Μία ξεχωριστή εμπειρία.

Όταν ήμουν διάκος, με είχε βάλει ο δεσπότης υπεύθυνο νεότητας σε μια μεγάλη ενορία. Είχα σχετικό άγχος κι ανησυχία γιατί δεν είχα αναλάβει ξανά ένα τέτοιο διακόνημα. 

Εκείνο τον καιρό επίσης είχα πάρει μια άδεια για Θεσσαλονίκη να δω κάποιους φίλους. Πήρα το αμάξι και λέω 'θα κάνω στάση στα Μετέωρα να δω κανένα μοναστήρι εκεί'. Όντως. Αφού έφυγα και ήμουν στο αυτοκίνητο, πριν βγω στην εθνική, έκανα κάπου στάση για καφέ. 

Εκεί, σ' ένα δρόμο με στροφές -απ' ό,τι θυμάμαι- είχε κι ένα υπαίθριο μανάβικο απ' αυτά με τα πολλά χρώματα των φρούτων στα τελάρα που μπορεί να συναντήσει κανείς στην άκρη του Θεού. 

Πάω προς το μανάβικο και σταματάει ένα αυτοκίνητο με επισκοπικές πινακίδες, όχι κάτι σπουδαίο, και βγαίνει ο Σιατίστης ο Παύλος με ζωστικό μονάχα, να ψωνίσει. Με βλέπει και μου λέει 'ε, πάτερ! Από που είσαι; Ωραία φρούτα έχει εδώ"!

"Σεβασμιώτατε, του λέω, ψωνίζουν οι δεσποτάδες απ' τα μανάβικα"; "Και ψωνίζουν και δοκιμάζουνε πρώτα" μου απαντά με χαμόγελο. 

Τότε, σκέφτηκα να τον ρωτήσω τι να κάνω με τη νεότητα που είχα αναλάβει και το άγχος που μου είχε προκληθεί αφού ο Σιατίστης ήτανε γνωστός για το έργο στον τομέα νεότητος που είχε παράξει στη ζωή του. Έτσι κι έκανα. 

Η έννοια του χρόνου μέσα στην Εκκλησία.

Είναι συνήθεια στους ανθρώπους να γιορτάζουν το τέλος του χρόνου και την έναρξη του επόμενου και να γίνονται διάφορες εορταστικές εκδηλώσεις. 

Όλα αυτά είναι ωφέλιμα γιατί στη ζωή του ανθρώπου είναι καλό να υπάρχουν αυτές οι εκδηλώσεις ώστε να μην υπάρχει μονοτονία στη σημερινή ζωή. 

Ωστόσο εμείς, ως μέλη της Εκκλησίας, πρέπει να βλέπουμε τα πράγματα ακριβώς μέσα στο πνεύμα της Εκκλησίας μας και να δούμε πως η Εκκλησία αποδέχεται και προσλαμβάνει αυτό το γεγονός του χρόνου. 

Θα έπρεπε βέβαια, αν βλέπαμε τα πράγματα μέσα από την ανθρώπινη λογική μόνο και αν βλέπαμε τη ζωή μας μέσα στα περιθώρια αυτού του κόσμου και του παρόντος αιώνος, όταν περνά ένας χρόνος να είμαστε θλιμμένοι γιατί ο κάθε χρόνος που περνά κατεργάζεται πάνω μας το μυστήριο της φθοράς μας και του θανάτου μας, αφού είμαστε θνητά όντα και ο χρόνος μας είναι περιορισμένος. 

Ντροπή σου Έλληνα αν πουλήσεις την Μακεδονία.

«Ντροπή σου Έλληνα αν πουλήσεις τη Μακεδονία»

Η επιστολή της μαθήτριας από τη Θεσσαλονίκη που καθηλώνει

Μερικές φορές οι φωνές των απλών ανθρώπων είναι πιο βροντερές και καθηλωτικές από εκείνες των πολιτικών και εκείνων που αποφασίζουν για εμάς χωρίς εμάς. 

Διαβάστε την επιστολή της Ισμήνης Παπάζογλου, μαθήτριας της Γ' τάξης του Ενιαίου Λυκείου Θεσσαλονίκης, με αφορμή το Σκοπιανό ζήτημα και όσα μαγειρεύονται τις τελευταίες μέρες για το όνομα της γειτονικής χώρας:

Είμαι μαθήτρια της Γ Λυκείου Ενιαίου Λυκείου Θεσσαλονίκης, είμαι γέννημα θρέμμα της Μακεδονίας εγώ, όπως ο πατέρας, η μητέρα μου, οι παππούδες και οι γιαγιάδες, οι πρόγονοί μου σε βάθος χρόνου.

Το αίμα της ράτσας με καλεί να ορθώσω ανάστημα και λόγο, να βροντοφωνάξω στην κυβέρνηση και σε όλη την πολιτική ηγεσία του τόπου μας.

Μην πουλάτε την ιστορία μας, μην ξεπουλήσετε τη Μακεδονία, τη χώρα ηρώων, αγέρωχων αγωνιστών, μην υποκύψετε στις πιέσεις των ισχυρών, είμαστε λίγοι ναι, όμως έχουμε ψυχή να αγωνιστούμε, να υπερασπισθούμε σαν τον Διγενή Ακρίτα την Ιστορία μας, τις αξίες μας, τα ιδανικά μας.

Η χαραμάδα του Παραδείσου…

Μεσημέρι. Ρουτίνα.
Μια απλή καθημερινή. Τα σπουδαία συμβαίνουν αλλού, όχι εδώ.

Σ’ενα συνηθισμένο σπίτι, μιας συνηθισμένης οικογένειας, σε μια συνηθισμένη ζωή.

Τίποτα το ιδιαίτερο. Τίποτα το αξιοπρόσεκτο.

Ήσυχο το σπίτι, η μητέρα κατάκοπη με τις δουλειές, με το βλέμμα ανήσυχο, με την προσμονή μιας ανάπαυσης, να είναι μακριά από την δικαίωσή της.

Νεα στο σωμα, γρια σχεδον στην ψυχη.

Το παιδι, με το προσωπο του αγγελου, μπροστα στα εικονισματα, με το κανδηλι να αντιφεγγιζει στα ματια του, εκανε προσευχη, για το φαγητο.

Φαγητο ομως δεν υπηρχε.

Αλλη μια φορα θα ερχοταν απ’εξω, κρυφα, σκεπασμενο σαν κλοπιμαιο, και προερχομενο απο το υστερημα καποιων αλλων.

Αντι αυτου, υπηρχε ομως υπομονη, αλλα και αυτη ποσο να αντεξει;

Ωρες σιωπης και αναμονης. Κανεις δεν μιλα.

Ουτε το παιδι, ουτε η μητερα. Μονο κοιταζονται, παρηγορητικα, μιλουν με ενα αθορυβο διαλογο παρακλησεως, ενδιαθετο, ψυχικο, αδειαζοντας σιγα σιγα τα τελευταια αποθεματα τους.

Αυτό είναι το νόημα της αληθινής αγάπης !!

Ποτέ δεν ένιωσα δημόσιος υπάλληλος και ξεκίνησα όπως χιλιάδες κληρικοί το ιερατικό στάδιο αγαπώντας την ιεροσύνη μου και θα εξακολουθήσω να το κάνω σε οποιοδήποτε οικονομικό,πολιτικό ή κοινωνικό καθεστώς. Επωφελήθηκα της συμφωνίας που είχε κάνει η Εκκλησία με το ελληνικό κράτος ,πληρωνόμουν σαν Δ.Υ. αλλά ποτέ το κράτος δεν με αντιμετώπισε ως τέτοιον και δεν ένιωσα στιγμή ότι τρώω ψωμί δωρεάν ή μου το χάρισε κανένας.Δεν έκανα λεφτά, δεν διήγα πολυτελή ζωή και ούτε έχω την δυνατότητα και προ πάντων την διάθεση να το κάνω. Υπήρξα όπως χιλιάδες ιερείς αντικείμενο φθόνου για την σταθερότητα του μηνιάτικου,ακόμα και από ανθρώπους που είναι κοντά στην εκκλησία, από ανθρώπους που είδαν όφελος από τους ιερείς και την εκκλησία ή από άλλους που αντικειμενικά και πέρα απ αυτή την ... δυσφορία πάνω στο ζήτημα μας αγαπάνε. Θέλω επίσης να πω ότι ο παπάς μπορεί να περάσει δύσκολα ,αλλά ποτέ δεν θα πεινάσει. Σε εποχές κρίσης και αμισθίας ο παπάς μεγάλωσε και σπούδασε και ανέδειξε υποδειγματικές οικογένειες. Αλίμονο στους απίστους που δεν θα επιβιώσουν ούτε μια μέρα.Λοιπόν αλλού οι μεμψιμοιρίες και τα μικροψυχία. Στον τάφο μας δεν θα χορέψετε ότι και να γίνει.

Όσο για σας που θέλετε να μας ξαναδείτε με τριμμένα ράσα και ανοιχτά ζεμπίλια για να χορταίνουμε με ζητιανεμένα πρόσφορα και κόλλυβα σας εύχομαι να μην δώσει ποτέ ο Θεός να χρειαστεί να χτυπήσετε την πόρτα μας για να τα μοιραστούμε. Γιατί είναι σιγουρο ότι δεν θα σας αποπέμψουμε, αλλά θα σας τα χαρίσουμε και αυτά. Θα είναι όμως πολύ σκληρό για σας γιατί θα είναι η μόνη πόρτα που θα βρείτε ανοιχτή. Αυτή που δείχνετε με το δάχτυλο!

Εκκλησιαστική περιουσία και μισθοδοσία του κλήρου.

Πρωτοπρ. Βασίλειος Ι. Καλλιακμάνης, Καθηγητής Θεολογικής Σχολής Α.Π.Θ.

1. Η Εκκλησία και το ζήτημα της περιουσίας

Το ζήτημα της εκκλησιαστικής περιουσίας δεν απασχόλησε την ακαδημαική θεολογική σκέψη γενικότερα (εκτός ελαχιστων εξαιρέσεων,) ούτε ήταν και εντός των δικών μου ερευνητικών ενδιαφερόντων. Κι αυτό, διότι ήθελα να βλέπω την Εκκλησία πέρα και πάνω από τα όρια μιάς μη κυβερνητικής οργάνωσης ή μιάς μικρής ή μεγάλης επιχείρησης. 

Εξάλλου, οι κληρικοί σύμφωνα με τους ιερούς κανόνες δεν επιτρέπεται να ασχολούνται με το εμπόριο. Πράγματι, εάν η Εκκλησία χάσει τον εσχατολογικό της προσανατολισμό, κινδυνεύει να μετασχηματισθεί σε εγκόσμιο κοινωνικό οργανισμό. Από χώρος φανερώσεως χάριτος και αγιασμού των ανθρώπων, κινδυνεύει να μεταβληθεί μόνο σε χώρο εξυπηρέτησης θρησκευτικών, αλλά και πάσης φύσεως ανθρώπινων αναγκών. Από εικόνα και σημάδι του παραδείσου και χώρος δράσεως του Παρακλήτου, το οποίο συγκροτεί το θεσμό της Εκκλησίας, να μετατραπεί σε συμβατική δημόσια υπηρεσία.

Οι ελληνικές οικογένειες εκπέμπουν SOS λόγω διαδικτύου

Θλιβερή ευρωπαϊκή πρωτιά κλήσεων στη γραμμή βοήθειας - Παιδιά βιαιοπραγούν και γονείς ζητούν βοήθεια όταν είναι πια αργά - Στοιχεία που σοκάρουν

Το φιξάρισμα της γρήγορης ανταμοιβής, ο αποπλανητικός χαρακτήρας των διαδικτυακών παιχνιδιών και οι εξίσου εθισμένοι γονείς είναι μερικά από τα στοιχεία που κλέβουν την παράσταση. Η «Νέα Σελίδα» συνομίλησε με τους επικεφαλής των φορέων που ασχολούνται με τον διαδικτυακό εθισμό στην Ελλάδα και ρίχνει φως σε ένα ανησυχητικό φαινόμενο στη ζωή των παιδιών, το οποίο βρίσκεται σε έξαρση.

Της Δήμητρας Τριανταφύλλου | dtriantafillou@neaselida.news

«Οι γονείς που μας καλούν είναι σε απελπισία σχετικά με αυτό που αντιμετωπίζουν στο σπίτι. Μας αναφέρουν ολοένα και πιο ακραίες συμπεριφορές από τα παιδιά τους, εκρήξεις θυμού και αυξημένη επιθετικότητα. Εχουμε ακούσει περιστατικό που 15χρονος χτύπησε πολύ άσχημα τη μητέρα του επειδή έκοψαν τη σύνδεση στο ίντερνετ», τονίζει με ανησυχία στη «Νέα Σελίδα» ο Γιώργος Κορμάς, υπεύθυνος της γραμμής βοήθειας του Ελληνικού Κέντρου Ασφαλούς Διαδικτύου του Ιδρύματος Τεχνολογίας και Ερευνας, και συνεχίζει: «Οι βίαιες εκδηλώσεις εμφανίζονται την ώρα της έντασης, όταν οι γονείς τραβούν τα καλώδια από τις πρίζες».

Στη γραμμή βοήθειας Helpline (210 6007686) οι έφηβοι και οι γονείς τους αναφέρουν περιστατικά που σχετίζονται με διαδικτυακή παρενόχληση, παραπλάνηση, εκβιασμό και εθισμό: «Το 35%-40% των κλήσεων που λαμβάνουμε από τους γονείς αφορά στον εθισμό των παιδιών τους. Λαμβάνουμε 600 με 800 κλήσεις τον χρόνο από γονείς, διατηρώντας το μεγαλύτερο ποσοστό ανάμεσα στις 32 χώρες όπου λειτουργούν αντίστοιχες γραμμές».

Ξεκινούν τα μαθήματα Παραδοσιακών Χορών

Την Παρασκευή 19 Οκτωβρίου 2018 ξεκινούν τα μαθήματα εκμάθησης Παραδοσιακών Χορών στην Ενορία μας. Τα Τμήματα Παραδοσιακών Χορών της Ενορίας Αγίου Στυλιανού Γκύζη, συμβάλλουν στην προβολή και διάσωση της μουσικής και χορευτικής μας παράδοσης. Λειτουργούν Τμήματα παιδικά και ενηλίκων. Φιλοδοξία είναι και οι δυο γενιές να χορεύουν ελληνικά, να δημιουργούν πολιτισμό και να τον μεταδίδουν. Τα χορευτικά τμήματα συμμετέχουν σε εκδηλώσεις εντός και εκτός Ενορίας. Διδάσκονται χοροί του ελληνισμού από τη Μακεδονία, τη Θράκη, την Ήπειρο, το Αιγαίο, το Ιόνιο, την Κρήτη, τη Μικρά Ασία, τον Πόντο, τη Στερεά Ελλάδα, την Πελοπόννησο, την Κύπρο. Οι πρόβες των χορευτικών ομάδων, μικρών και μεγάλων, πραγματοποιούνται κάθε Παρασκευή απόγευμα, στην αίθουσα της Ενοριακής Νεανικής Εστίας πλησίον του Ιερού Ναού. 

Το πρόγραμμα των μαθημάτων είναι: 

1ο Παιδικό Τμήμα 19:00 – 20:00 (Δ΄ Ε΄ Στ΄ & Γυμνάσιο) συμμετοχή 3 ευρώ 

Το Παιδικό Τμήμα θα λειτουργήσει εφόσον γραφτούν τουλάχιστον 10 παιδιά. Αν κατά την διάρκεια της χρονιάς μειωθεί ο αριθμός των μαθητών του τμήματος τότε το τμήμα δεν θα συνεχίσει.

2ο Τμήμα Λυκείου – Νέων & Ενηλίκων 20:00 – 21:00 συμμετοχή 7 ευρώ

Κάνε τώρα την εγγραφή σου ΕΔΩ

Διδάσκει ο Χοροδιδάσκαλος κος Στέφανος Μουστάκης, δάσκαλος χορού στο Εθνομουσικολογικό Ίδρυμα – Κέντρο Παραδοσιακών Χορών Πέτρου Ζήση στο Χαλάνδρι Αττικής http://www.idrimapzisi.gr 

Όσοι ενδιαφέρονται για περισσότερες πληροφορίες, μπορούν να επικοινωνήσουν στα τηλέφωνα 6948176608, 6977387010, 6973519591.
Η πρόσκληση παραμένει ανοιχτή για μικρούς και μεγάλους.

Δείτε επίσης : Παραδοσιακοί χοροί: Γιατί να ξεκινήσει το παιδί μου;

Δείτε Video

Τα παιδιά δυσκολεύονται ακόμη και να κρατήσουν το μολύβι εξαιτίας των tablets και των smartphones, σύμφωνα με επιστήμονες.

Τα παιδιά δυσκολεύονται ακόμη και να κρατήσουν το μολύβι εξαιτίας της υπερβολικής χρήσης της τεχνολογίας σύμφωνα με επιστήμονες. 

Η συχνή χρήση συσκευών με οθόνη αφής αποτρέπει τους μύες των χεριών να αναπτυχθούν αρκετά, ώστε να βοηθήσουν τα παιδιά να κρατούν ένα μολύβι σωστά.
«Σήμερα τα παιδιά δεν έρχονται στο σχολείο με τη δύναμη στα χέρια που είχαν τα παιδιά πριν από 10 χρόνια γιατί δεν εξασκούνται το ίδιο με τότε» ανέφερε η παιδίατρος Sally Payne από την Αγγλική Ιατρική Υπηρεσία Trust.
Οι οθόνες αφής έχουν μειώσει τον χρόνο που τα παιδιά ασχολούνται με παραδοσιακές δραστηριότητες, όπως η ζωγραφική, που αυξάνουν το συντονισμό των κινήσεων.

Σε έρευνα που συμμετείχαν 1900 καθηγητές διαπιστώθηκε ότι τα μισά αγόρια και περίπου το 30% των κοριτσιών αντιμετωπίζουν πρόβλημα στο γράψιμό τους. Το 40% των μαθητών του γυμνασίου δεν μπορούσαν να γράψουν περισσότερο από μισή ώρα συνεχόμενα. Παρόλο που δεν υπάρχει επιστημονική εξήγηση, οι περισσότεροι καθηγητές υποστηρίζουν ότι αυτό οφείλεται στην «προοδευτική ψηφιοποίηση της επικοινωνίας».
Το 58% των παιδιών κάτω των 2 ετών έχουν χρησιμοποιήσει tablet ή smartphone τουλάχιστον μια φορά στη ζωή τους.

Τα παιδιά με ειδικές, ξεχωριστές δυνάμεις διδάσκουν γνώση. Αυτή της ζωής.

Δεν ξέρω τι περνάει από το μυαλό σας όταν σκέφτεστε ένα παιδί με ειδικές ανάγκες. Δεν...
ήμουν ποτέ στη θέση σας. Βλέπω τα πράγματα από μέσα, όταν εσείς τα γυροφέρνετε και προσπαθείτε να καταλάβετε.

Βλέπω συνεχώς κείμενα που αφορούν τα συγκεκριμένα παιδιά. Τα περισσότερα μου προκαλούν θλίψη. Κάθε φορά που διαβάζω κάτι, νιώθω μια σφαλιάρα αδικίας να με χτυπάει. Νομίζω πως το κοιτάζω από άλλη σκοπιά. Όλοι όσοι έχουν μεγαλώσει ή έχουν ζήσει δίπλα σε παιδιά με ειδικές ανάγκες το νιώθουν.
Ας τα βάλουμε σε μία σειρά λοιπόν.
1. Τα παιδιά με ειδικές ανάγκες είναι σαν όλους εμάς. Που σημαίνει πως νιώθουν σαν όλους εμάς. Θυμώνουν, στεναχωριούνται, χαίρονται, αγαπούν, διασκεδάζουν, σαν όλους εμάς. Αυτό που παθαίνουν περισσότερο από εμάς τους υπόλοιπους είναι τα θετικά συναισθήματα. Δηλαδή, χαίρονται περισσότερο. Αγαπάνε περισσότερο. Διασκεδάζουν περισσότερο. Άρα, είναι πιο τυχερά όντα από εμάς. Και επίσης, αφού νιώθουν στο μέγιστο τα όμορφα συναισθήματα της ζωής, είναι και λίγο διαφορετικά από όλους εμάς. Είναι καλύτερα όντα από όλους μας. Άραγε γιατί; Είναι εύκολο. Δεν λειτουργεί η λογική τους περισσότερο από το συναίσθημά τους. Αυτό τους κάνει να ευχαριστιούνται τη ζωή όπως κανένας άλλος. Δεν βάζουν φραγμούς. Ούτε πρέπει. Ούτε ζυγιάζουν τα πράγματα. Κάνουν αυτό που νιώθουν, λένε αυτό που νιώθουν (Οι φιλοσοφικές ερωτήσεις λοιπόν στυλ «λογική ή συναίσθημα», μόλις έχουν απαντηθεί από τα τυχερότερα παιδιά όλων. Τα παιδιά με ειδικές ανάγκες).

Ο Ευαγγελικός λόγος, καθρέπτης!

Ξέρεις γιατί βοηθώ, και τους φτωχούς μουσουλμάνους;
...έλεγε ένας νεαρός χριστιανός σε φίλο του. -Γιατί είπε ο Χριστός, ότι αν συγχωρείς, θα σε συγχωρέσει, και ανάλογα την αυστηρότητα που κατακρίνεις ξένο δούλο, έτσι και εσύ θα κριθείς. 

Είπε να μην κατακρίνουμε καθόλου, και να αγαπάμε μέχρι και τον εχθρό μας. 

Και σταυρώθηκε για όλους μας, για Εβραίους, για μουσουλμάνους, για ιθαγενείς, για όλους τους ανθρώπους. 

Δεν θυμάμαι πως τα έχει πει ακριβώς ο Χριστός, και αυτό ακόμη με τρομάζει, και θέλω να με συγχωρέσει ο Χριστός, που κι αν ονομάζομαι χριστιανός, δεν ξέρω την πίστη μου την αληθινή, σωστά. 

Ενώ ο φτωχός μουσουλμάνος, αν είναι καλός άνθρωπος, έχει περισσότερα ελαφρυντικά από μένα, που εγώ τα ξέρω όλα, την Αλήθεια, και όμως δεν τα εφαρμόζω. Μήτε έχω τον ζήλο, του δυστυχή για την πλάνη του, μουσουλμάνου, να προσεύχομαι συνεχώς στον αληθινό Θεό Χριστό μου. 

Πρόσεχε φίλε μου, γιατί ο Χριστός δεν θέλει να θυσιάζουμε ανθρώπους, εαυτούς θέλει να θυσιάζουμε, τους κακούς εαυτούς μας, να υπηρετούμε αδερφούς, όλους σαν εαυτούς μας, και Χριστό να ζητάμε. 

Ο Χριστός τότε και διάκριση μας δίνει, και μας προστατεύει, και δεν ντροπιάζει κανέναν, κάπως έτσι λέει κάπου στο Ευαγγέλιο...