάτε, να χτυπάτε στα γόνατα, να παίζετε. 

 

Ονειρευτείτε έναν κόσμο που θα κάνετε αγιασμό στο σχολείο, θα φιλάτε τον σταυρό και θα τρέχετε ανέμελα στο προαύλιο, θα κάνετε διαλείμματα και θα γελάτε χωρίς να είσαστε φιμωμένα, να φαίνονται τα δοντάκια σας μέσα από το χαμόγελο σας.

Ονειρευτείτε έναν κόσμο που θα αγκαλιάζεστε αλλά προπαντός που θα σας αγκαλιάζουν και δεν θα σας φοβούνται γιατί είστε ασυμπτωματικά.

Έναν κόσμο που θα έχει αγκαλιές από παππούδες και γιαγιάδες, παραμύθια και φιλιά πολλά, που δεν θα σας χαιρετάνε από μακριά.

Έναν κόσμο που θα κάθεστε πάλι στα ξύλινα θρανία και όχι στις οθόνες του υπολογιστή για να κάνετε μάθημα. 

 

Που θα μπορείτε να πάτε πάλι εκδρομές με το σχολείο σας και με τους γονείς σας. 

Που τα γενέθλια σας θα τα περνάτε μαζί με τους φίλους σας και όχι μαζί με το κινητό σας.

Έναν κόσμο που δεν θα σας καταργεί πράγματα αλλά θα σας προσφέρει.
Κοιμηθείτε όσο περισσότερο μπορείτε, γιατί μας ενοχλείτε την συνείδηση.
Και ίσως μέσα σε τούτο τον μακάριο ύπνο σας δείτε σε μια γωνιά την συγγνώμη μας, που δεν σας αφήσαμε παιδιά αλλά σας μεγαλώσαμε απότομα και σας κάναμε σαν τα μούτρα μας. Ένοχους.

 

ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΜΕ ΣΕΒΕΣΑΙ;

Έχετε γίνει ηχητικοί μάρτυρες αυτοκινήτου που μεταδίδει με τέρμα τα ηχεία και ανοιχτά τα παράθυρα λαϊκούς καημούς; Μετά τα μεσάνυχτα, ιδίως το καλοκαίρι, νέοι τριγυρίζουν στις κεντρικές συνοικίες της πόλης κάνοντας μιαν άλλη καντάδα: όχι αυτήν στην αγαπημένη τους με κιθάρες, βιολιά κι ακορντεόν, με κίνδυνο τον κουβά με το νερό να πέσει επάνω τους ή τον πατέρα της ωραίας να την κλείνει στο πιο απόμακρο δωμάτιο για τιμωρία, αλλά αυτήν του ντεσιμπέλ, στην οποία όλη η γειτονιά θα πρέπει να μάθει τον καημό για μιαν άγνωστη!

         Έχετε γίνει μάρτυρες του καυγά στο γειτονικό σπίτι, όταν ζευγάρια μεταξύ τους, γονείς με τα παιδιά τους, αδέρφια μεταξύ τους διαγκωνίζονται για το ποιος θα φωνάξει περισσότερο εις βάρος του άλλου, ξεσηκώνοντας την γειτονιά, η οποία θα σχολιάσει, χωρίς να μπορεί να κάνει κάτι άλλο, καθώς θα πει ότι είναι αγένεια, έλλειψη σεβασμού να παρεμβαίνεις στις υποθέσεις των άλλων.

        Έχετε γίνει μάρτυρες σε σπίτια όπου υπάρχουν έφηβοι, να ακούγεται δυνατά η μουσική, να μιλάνε δυνατά  και να μην μπορεί να υπάρξει ησυχία και γενικότερα να γίνεται αισθητή η απουσία σεβασμού του ενός προς τον άλλον;

         Έχετε μπει σε δωμάτιο σύγχρονου εφήβου, που δεν αγαπά ιδιαίτερα το νοικοκυριό και την τάξη και που βλέπετε τα πάντα να είναι φύρδην μίγδην;

        Έχετε κάνει μια βόλτα στην αυλή ενός σύγχρονου σχολείου, κυρίως Γυμνασίου ή Λυκείου, μετά από διάλειμμα; Ενώ οι κάδοι για τα μικροσκουπίδια υπάρχουν, εντούτοις τα δάπεδα, τόσο εντός του κτηρίου όσο και στην αυλή, φέρουν τα απομεινάρια της τροφής, της παρέας, της αταξίας;

Για αυτούς που φοράνε Σταυρό στο λαιμό…

Οι άνθρωποι που κάμουν τον Σταυρόν τους ή που φορούσαν τον Σταυρόν τους επάνω τους γλίτωσαν από πολλές δυσκολίες και πολλά προβλήματα και πολλά μεγάλα κακά, τα οποία βρέθηκαν μπροστά τους.

Αλλά και άνθρωποι που είχαν δυσκολίες προσωπικές, ο Γέροντας ο Παΐσιος τους έλεγε:

«Βλέπεις τα παιδιά σου και είναι νευρικά και φωνάζουν, κάνουν, θα σταυρώνεις τα παιδιά σου ή το βράδυ που κοιμούνται πήγαινε και σταύρωσε τα παιδιά σου, ή του φέρνεις ένα ποτήρι νερό, σταύρωσέ το «Εις το Όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος», ν΄ αγιαστεί το νερό, να το πιεί και να΄ναι αγιασμένο, να δεχτεί μέσα του στην ψυχή του Χάριν Θεού, να ευλογηθεί, να αγιασθεί ο άνθρωπος.

Και πράγματι, το΄ χουμε δει πολλές φορές ότι πολλοί άνθρωποι εμαλάκωσαν, ηρέμησαν, βρήκαν την υγείαν τους και παιδάκια μικρά και παιδιά μεγαλύτερα και ασθενείς άνθρωποι, με αυτήν την δύναμη του Τιμίου Σταυρού βρήκαν πολύ μεγάλην ωφέλεια και πολλήν Χάριν από τον Θεόν και πολλές φορές έγιναν πράγματα από τον Θεόν, τα οποία ανέτρεψαν τα δεδομένα τα φυσικά και την πορείαν των γεγονότων.

Να μάθουμε να χρησιμοποιούμε τον Σταυρόν του Χριστού μας. Είναι κρίμα να έχουμε τέτοιον όπλον παντοδύναμον, πανίσχυρον, ισχυρότατον όπλον και να το αχριστεύομεν, είτε με την αμέλειάν μας, είτε με το να μην το χρησιμοποιούμε.

Δεν το ξέρουμεν πόσον σημαντικόν πράγμαν είναι και πόση δύναμη δίδει και πόσον σφραγίζει, αυτό το σημείον του Σταυρού, αήττητα, τα δεδομένα, τα πράγματα τα σπίτια μας, οπουδήποτε.

Μπαίνουμε, βγαίνουμε στα σπίτια, στ΄ αυτοκίνητά μας (σταυρώνουμε το τιμόνι στο όνομα της Αγίας Τριάδος), παντού, να μάθουμε να σταυρώνουμε.
Δι΄ευχών».

Κείμενο του Μητροπολίτη Λεμεσού κ.κ. Αθανασίου

 

Πηγή:  Βήμα Ορθοδοξίας

 

ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΠΡΩΤΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΙΣΤΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ...

«Ευρωπαϊκή πρωτιά για την πίστη των Ελλήνων» (εφ. ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 26 Ιουλίου 2020). 

Σύμφωνα με παγκόσμια έρευνα που διενέργησε το αμερικανικό Pew Research Centerσε 34 χώρες πριν τον κορωνοϊό, οι Έλληνες, παρά την συστηματική προσπάθεια αποχριστιανισμού που καταβάλλεται από τα ΜΜΕ, την ακαδημαϊκή διανόηση, αλλά και την εκπαίδευση, εξακολουθούν να είναι οι πρώτοι σε ποσοστό στην θέση ότι « η πίστη στον Θεό είναι προϋπόθεση για να είσαι ηθικός» (53%). 

Το 80 % των Ελλήνων απάντησαν ότι η θρησκεία είναι πολύ σημαντική και σημαντική για την ζωή τους, ενώ το 73% των Ελλήνων απάντησε πως η προσευχή παίζει σημαντικό ρόλο στην ζωή τους και το 82% θεωρεί ότι ο Θεός παίζει σημαντικό ρόλο. Τα ποσοστά είναι εντυπωσιακά. 

                Αξίζει όμως να σταθούμε και στα ποιοτικά χαρακτηριστικά της έρευνας, τα οποία πρέπει να αποτελέσουν αφορμή για μεγάλο προβληματισμό σχετικά με το μέλλον. Μόνο ένας στους τρεις νέους, μόνο ο ένας στους τρεις αποφοίτους ανώτατης εκπαίδευσης, ενώ οι δύο στους τρεις που ανήκουν πολιτικά στα δεξιά και ο ένας στους τρεις που ανήκουν πολιτικά στην αριστερά συνδέουν πίστη και ηθική. 

Αναβολή γάμων και βαπτίσεων λόγω κορωνοϊού…

Κάθε χρόνο, όλο και κάποιο λυπηρό φαινόμενο παρουσιάζεται, για να μας σπρώξει ακόμη περισσότερο έξω από το δρόμο της αληθινής ζωής…

Πριν λίγα χρόνια, με την οικονομική κρίση, βλέπαμε παντρεμένα ζευγάρια να διαλύουν τους γάμους τους, παίρνοντας διαζύγιο, ενώ συνέχιζαν να ζουν μαζί, για να αποκομίσουν οικονομικά οφέλη απέναντι στο κράτος.

Φέτος, ένα καινούργιο λυπηρό φαινόμενο παρουσιάστηκε, φανερώνοντας πόσο αποπροσανατολισμένοι είμαστε ως άνθρωποι και ως κοινωνία… Ζευγάρια, που είχαν προγραμματίσει να παντρευτούν (ενδεχομένως και να βαφτίσουν τα παιδιά, που είχαν σπεύσει να κάνουν πριν το γάμο τους), αναβάλλουν για του χρόνου το γάμο τους και τη βάφτιση των παιδιών τους, επειδή, λόγω κορωνοϊού …δεν μπορούν να διοργανώσουν γλέντι με εκατοντάδες καλεσμένους, όπως θα ήθελαν!

Ας θυμηθούμε όμως, αδελφοί, ότι ο γάμος και η βάφτιση δεν είναι μόνο ευκαιρίες για γλέντι ή και επίδειξη πλούτου, αλλά πρώτα απ’ όλα είναι μυστήρια της Εκκλησίας μας, ιδρυμένα από τον ίδιο το Χριστό, που σκοπό έχουν να βοηθήσουν τους ανθρώπους να Τον πλησιάσουν και να κερδίσουν όχι μόνο αυτή τη ζωή, αλλά και την αιωνιότητα.

Αν αυτό δεν το δεχόμαστε, τότε φυσικά δεν έχουμε λόγο να παντρευτούμε στην εκκλησία ή να βαφτίσουμε τα παιδιά μας. Αν το κάνουμε, το κάνουμε μόνο εθιμοτυπικά και προφανώς δεν θεωρούμε τους εαυτούς μας καν χριστιανούς (ή έχουμε κατασκευάσει ένα χριστιανισμό της αρεσκείας μας και αυτόν πιστεύουμε). 

Αν όμως είμαστε χριστιανοί, τότε καλό είναι να θυμηθούμε ότι, στο γάμο, η χάρη του Θεού ενώνει τους δύο ανθρώπους, τον άντρα και τη γυναίκα, σε έναν άνθρωπο («οι δύο εις σάρκα μίαν») ώστε, μετά το μυστήριο, δεν έχουμε πλέον δύο, αλλά έναν. Και ο κουμπάρος του γάμου συμβολίζει τον Ιησού Χριστό, που στεφανώνει το ζευγάρι και δίνει την ευλογία και τη χάρη του Αγίου Πνεύματος για την κοινή πορεία της ζωής, από εδώ μέχρι τον Παράδεισο!...

Μόρφου Νεόφυτος: «Βρείτε τρόπο τα παιδιά σας να μην βάλουν ποτέ τους μάσκα»

Για τις μάσκες στα σχολεία μίλησε ο Πανιερώτατος Μητροπολίτης Μόρφου κ. Νεόφυτος στην σύναξη της Παναγίας Καταφυγιώτισσας στο χωριό Πλατανιστάσα.

Ο Πανιερώτατος ερωτηθείς για τις μάσκες στα σχολεία απάντησε: "Τα παιδιά σας και τα μάτια σας! Και τα μάτια και το στόμα, θέλουν πρόσωπο που να βλέπει τον Θεό χωρίς μάσκα! Εάν μάθουμε τα παιδιά μας από τώρα, με τις μάσκες, θα γίνει μια Κοινωνία μετά από 20 χρόνια, "δαιμόνων"! Όχι ανθρώπων! "Δαιμόνων"!"

Στην συνέχεια ο κ. Νεόφυτος πρόσθεσε: "Η γνώμη μου είναι εύρετε τρόπο τα παιδιά σας να μην βάλουν ποτέ τους μάσκα! Αυτή είναι η γνώμη μου. Υπεύθυνα σας το λέω! Είναι προτιμότερο να μείνουνε, λίγα χρόνια, λίγους μήνες χωρίς τα γράμματα, τα λεγόμενα, της Ευρώπης. Σιγά τα γράμματα, «Ο Τοτός και οι Τοτοί»".

"Κάμετε εσείς κατ' οίκον σχολεία, ακούτε; Κάμετε κατ' οίκον εκκλησίες. Κάμετε κατ' οίκον φαρμακεία. Θα δείτε σε λίγο, θα σας λεν σε λίγο «τέλειωσαν τα φάρμακα». Θέλουν να εξωθήσουν την κοινωνία εις το χάος. Και τρομαγμένοι και χαομένοι, να πούμε: «το εμβόλιο! Φέρτε μας καλέ ένα εμβόλιο»! Άρα θέλουν το θέλημά μας, θέλουν την ελευθερία μας. Θέλουν την ψυχή μας" - τόνισε ο Πανιερώτατος.

Δείτε στο παρακάτω βίντεο το σχετικό απόσπασμα:

https://www.youtube.com/watch?v=4volFqaGImw&feature=emb_title

Οι νοσηλευτές ήταν εδώ και πριν τον κορωνοϊό!

Αγαπητε ασθενη, αυτη ειναι η Ελενη.

Την ειδες οταν ηρθε να σου κανει τη νοσηλεια, να σου αλλαξει τον ορο, να σου κανει αλλαγη στο τραυμα, να σου βαλει ενα παυσιπονο, να σου χαμηλωσει το κρεβατι, να σου ανοιξει το παραθυρο.
Τις υπολοιπες ωρες; Ξερω τί μπορει να σκεφτεσαι. Ξερω τί μπορει να σκεφτονται ολοι.
Κατσε να σου πω τί κανει τις υπολοιπες ωρες.
Θυμασαι που σε εβαλε στο θαλαμο 223; Ο οροφος της εχει αλλους 12 τετοιους θαλαμους που ο καθενας τους εχει απο 4 ή 6 κρεβατια. Και ολοι αυτοι οι ανθρωποι θελουν ακριβως την ιδια προσοχη και φροντιδα, οπως κι εσυ.
Θυμασαι, οταν ηρθες, που βγηκε η Ελενη απο ενα μικρο δωματιο να σε παραλαβει; Εκεινο το δωματιο εχει αμετρητα ντουλαπια και συρταρια. Μεσα εκει υπαρχουν φαρμακα, συριγγες, οροι. Και η Ελενη, χωμενη μεσα εκει προσπαθει να ετοιμασει για τον καθενα σας, τα σωστα φαρμακα, στη σωστη δοσολογια και για τον σωστο ασθενη.
Θυμασαι που ακουγες συνεχεια το τηλεφωνο να χτυπαει; Ηταν ο γιατρος απο τα ΤΕΠ που εδινε οδηγιες στην Ελενη για τις εισαγωγες που ερχονταν.
Θυμασαι που ακουγες συνεχεια κουδουνια; Ηταν οι αλλοι ασθενεις που ο καθενας τους ηθελε κατι απο την Ελενη.

Θυμασαι που ηρθες στο γραφειο της και ειδες ενα σωρο χαρτια, παραπεμπτικα εξετασεων, ιατρικες οδηγιες και τη ρωτησες τί ωρα θα σε παρουν για την C/T; Για σενα μιλουσε στο τηλεφωνο με το κεντρο. Η Ελενη μαλλον εχει δυο εγκεφαλους. Εναν για ολους εσας κι εναν για να ελεγχει αν ο πρωτος εγκεφαλος εκτελει σωστα τις οδηγιες.

Θυμασαι που στις 4 τη νυχτα την βρηκες να εχει καθισει στο γραφειο με το ενα χερι ακουμπισμενο στο κεφαλι να γραφει ασταματητα πανω απο μια μισογεματη κουπα, παγωμενου πλεον, καφε; Περνουσε οδηγιες, εισαγωγες, εξετασεις και φαρμακα στις καρτελες και στον υπολογιστη.

Θυμασαι που μια ωρα αργοτερα την εψαξες, αλλα δε την βρηκες; Ηταν στην τουαλετα, εκανε ινσουλινη. Ηταν το μονολεπτο για τον εαυτο της.

Θυμασαι που ολη τη νυχτα ακουγες γοργα βηματα στον διαδρομο; Η Ελενη ηταν. Τακτοποιουσε τις 8 εισαγωγες παρεα με την βοηθο θαλαμου.

Πλάθοντας σενάρια!!

Ξέρεις γιατί παιδευόμαστε;

Γιατί πλάθουμε σενάρια. Πλάθουμε φαντασίες.

‘’Και αν γίνει αυτό… Και αν γίνει εκείνο… Και αν το άλλο, το παράλλο…’’.

Και σκέψεις πάνε και έρχονται, και εμάς μας βρίσκει το ξημέρωμα, να ανησυχούμε, να σκεφτόμαστε τι μπορεί να πάει στραβά, τι μπορεί -χειρότερο- να γίνει…

Πως να ηρεμήσει έτσι ο άνθρωπος; Πως να ειρηνεύσει; 

Όχι.

Αυτό είναι θάνατος. Είναι αυτοκτονία.

Μην το κάνεις. Μάζευε το νου. Τράβα το χαλινάρι κάθε φορά που βλέπεις ότι αρχίζει να πλάθει σενάρια. Τράβα το χαλινάρι και μην το επιτρέπεις.

Να το ξέρεις.

Για αυτό παιδευόμαστε οι άνθρωποι.

Γιατί πλάθουμε σενάρια. Γιατί πλάθουμε φαντασίες.

 

Ελευθεριάδης Γ. Ελευθέριος

Ψυχολόγος M.Sc

 

Πηγή:  e-psyxologos.gr

 

Θορυβώδης πρωτοφανής συναγερμός!!!

 

Γράφει ο π. Στυλιανός Εμμ. Καρπαθίου, Θεολόγος-Ψυχίατρος, Δρ Βιοηθικής

Ένας θορυβώδης πρωτοφανής συναγερμός εδώ και μήνες τείνει να εξουδετερώσει τη ζωντάνια της κοινωνικής μας δυναμικής, σχεδόν σε παγκόσμιο επίπεδο, με αφορμή μια συνήθη ιογενή επιδημία από τον ιό covid-19.

Οι κοινωνικές σχέσεις τσακίσθηκαν, το χαμόγελο σταμάτησε να ανθεί στα χείλη των ανθρώπων, η λαχτάρα για συμπαράσταση στον ασθενή, που μέχρι πριν λίγο διαφημιζόταν ως υψηλός αλτρουισμός, εξαερώθηκε, με αποτέλεσμα ο συνάνθρωπος, που εμφανίζει μια απλή πυρετική κίνηση, να στιγματίζεται και να αντιμετωπίζεται αυθωρεί ως μίασμα θανατικό.

Κυβερνήτες και στρατευμένοι επιστήμονες έχουν επιδοθεί στην προσπάθεια να μας απαλλάξουν από τον ανεπιθύμητο εισβολέα με οποιοδήποτε τρόπο, χωρίς να κοστολογούν την υλική και πνευματική πείνα και δίψα των ανθρώπων, οι οποίοι καταρρέουν, όχι μόνον από την ένδεια των βασικών αγαθών επιβίωσης, αλλά παραλλήλως και από την απώλεια της ψυχικής τους ευρυθμίας, με τεράστιες παθολογικές και ψυχοπαθολογικές επιπτώσεις πάνω σε βιολογικά συστήματα ζωτικής εμβέλειας για την επιβίωση, όπως π.χ. στο ανοσοποιητικό.

Ως μη ώφελλε, μέσα στην ασύνετη αυτή απογόμωση του κοινωνικού σώματος, τουλάχιστον ένα μέλος της adhoc εθνικής επιτροπής για τον covid-19, απ΄αρχής της συστάσεώς της και με σταθερά αυξανόμενη μανία και λυσσαλέο μίσος, ντύθηκε την ‘’επιστημονική’’ του πανοπλία, για να πολεμήσει τον ’’εχθρό’’ της ανθρωπότητας, το ασύλληπτο Μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας, που ο Κύριος Ιησούς Χριστός παρέδωκε ‘’υπέρ της κόσμου ζωής και σωτηρίας’’.

Ο βιολόγος-γενετιστής κ. Μ. Δερμιτζάκης με τις θέσεις του περί της Θείας Κοινωνίας, ως δήθεν δυνητικού φορέα μετάδοσης του ιού και, μάλιστα, ιδιαιτέρως υψηλής επικινδυνότητας, έγινε η αιχμή του δόρατος σε μια άθλια πολεμική εναντίον της Εκκλησίας, του τιμιώτερου θεσμού της ανθρώπινης ιστορίας και ιδιαιτέρως του Γένους μας.

Μάνα άναψε κανένα κερί στην Παναγιά.

Πλησιάζουμε πρώτα ο Θεός στο καλοκαιρινό Πάσχα της Ορθοδοξίας (αν μας αφήσουν), το οποίο είναι αφιερωμένο σε τρείς μεγάλες Εορτές, την Πρόοδο του Τιμίου Σταυρού(1/8), την Μεταμόρφωση του Σωτήρος Χριστού(6/8) και την Κοίμηση της Θεοτόκου(15/8).

Από 1η Αυγούστου έως και την 15η Αυγούστου κατά την μέχρι πρότινος παράδοση και συνήθεια ( προ Κορωνοιού) ο πιστός οδηγούντο εκ συνειδήσεως και εσωτερικής ανάγκης στους Ορθοδόξους Ναούς ώστε να λάβει την ευλογία από τον Τίμιο Σταυρό, την δύναμη για εσωτερική μεταμόρφωση από τον Μεταμορφωθέντα Χριστό και την βοήθεια της Μεσίτριας Παναγίας η οποία πάντα ανταποκρίνεται στον πόνο του ανθρώπου.

Ακόμα και ο πιο "σκληρόκαρδος" αυτές τις ημέρες λυγίζει και αφιερώνει ένα κερί στην Χάρη της Επουράνιας Μητέρα μας. Είναι μια σφραγίδα στον Έλληνα η θερμή πίστη προς την Πλατυτέρα των Ουρανών, είναι ένα δέσιμο ανεξίτηλο στο χρόνο και ανεξαρτήτως εποχής και προβλημάτων.

Είναι αυτό το κομμάτι της ψυχής που είναι πάντα αφιερωμένο στην Μάνα, αυτή την γλυκύτατη λέξη, την οποία βιώνουμε στην ανθρώπινη φύση με την κατά σάρκα μητέρα μας αλλά και στην πνευματική μας ζωή με την προστάτιδα μας Αειπάρθενο Μαρία.

Ιδιαιτέρως οι εκτός Ελλάδας Χριστιανοί Έλληνες, νιώθουν την ανάγκη πάντοτε της Παναγίας να είναι στον τόπο τους, ώστε να γευτούν αυτή την κατάνυξη και λαμπρότητα της Εορτής.

Μια γερόντισσα έλεγε, πάντα τα παιδιά μου έρχονται της Παναγίας από το εξωτερικό που βρίσκονται αλλά και αν δεν έρθουν, θα με πάρουν και θα μου πουν.