Πέρασμα… όταν η οθόνη γίνεται τόπος συνάντησης. Διάλογοι σε καιρούς αποκλεισμού

Καθώς όλοι βιώνουμε, με τρόπο οδυνηρό, τη δυσκολία της επικοινωνίας αυτή την περίοδο, διαπιστώνουμε, με ιδιαίτερη χαρά, την προσπάθεια πολλών ενοριών μας να κρατήσουν ζωντανή την επαφή με τα παιδιά και  τους νέους μέσω των δυνατοτήτων που παρέχει η σύγχρονη τεχνολογία. Επικροτούμε και συγχαίρουμε τις πρωτοβουλίες αυτές -άλλωστε πολύ νωρίς το είχαμε προτείνει.
Ερχόμαστε τώρα να σάς ανακοινώσουμε μία ακόμη παρόμοια προσπάθεια από το Ίδρυμα Νεότητος και Οικογένειας της Ι. Αρχιεπισκοπής μας: Από την Τετάρτη 1^η Απριλίου –και δεν είναι καθόλου πρωταπριλιάτικο ψέμα!- και κάθε Τετάρτη βράδυ στις 9.00 μ.μ. μπορούμε πλέον όλοι να συντονιζόμαστε διαδικτυακά  στην εκπομπή μας, με το τίτλο «Πέρασμα... όταν η οθόνη γίνεται τόπος συνάντησης». Η εκπομπή απευθύνεται στους σεβαστούς Ιερείς μας, στους Κατηχητές και τις Κατηχήτριες και σε όλους τους εκλεκτούς συνεργάτες του ποιμαντικού νεανικού μας έργου, και ακόμη απευθύνεται σε νέους γονείς, φοιτητές, επιστήμονες, μαθητές Λυκείου, καθώς περιλαμβάνει ευρύτητα θεμάτων, προσπαθώντας να καλύψει πολλούς τομείς της επικαιρότητας, της ορθόδοξης πνευματικότητας και του εκκλησιαστικού μας βίου.

Mήπως γινόμαστε κομμάτια ;

Σκόρπια κομμάτια παζλ, από διαφορετικές δυστυχώς εικόνες......Αυτό είμαστε.

Η κατάσταση στην Εκκλησία είναι τραγική. Βλέπουμε αυτές τις μέρες επισκόπους, κάποιους κληρικούς αλλά και λαϊκούς να μιλάνε για τη Θεία Κοινωνία αλλά κανείς δεν μιλάει για το Ιερό Μυστήριο της μετανοίας και εξομολογήσεως.

Έχουμε κάνει τη Θεία Κοινωνία ειδωλολατρεία. Καθόμαστε και μιλάμε για τη Θεία Κοινωνία το Πάσχα, όταν οι πιστοί, σύμφωνα με τον νόμο του κράτους, είναι αποκλεισμένοι από την εξομολόγηση. Γεννάται λοιπόν το ερώτημα: Πώς θα κοινωνήσουν οι πιστοί ακόμα και το Πάσχα όταν δεν έχουν εξομολογηθεί; Και δεν μιλάω για αυτούς που έχουν πνευματικό, πνευματική ζωή κλπ και έχουν ρυθμίσει αυτά τα θέματα αλλά για τον υπόλοιπο πιστό λαό τί γίνεται ;.

“Ελάτε να κοινωνήσετε λένε πολλοί”, “Να κοινωνήσει ο κόσμος”, “Να κάνουμε Θεία Κοινωνία delivery στα σπίτια” αλλά για το ΠΩΣ θα κοινωνήσει κάποιος δεν μιλάει κανείς. Ζούμε απίστευτες καταστάσεις πνευματικής έκπτωσης.

ΓΙΑΤΙ ΤΟΣΟ ΜΙΣΟΣ;

Έφτανε μία ασθένεια που εξελίχθηκε σε πανδημία και η οποία έδειξε πόσο ανίσχυρος είναι ο άνθρωπος είτε απέναντι στα επιτεύγματά του είτε απέναντι στον κόσμο τον οποίο ο ίδιος εξέλιξε στον σημερινό βαθμό και πολιτισμό, αλλά δεν μπόρεσε να μην αφήσει τρύπες εισόδου του κακού σ’   αυτόν, για να εκφρασθεί μίσος απέραντο εναντίον της πίστης και των χριστιανών! Ούτε λίγο ούτε πολύ οι χριστιανοί θα είμαστε υπαίτιοι για τον θάνατο πολλών ανθρώπων, καθώς συναζόμαστε στις εκκλησίες, κοινωνούμε, οι περισσότεροι είναι ηλικιωμένοι  και, επομένως, ευπαθείς και θα μεταδώσουμε τον θανατηφόρο ιό στους συνανθρώπους μας.  Οι ηλικιωμένοι κλείστηκαν στο σπίτι, οι οικογένειες έπαψαν να εκκλησιάζονται, οι ναοί τελικά έκλεισαν, αλλά πολλοί εξακολουθούν να κουνούν το δάχτυλο ως νέοι Νέρωνες και Διοκλητιανοί. Δημοσιογράφοι που αρθρογραφούν σε αθλητικές ιστοσελίδες ανέλαβαν εργολαβικά να ζητήσουν την δημόσια διαπόμπευση των επισκόπων και των κληρικών, σε παραληρήματα ρατσιστικού λόγου, για τον οποίο ουδείς θα τους ελέγξει. Πολιτικοί από βήματος Βουλής θεώρησαν τους χριστιανούς ως κτήτορες του ιού, ενώ διάφοροι επιστήμονες, χωρίς στοιχεία, αλλά με εικασίες και από ιδεολογικές τους θέσεις, καταδίκασαν τους χριστιανούς σε κοινωνικό θάνατο.

''Το 1821 μας εμπνέει''

«Εὐαγγελίζου γῆ, χαράν μεγάλην» ψάλλουμε σήμερα οἱ Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί στούς Ναούς μας, γιά νά τιμήσουμε τόν Εὐαγγελισμό τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου. Καί ταυτοχρόνως, σέ κοινή ἑορτή, ὁ Ἑλληνισμός πανηγυρίζει τήν Ἐπέτειο τοῦ 1821.

Τήν ἔναρξη τῆς Μεγάλης Ἑλληνικῆς Ἐπαναστάσεως. Τοῦ ἱεροῦ Ἀγώνα τῆς ἀπροσμέτρητης ἀποφασιστικότητας, τόλμης, θάρρους καί θυσίας γιά τήν ἐλευθερία.

Οἱ πρόγονοί μας, οἱ γενναῖοι Φιλικοί, οἱ πρωταγωνιστές τοῦ Ἀγώνα, οἱ μαχητές τῆς ἀπελευθερώσεως, εἶχαν ἀπό τήν προηγούμενη χρονιά, ἤδη ἀπό τό 1820, ὁρίσει τήν ἡμέρα τοῦ Εὐαγγελισμοῦ, ὡς ἡμέρα τοῦ ἀπελευθερωτικοῦ ξεσηκωμοῦ.

Ἤθελαν ἔτσι νά ἐκφράσουν μέ τόν πιό δυνατό καί συμβολικό τρόπο τούς ἄρρηκτους δεσμούς μεταξύ τῆς Ὀρθοδοξίας καί τοῦ Γένους. Οἱ Ἕλληνες πολέμησαν γιά τήν Πίστη καί τήν Πατρίδα.

Ἡ Ἑλληνική Ἐπανάσταση δέν μοιάζει μέ καμμία ἄλλη ἐπανάσταση τῆς ἐποχῆς. Ἀξιοποιεῖ μέν ἰδέες ἀπό ἄλλα ἐπαναστατικά κινήματα τῶν χρόνων ἐκείνων, ἀλλά δέν εἶναι ἀντίγραφο καμμιᾶς.

Εἶναι ἐπανάσταση μέ ἐθνικό καί θρησκευτικό χαρακτήρα. Ἔχει ὡς κίνητρο τήν ἀπελευθέρωση τῶν Ἑλλήνων ἀπό τούς Ὀθωμανούς. Ἔχει ὡς πνευματικό στήριγμα τήν πίστη στήν θεία Πρόνοια καί τόν σεβασμό πρός τούς πολυάριθμους Νεομάρτυρες, πού βρῆκαν θάνατο ὁμολογώντας τήν πίστη τους στόν Χριστό.

«Μάχου ὑπέρ Πίστεως καί Πατρίδος», ἔγραφε στήν Προκήρυξη τῆς 24ης Φεβρουαρίου τοῦ 1821 ὁ Ἀλέξανδρος Ὑψηλάντης.

Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος: «Να μετατρέψουμε τα σπίτια μας σε Εκκλησίες»

Αγαπητοί μου αδελφοί, παιδιά μου αγαπημένα!

Από την πρώτη στιγμή που χτύπησε την πόρτα της χώρας μας αυτή η ασύμμετρη παγκόσμια απειλή της πανδημίας του κορονοϊού, η Ιερά Σύνοδος αλλά και όλοι οι Eπίσκοποι της Εκκλησίας της Ελλάδος και όλοι οι Κληρικοί μας, αναλογιστήκαμε την ευθύνη που μας αναλογεί και την φροντίδα που οφείλουμε ως ποιμένες και αδελφοί σας να επιδείξουμε προς όλους εσάς και τον καθένα χωριστά.

Ιατρούς, νοσηλευτικό προσωπικό και υπηρετούντες στην δημόσια υγεία, οι οποίοι δίνουν, με αυταπάρνηση και αυτοθυσία, έναν υπεράνθρωπο αγώνα για όλους τους συνανθρώπους μας που έχουν προσβληθεί από τον κορονοϊό, εκθέτοντας συνειδητά και χάριν του λειτουργήματός τους τους εαυτούς τους σε κίνδυνο.

Επιστήμονες και ερευνητές, που εργάζονται νυχθημερόν αναζητώντας αποτελεσματικές θεραπείες για το εμβόλιο που θα λυτρώσει την ανθρωπότητα από τον ιό. Ασθενείς που δίνουν με τη βοήθεια των ιατρών και του νοσηλευτικού προσωπικού τον δικό τους αγώνα και τους οποίους συνοδεύουν περισσότερο από τον οποιονδήποτε αυτή τη στιγμή οι ευχές και οι προσευχές της Εκκλησίας μας, για να εξέλθουν δυνατοί και υγιείς από τη μεγάλη δοκιμασία που βιώνουν.

ΚΑΙΡΟΣ ΓΙΑ ΠΑΡΕΕΣ ΚΑΙ ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΙΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΩΝ!

Η δοκιμασία που περνάει η ανθρωπότητα με τον κορωνοϊό έφερε ξανά στο προσκήνιο τον τρόπο με τον οποίο διαθέτουμε την καθημερινότητα και την κοινωνικότητά μας. Η διασκέδαση στους καιρούς μας έχει γίνει είτε ατομική είτε μαζική. Η ατομική έχει να κάνει με το κινητό και τον υπολογιστή. Μικρότεροι και μεγαλύτεροι είμαστε κλεισμένοι στον ατομικό μας κόσμο και τρόπο εξόδου από τους υποχρεωτικούς ρυθμούς ζωής. Ιδίως τα παιδιά και οι νέοι παρακολουθούν μετά μανίας στην οθόνη του κινητού το πλήθος των ταινιών, σειρών, μουσικών βίντεο και άλλων εικονοποιημένων αφηγήσεων, ενώ με τα διαδικτυακά παιχνίδια υπάρχει τέτοια απορρόφηση, που δεν μένει χρόνος ούτε για μία ματιά στους γύρω! Αλλά και οι μεγαλύτεροι, κουρασμένοι από την ταχύτητα και τις δραστηριότητες της ημέρας, κολλούν στην ατομική διασκέδαση που σκοτώνει τον ελεύθερο χρόνο, αλλά δεν απαιτεί τον κόπο της μελέτης και της επικοινωνίας.

Εβδομαδιαίο Πρόγραμμα Ιερών Ακολουθιών κατ’ οίκον λόγω της χαλεπής Λοιμώξεως και της Προασπίσεως των Συνόρων της Πατρίδος μας

«Μη φοβού· μόνον πίστευε, και σωθήσεται»

Κάθε Κυριακή:	Κανών Ικετήριος εις τον Κύριον ημών Ιησούν Χριστόν	κλικ εδώ
Κάθε Δευτέρα:	Παρακλητικός Κανών Αρχαγγέλων Μιχαήλ και Γαβριήλ	κλικ εδώ
Κάθε Τρίτη:	Παρακλητικός Κανών Αγίων Αναργύρων Κοσμά και Δαμιανού	κλικ εδώ
Κάθε Τετάρτη:	Παρακλητικός Κανών Αγίου Λουκά του Ιατρού	κλικ εδώ
Κάθε Πέμπτη:	Παρακλητικός Κανών στον Άγιο Νικηφόρο το Λεπρόν	κλικ εδώ
Κάθε Παρασκευή:	Ακολουθία των Χαιρετισμών εις την Υπεραγίαν Θεοτόκον	κλικ εδώ
Κάθε Σάββατο:	Παράκληση στην Παναγία: Ολόκληρος ο Παρακλητικός Κανών Βίος και ακολουθία Αγίου Στυλιανού κλικ ΕΔΩ	κλικ εδώ

Ξαφνικά οι δρόμοι νέκρωσαν!

Ξαφνικά οι δρόμοι νέκρωσαν, οι πόλεις σιώπησαν, τα σπίτια έγιναν φυλακές.

Ξαφνικά όλα αυτά που θεωρούσαμε πως είναι σπουδαία, πως μας δίνουν αξία, κύρος, λόγο ύπαρξης, έγιναν μικρά, έγιναν ασήμαντα.

Ξαφνικά η υγεία μας, που θεωρούσαμε δεδομένη εφόσον δεν είχαμε κανένα πρόβλημα, μας ανησυχεί, έγινε το πολυτιμότερο κομμάτι της ύπαρξής μας.

Ξαφνικά οι άνθρωποι που αγαπάμε, οικογένεια, συγγενείς, φίλοι, εραστές μας τρόμαξαν, πολύ περισσότερο ο έρωτας.

Ξαφνικά η ελευθερία χάθηκε και μαζί της πολύτιμος χρόνος, βιαζόμαστε.

Ξαφνικά οι μάσκες που φορούσαμε στην προσπάθειά μας να είμαστε κάποιοι άλλοι, αντικαταστάθηκαν με άλλες, τόσο ταπεινές μα τόσο σημαντικές.

Κοιτάζω τα ντουλάπια μου γεμάτα από πράγματα που θεωρώ πολύτιμα. Κοιτάζω τα αμέτρητα παπούτσια, τσάντες, γραβάτες, αξεσουάρ, καλλυντικά, αρώματα, είδη περιποίησης, είναι τόσα πολλά. Όμως το βλέμμα μου σταματά σ’ένα μπουκάλι φθηνό οινόπνευμα, σ’ ένα αντισηπτικό χεριών, είναι τα πιο πολύτιμα.

Τι θα φορέσω σήμερα; Σκέφτομαι καθώς εξετάζω αναποφάσιστος την παραφουσκωμένη ντουλάπα μου που αναστενάζει. Τι σημασία έχει τι θα φορέσω, αφού κανείς δεν βρίσκεται στους δρόμους να με θαυμάσει;

Τά οψώνια τής αμαρτίας θάνατος» (Ρωμ. στ', 23)

Τά οψώνια τής αμαρτίας θάνατος» (Ρωμ. στ', 23)

 «τά οψώνια τής αμαρτίας θάνατος» είναι πολύ σημαντικό, γιά νά καταλάβουμε τί είναι η αμαρτία καί πώς αισθάνεται ο άνθρωπος πού αμαρτάνει. Τό έχουμε ακούσει πολλές φορές, καί είναι μιά φράση γνωστή σέ όσους διαβάζουν συχνά τήν Αγία Γραφή.

Η λέξη «οψώνια» δηλώνει τήν πληρωμή, τό σιτηρέσιο, τόν μισθό πού έδινε ο αυτοκράτωρ στούς στρατιώτες. Γι’ αυτό ο άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος προέτρεπε τούς στρατευομένους: «αρκείσθε τοίς οψωνίοις υμών (Λουκ. γ', 14), δηλαδή νά μήν αρπάζετε διάφορα αγαθά από τούς συνανθρώπους σας, αλλά νά αρκείσθε σέ όσα σάς δίνει ο αυτοκράτορας ή ο βασιλεύς.

Τά οψώνια τής αμαρτίας είναι τά αποτελέσματα τής αμαρτίας, όσα δίνει η αμαρτία σέ εκείνους πού αμαρτάνουν, καί αυτά είναι ο θάνατος. Εδώ υπονοείται η αμαρτία τών Πρωτοπλάστων, τού Αδάμ καί τής Εύας, πού αμάρτησαν, παρέβησαν τήν εντολή τού Θεού καί αμέσως εισήλθε ο θάνατος, πρώτα ο πνευματικός θάνατος, η απομάκρυνση τού ανθρώπου από τόν Θεό, καί έπειτα ο σωματικός θάνατος, η απομάκρυνση τής ψυχής από τό σώμα. Οι άγιοι Πατέρες διδάσκουν ότι μετά τήν διάπραξη τής αμαρτίας μέ τήν ηδονή εισήλθε στήν ζωή τού ανθρώπου η οδύνη, ο πόνος. Οπότε στήν ζωή τού ανθρώπου πάντοτε συμπλέκονται η ηδονή μέ τήν οδύνη. Άλλα αμαρτήματα συνδέονται μέ τήν ηδονή καί άλλα μέ τήν οδύνη.

Τι σημαίνει “κλείνουμε τους Ναούς και σταματάμε τα Μυστήρια”;

Δύσκολη αναμένεται η περίοδος που ακολουθεί λόγω της πανδημίας. Όλοι έχουμε στο βάθος του μυαλού μας το φόβο μην νοσήσουμε, έχοντας παράλληλα και την ανησυχία για τους γύρω μας ειδικά αν αυτοί είναι ευπαθείς ομάδες.
Η πρόληψη, σίγουρα σώζει, γι αυτό και όλοι δεχόμαστε τις οδηγίες και πρέπει να αναλογιζόμαστε την ευθύνη που έχουμε απέναντι στην κοινωνία, τηρώντας αυστηρά τους κανόνες υγιεινής και τους περιορισμούς που θέτουν οι αρμόδιοι, οι αρχές και οι οργανισμοί για την υγεία.

Όμως πάντα μπροστά σε τέτοιες μεγάλες μάχες και ιστορικές προκλήσεις, υπήρχαν και οι διαφορετικές απόψεις που πολλές φορές δίχαζαν και δημιουργούσαν ερωτηματικά τα οποία σχημάτιζαν τεράστια κενά.

Κάνει εντύπωση σε πολλούς από εμάς ότι από την πρώτη στιγμή που εμφανίστηκε αυτή η απειλή του κορωνοϊού, ακούστηκε έντονα από συγκεκριμμένες πλευρές ότι υπάρχει επιτακτική ανάγκη να κλείσουν οι Ιεροί Ναοί, λίγο αργότερα ψιθυρίστηκε να σταματήσουν οι Ιερές Ακολουθίες και αργότερα ξεστομίστηκε ότι η Θεία Κοινωνία μπορεί να μεταδώσει τον κορωνοϊό.

Στα άγια δισκοπότηρα οφείλουμε την λευτεριά μας

Στην άκρη μιας μικρής λίμνης ξεδιψούσαν κάποια περιστέρια. Λίγο πιο πέρα, αναπηδούσαν έξω από το νερό, παίζοντας, λίγα βατράχια.  Ξαφνικά κάποιος έριξε μια μεγάλη πέτρα. Τα νερά αναταράχτηκαν. Τότε, τα μεν περιστέρια υψώθηκαν στον ουρανό, οι δε βάτραχοι όρμησαν και βούτηξαν στη λάσπη, κοάζοντας, και δεν ξαναφάνηκαν. Ο μύθος είναι του Μεγάλου Βασιλείου, του ουρανοφάντορος….

Συμβαίνει αυτό που συμβαίνει, με τον λεγόμενο κορονοϊό. Έπεσε μια τρανή κοτρόνα στην λίμνη της αφασίας και της περιρρέουσας ευδαιμονίας. Ταράχτηκαν πολλοί και πολύ.Ταράχτηκαν οι εκκλησιομάχοι της αγραβάτωτης θολοκουλτούρας. Ταράχτηκαν και οι αβροδίαιτοι τζιτζιφιόγκοι των τηλεοπτικών αναθυμιάσεων, οι βάτραχοι της τιποτολογίας. Πώς αντιδρούν;  Βούτηξαν στη λάσπη και κοάζουν: φταίει η Θεία Κοινωνία. Τα περιστέρια όμως, τα παιδιά του Χριστού μας, πετούν ψηλά, υψιπέτες αετοί.

Τα ίδια λασπώδη βατράχια βάλλουν και κατά των Ενόπλων Δυνάμεων της Πατρίδας που την υπερασπίζονται και αποκρούουν τα μαινόμενα ταγκαλάκια του τουρκοερτογάν στον Έβρο. Χωμένοι στον βούρκο τους ψελλίζουν τις συνήθεις μαγαρισιές: οι φασίστες -οι Ένοπλες Δυνάμεις μας- δεν αφήνουν τους ταλαίπωρους Πακιστανούς και Αφγανούς να κυριεύσουν την Πατρίδα… Πιάνουμε την μύτη, μας πνίγει η δυσωδία τους…. Και αναρωτιέσαι περίλυπος: μα υπάρχουν Έλληνες που στηρίζουν και ψηφίζουν αυτό το καρκίνωμα;

Θυμάμαι, είχα διαβάσει, ότι ρώτησαν τον άγιο Ιουστίνο Πόποβιτς: «Τι θα κάνεις Γέροντα, αν ακούσεις ότι γίνεται πόλεμος;»  Απάντησε: «θα μπω στο ναό και θα κάνω μια Θεία Λειτουργία παιδί μου!!».

Ναι, οι Θείες Λειτουργίες, το μυστήριο της Θείας Κοινωνίας κράτησε και κρατά και θα κρατήσει πατρίδα μας. Τα άγια δισκοπότηρα απελευθέρωσαν την Ελλάδα.