Έχετε πίστη κι υπομονή. Τώρα ξεκινούν όλα.

Τα πάντα θα αλλάξουν. Βλέπετε, το πρόβλημα δεν είναι ο συνωστισμός κι η συνάθροιση. Ποτέ δεν ήταν αυτό.

Το πρόβλημα είναι η Θεία Κοινωνία. Για την Πολιτεία ότι και να λέμε ως Χριστιανοί δεν πείθουμε. Δύο χιλιάδες χρόνια ιστορίας είναι κενό γράμμα.

Για την Πολιτεία η Θεία Κοινωνία με τον τρόπο που δίδεται στους πιστούς αποτελεί μέσο μετάδοσης νόσου.

Η Πολιτεία δε θρησκεύει. Όταν δείτε ξανά τους εξοχότατους άρχοντες να συνωστίζονται μπροστά μπροστά στο σολέα του ναού ενόψει εκλογών, ρωτήστε τους.

Οπότε μη χάνετε τον καιρό σας λέγοντας για δύο μέτρα και δυο σταθμά. Μη συγκρίνετε έναν Ορθόδοξο ναό με σούπερ μάρκετ, τράπεζες, πολυκαταστήματα ή καφετέριες. Είναι χειρότερο.

Ήδη έχει ανοίξει - δημόσια πλέον κι από επίσημα αρχιερατικά χείλη - η συζήτηση για αλλαγή του τρόπου της Θείας Μεταλήψεως στηριζόμενη στην αρχαία παράδοση της Θείας Λειτουργίας του Αγίου Ιάκωβου.

Λαμβάνοντας δηλαδή πρώτα το Σώμα στο δεξί μας χέρι κι έπειτα πίνοντας από κοινό Ποτήριο το Αίμα.

Ακόμα κι αυτό μπορεί να ενοχλήσει, να μην τους κάνει, κι εν τέλει να λαμβάνουμε έτοιμες ατομικές μερίδες εμβαπτισμένου στον οίνο άρτου.

Ξέρετε κάτι; Δε με ενοχλεί.

ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΠΟΣΤΑΣΙΩΣΗ: ΑΝΑΓΚΗ Η’ ΕΠΙΛΟΓΗ;

Είναι βιαστική κρίση το να ισχυριστεί κάποιος ότι θα ζούμε για πολύ χρόνο τον πολιτισμό της κοινωνικής «αποστασίωσης» (social distancing) εξαιτίας του κορωνοϊού; Ότι ένα βασικό στοιχείο ων ανθρώπινων επαφών που είναι το άγγιγμα, το φιλί, η αγκαλιά, η διαχυτικότητα, η εκφραστικότητα διά του σώματος έχει τεθεί στην απαγόρευση εξαιτίας του φόβου της μετάδοσης της ασθένειας; Ακόμη και η ερωτική επαφή ή και το φλερτ μεταξύ δύο ανθρώπων θα πρέπει να τεθεί στον βωμό της απόστασης. Είναι ένας έμμεσος τρόπος με τον οποίο θα ξαναβρούμε ψήγματα της παλαιάς ηθικής; Μονογαμικότητα ή πιστότητα στον ερωτικό σύντροφο, ανάγκη να ξαναχτίσουμε σχέσεις με βάση τον λόγο  και όχι την σωματική λαγνεία, φόβος για παρέα, για έξοδο, για πλησίασμα, φόβος για την πληρότητα της αγάπης που είναι σωματοψυχική θα μπορούσαν να είναι πρώτες αναγνώσεις. Ένας βιαστικός ιεροκήρυκας θα έλεγε ότι ο Θεός μας τιμώρησε για την απόλυτη ελευθεριότητα. Ένας άλλος πάλι θα έλεγε ότι η μετάνοια ξεκινά από την σεμνότητα και από την σταθερότητα. Δεν κινδυνεύουν από τον ιό όσοι υπάρχουν στα πλαίσια του γάμου.

         Είναι αρκετή αυτή η θεώρηση; Θα έπρεπε να μας κάνει να επιχαίρουμε οι ηθικολογούντες ή να γυρίσουμε σε έναν παλιό ρομαντισμό;

       Υπάρχει μια μεγάλη αρχή στην πνευματική μας ζωή:  ότι τα πάθη που είναι ριζωμένα στην καρδιά του ανθρώπου, που καταλαμβάνουν την ψυχή του, δεν καλύπτονται από συγκυριακές κρίσεις. Βρίσκουν άλλον τρόπο να εκφραστούν. Και ο πολιτισμός μας αποθεώνει τα πάθη του ανθρώπου, με αφετηρία τον εγωκεντρισμό και στόχο την απόλαυση ως δικαίωμα που πρέπει να εκπληρωθεί με κάθε τρόπο. Η φιληδονία δεν νικιέται από την απραξία του σώματος ή από την απόσταση. Η φιληδονία ξεκινά από την καρδιά και φυτρώνει ως όραση, ως η λαγνεία του βλέμματος. Η όραση συνδυάζεται με τον νου και ο νους θα βρει ευκαιρίες να καταστήσει τη επιθυμία πράξη. Η εικονική πραγματικότητα είναι στηριγμένη στην πορνογραφία. Και η επιθυμία γεννά τόλμη, υπερήφανη καρδιά, η οποία θα αξιοποιήσει κάθε τι ώστε να απολαύσει.

Συγκλονίζει ο Οικονομόπουλος: “Θα κοινωνούσα ακόμη κι αν ο προηγούμενος είχε την πιο μεταδοτική αρρώστια”.

Είναι από τους κορυφαίους Έλληνες ερμηνευτές. Εκτός όμως από την υπέροχη λαϊκή φωνή του είναι ένα πρότυπο για πολλούς ανθρώπους και κυρίως νέους. 

Ο Νίκος Οικονομόπουλος όλα αυτά τα χρόνια δεν έχει κρύψει πως είναι ιδιαίτερα πιστός. Το λέει όποτε του δίνεται η ευκαιρία.

Το έκανε και σήμερα, σε μια συνέντευξη που αναρτήθηκε από τη νέα του δισκογραφική εταιρεία.

Σε μια συνέντευξη έξι λεπτών περίπου, ο Οικονομόπουλος μίλησε την περισσότερη ώρα για την Εκκλησία, την πίστη, τη Θεία Κοινωνία, σε μια ομολογία πίστης.

Ο καταξιωμένος τραγουδιστής αναφέρθηκε μεταξύ άλλων στα μέτρα που ελήφθησαν για τον κορονοϊό και το γεγονός πως έκλεισαν οι Εκκλησίες ενώ απαγορεύτηκε και η Θεία Κοινωνία. “Κολλάς κορονοϊό στην Εκκλησία, αλλά όχι στα σούπερ μάρκετ;” αναρωτήθηκε και συνέχισε: “Πολλοί άνθρωποι ήθελαν να πάνε να ανάψουν ένα κερί, να προσευχηθούν, να μεταλάβουν. Εγώ θα το έκανα ακόμη κι αν πριν από μένα κοινωνούσε ένα άνθρωπος με την πιο μεταδοτική αρρώστια”.

Δείτε το χαρακτηριστικό βίντεο…

Πηγή:  Βήμα Ορθοδοξίας

Θέλεις; Ως τι και γιατί με θέλεις;

Θέλεις να γίνεις καλά; «Θέλεις»; 

Σ’ έναν επί 38 χρόνια παράλυτο. Ερώτηση περιττή, ανούσια, ίσως και προσβλητική. Εκτός κι αν ήθελε κάτι άλλο να πει με αυτήν…

Και η απάντηση; Ακόμη πιο περίεργη. Ούτε «μα φυσικά, ναι», ούτε «δε με βλέπεις, γιατί ρωτάς;», ούτε και «μήπως και με κοροϊδεύεις;»
Προσπάθεια εξήγησης αντί για απάντηση: «Δεν έχω άνθρωπο να με βοηθήσει να πέσω πρώτος στο θεραπευτικό νερό. Και μόνο ο πρώτος κερδίζει, οι άλλοι δεν παίρνουν τίποτε».
«Μα εγώ δεν σε ρώτησα αυτό»
Αλήθεια, αφού γεννιέμαι και πεθαίνω, μπορώ να θέλω;
Αφού γεννιέμαι και πεθαίνω, υπάρχει αληθινά το «θέλω».
Γεννήθηκα χωρίς να το θέλω και θα πεθάνω, ακόμη και αν δεν το θέλω. Και ανάμεσα σε αυτά τα δύο, θα μεσολαβήσουν πολλά που θα γίνουν χωρίς να το θέλω.
Πολλές φορές δεν ξέρω τι ακριβώς θέλω, ούτε αν πρόκειται για τα δικά μου ή άλλων τα «θέλω».
Και πόσο με κατακερματίζουν όλα αυτά τα ευμετάβολα και διαρκώς ανικανοποίητα «θέλω», που εξαντλούνται σ’ ένα, υπό τη διαλυτική αίρεση του θανάτου, «δικαίωμα» επιλογής μεταξύ φαινομενικά περισσοτέρων αντικειμένων του «θέλω»…

Εκκλησία η μάννα μας.

Σίγουρα η Εκκλησία, μας προσφέρει παρηγοριά στην θλίψη μας, στον πόνο μας, στην δυστυχία μας.

Σίγουρα μέσα στην Εκκλησία ο άνθρωπος μπορεί να λάβει δύναμη, κουράγιο και ελπίδα για να συνεχίσει τον δύσκολο αγώνα της καθημερινότητάς του.

Όμως δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάμε ότι σκοπός της Εκκλησίας δεν είναι μόνο τα παραπάνω που αναφέραμε, αλλά κυρίως είναι να μας δείξει και να μας οδηγήσει, με την δική μας ελεύθερη υπακοή, στην αλήθεια που οδηγεί στην εν Χριστώ σωτηρία μας.

Μπορεί μέσα στην Εκκλησία να βρούμε λύση στα προβλήματα μας, διέξοδο στα αδιέξοδα μας, αλλά όλα αυτά δεν είναι σημαντικά εάν συγχρόνως δεν εμβαθύνουμε σε αυτό που πραγματικά μας προσφέρει η Εκκλησία του Χριστού που είναι όχι απλά μία επίγεια ευημερία ή μία συναισθηματική-ψυχολογική στήριξη, αλλά κυρίως μία πνευματική ανύψωση που θα μας ξεκολλήσει από την φθορά και την ματαιότητα του κόσμου τούτου.

Η Εκκλησία θα πρέπει να καταλάβουμε δεν είναι «στον κόσμο της», αλλά ζει, κινείται και εργάζεται μέσα στον κόσμο αλλά χωρίς το πνεύμα του κόσμου.

Η Εκκλησία ενώ βρίσκεται μέσα στον κόσμο, σκοπός Της δεν είναι απλά να κάνει τον κόσμο καλύτερο, με μία ηθική προσέγγιση των πραγμάτων, αλλά θέλει να μεταμόρφωση τη γη σε ουρανό, το σκοτάδι σε φως και τον άνθρωπο σε κατα χάριν θεάνθρωπο.

ΤΑ ΟΡΙΑ ΤΗΣ ΥΠΑΚΟΗΣ

Μέσα στους προβληματισμούς που γεννήθηκαν το διάστημα του «Μένουμε σπίτι» είναι και αυτός των ορίων της υπακοής. Ο Σωκράτης μάς διδάσκει ότι οι νόμοι πρέπει να τηρούνται, ακόμη κι αν είναι άδικοι. Υπάρχει όμως και ο προβληματισμός για το αν πρέπει να υπακούμε σε νόμους που θέτουν εν αμφιβόλω την σχέση μας με τον Χριστό, την Εκκλησία, την πίστη. Κι εδώ φτάσαμε σε οριακές καταστάσεις. Ακούσαμε την ρήση του Οικουμενικού Πατριάρχη ότι δεν κινδυνεύει η πίστη, αλλά η υγεία και η ζωή των πιστών. Νιώσαμε όλοι μας το βαθύ κενό στις καρδιές μας να μην μπορούμε να προσκυνήσουμε τον Εσταυρωμένο, τον Επιτάφιο, να λάβουμε το άγιο φως. Κυρίως όμως στερηθήκαμε την θεία κοινωνία, την ζωή μας, η μετοχή στην οποία γίνεται καθ’ υπακοήν στον λόγο του Χριστού και στην εμπειρία της εκκλησιαστικής ζωής.

Μέχρι πού λοιπόν έπρεπε να φτάνει η υπακοή μας; Είναι εγωισμός να θέλουμε να κοινωνήσουμε; Το γεγονός ότι η θεία κοινωνία είναι σημείο μετοχής στο σώμα του Χριστού, άρα γεγονός εκκλησιαστικό, καταργεί την ατομικότητα, την δίψα του ανθρώπου να ζήσει τον Χριστό όχι μόνο ως μέλος του σώματος της Εκκλησίας, αλλά και ως πρόσωπο;
Γνωρίζουμε ότι η Ανάσταση θα είναι καθολική, αλλά και προσωπική. Δεν θα είμαστε ίδιοι οι άνθρωποι μεταξύ μας, αλλά ο καθένας θα είναι αναγνωρίσιμος. Θα έχουμε κοινά στοιχεία, όπως οι άγιοι που απεικονίζονται με το φωτοστέφανο, αλλά  ο καθένας μας θα κρατά στοιχεία της ταυτότητάς του, διότι η βασιλεία του Θεού είναι η κατεξοχήν κοινωνία της αγάπης των ανθρώπων με τον Τριαδικό Θεό στο πρόσωπο του Αναστάντος Χριστού και μεταξύ τους ως προσώπων.

     Επομένως το να ζητά κάποιος να κοινωνήσει δεν είναι εγωισμός, αλλά σημείο προσωπικής πείνας και δίψας για τον Θεό. Το να υπακούει όμως στην Εκκλησία και να υπομένει την στέρηση κι αυτό είναι σπουδαίο, διότι δείχνει ότι εντάσσει τον εαυτό του στο σώμα του Χριστού και προτιμά να περιμένει γιατί αγαπά. Το ερώτημα όμως που ανακύπτει είναι κατά πόσον αυτή η αναμονή έπρεπε να επιβληθεί κι εκεί αναφύεται το ζήτημα των ορίων της υπακοής.

Ο Χριστός είναι το παν για την ζωή μου.

Ο Χριστός για μένα είναι ζωή. Είναι ο τρόπος που επέλεξα να κοιτάζω την ζωή, τους ανθρώπους, τα πράγματα, τα ζώα, την κτίση.

Είναι ο τρόπος να βλέπω τα πάντα και τους πάντες.

Ο Αγώνας μου είναι τούτος, βήμα βήμα να αποκτήσω το βλέμμα του Χριστού. Να βλέπω στην πόρνη την αγνότητα, στο ληστή την ειλικρίνεια, στο κάθε ανθρώπινο λάθος και πάθος ένα βαθύ τραύμα. Να μην κατακρίνω μα να κοιτώ πίσω από τα πάθη τις βαθιές ανθρώπινες ανάγκες.

Ο Χριστός για μένα είναι ο τρόπος που λέω καλημέρα και καληνύχτα.

Ο τρόπος που ξυπνάω και την νύχτα πέφτω για ύπνο.

Το πως μαθαίνω να σιωπώ, να αφήνομαι, να μην ελέγχω, να μην εξουσιάζω, να μην ορίζω και καθορίζω.

Ο Χριστός είναι ο τρόπος να αγαπώ τον εαυτό μου ώστε να αγαπήσω τον συνάνθρωπο μου. Ο τρόπος που σηκώνομαι όταν πέφτω και μαζεύω τα συντρίμμια μου, δίχως να τα βρίζω και να τα κακολογώ αλλά αγαπώντας τα, άλλωστε μονάχα έτσι μπορώ να αγκαλιάσω την θρυμματισμένη εικόνα το πλησίον μου.

Ο Χριστός είναι ο τρόπος που μυρίζω, ακούω, γεύομαι, αγγίζω, περπατώ και νιώθω. Είναι ο τρόπος που σκέφτομαι και αισθάνομαι. Είναι η ζωή η ίδια.

Δεν μπορώ πλέον τα μεγάλα λόγια και υψηλές αναλύσεις ακόμη και τις θεολογικές. Τις έφαγα με το κουτάλι μα έμεινα νηστικός. Τι σχέση μπορεί να έχει ο Χριστός με όλα αυτά. Εκείνος ζούσε, ένιωθε, ακουμπούσε, μιλούσε, έκλαιγε, φοβόταν και πίστευε. Ήταν τόσο ανθρώπινος και τόσο θεϊκός συγχρόνως. Απόλυτα άνθρωπος απόλυτα Θεός.

Ποια Δημοκρατία; «Πανδημιοκρατία»!

Κάθε είδους δικτατορία, είτε άμεση, είτε έμμεση, είτε στρατιωτική, είτε πολιτική, είχε και έχει κάποια κοινά γνωρίσματα τα οποία μένουν ίδια και απαράλλακτα διαχρονικά.

Στα είδη δικτατοριών που γνωρίζαμε έως τώρα, μέσω της ιστορίας, ήρθε να προστεθεί και μία νέου είδους «χούντα», που θα μπορούσαμε κάλλιστα να την ονομάσουμε: «Πανδημιοκρατία».

Ανάμεσα σε άλλα γνωρίσματα της λοιπόν, το καθεστώς της Πανδημιοκρατίας που ισχύει πλέον στη χώρα μας, καταφέρνει να μεταμφιέσει το (αθάνατο) πνεύμα του μαυραγοριτισμού, σε υψηλού επιπέδου πολιτική η οποία καυχιέται πως ό,τι πράττει, είναι πάνω από όλα για το καλό του πολίτη και την ωφέλεια του δημόσιου συμφέροντος.

Σε άλλου είδους κατοχές και απολυταρχικά καθεστώτα, είχαμε τους μαυραγορίτες να χρησιμοποιούν το λάδι, το σιτάρι, το σαπούνι και άλλα αναγκαία για τότε αγαθά, για να πλουτίσουν σε βάρος των φτωχών και εξαθλιωμένων Ελλήνων. Στην κοινωνία του σήμερα, ο μαυραγοριτισμός έχει αλλάξει προσωπείο, έχει πάρει προαγωγή, έχει φορέσει κοστούμι και γραβάτα και έχει προσαρμοστεί στα δεδομένα των σύγχρονων δικτατοριών. Στη δεκαετή ύφεση των μνημονίων, ξεπουλήθηκαν σπίτια, οικόπεδα και χρυσαφικά.

Η ΨΥΧΗ ΠΟΥ ΚΑΘΑΡΙΣΕ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ... ΛΑΜΠΕΙ!

Ο Θεός δεν ανακαλύπτεται αποκαλύπτεται στον καθένα ξεχωριστά!!!

Θεία Κοινωνία, Ἀσπασμὸς τῶν Ἱερῶν Εἰκόνων ἤ τῆς χειρὸς τοῦ ἱερέως, συνάθροιση καὶ συγχρωτισμός στους Ἱεροὺς Ναούς μας

Χριστὸς Ἀνέστη!

Νὰ σκεφτεῖ καὶ μόνο ὡς λογισμό, κάποιος κάτι άσχημο και προσβλητικό γιὰ τὴν Θεία Κοινωνία, Αὐτὸ Το Σῶμα καὶ Το Αἷμα τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, εἶναι μεγίστη Βλασφημία. Φοβοῦμαι καὶ μόνο τὴν σκέψη.

Ἀσπασμὸς τῶν Εἰκόνων: Ἡ 7ἡ Οἰκουμενικὴ Σύνοδος ἀπαντᾶ γιὰ τὶς Εἰκόνες, ἀλλὰ καὶ γιὰ ὅλα τὰ ἀντικείμενα πού ὀφείλουμε ἀσπασμοῦ. Ἄν θεωρῶ ὅτι ἀσπάζομαι τήν ἐπιφάνεια μέ τὸ κραγιὸν ἤ τὸ λίπος τῶν χειλέων τῶν νωριτέρων ἀσπασμῶν καὶ ὄχι τὸ Ἱστορηθὲν στὴν ἁγία Εἰκόνα Πρόσωπο, εἶμαι κάποιας ἄλλης πίστεως καὶ δὲν μοῦ ἐπιτρέπεται νὰ προσάψω τὴν εὐθύνη μεταδόσεως στὴν Ἁγία Εἰκόνα ἤ στὸν Ναὸ, ἀλλὰ στην προαίρεσίν μου. Αὐτὸ δὲν σημαίνει ὅτι δὲν καθαρίζονται ἐπαρκῶς καὶ συχνότατα, ὄχι διά τὸν φόβο τῆς ἀσθενείας, ἀλλὰ διὰ τὸν σεβασμὸ στὸ εἰκονιζόμενο Πρόσωπο νὰ μην περιέχει στὴν ἐπιφάνεια ὑποδοχῆς ἀσπασμῶν, τα στίγματα χειλέων, ἤ Στον «ἁγιάσαντα»* τον Ναόν.

Το χέρι τοῦ Ἱερέως ἤ τοῦ Ἀρχιερέως, ὅταν διακονεί στὸ Μυστήριο τῆς Θείας Εὐχαριστίας, ἀλλὰ καὶ νῦν καὶ ἀεὶ, δὲν εἶναι δικὸ μας· εἶναι τοῦ Χριστοῦ. Ὅταν τὸ ἀσπάζεται κάποιος, ἀσπάζεται τὴν Ἱερωσύνη τοῦ Χριστοῦ. Τα δικά μᾶς χέρια δανείζονται στὸν Ἴδιο Τον Χριστὸ πού εἶναι ὁ προσφέρων καὶ προσφερόμενος καὶ προσδεχόμενος καὶ διαδιδόμενος πού μελίζει καὶ διαμερίζει τὸν Ἀμνὸ τοῦ Θεοῦ, Αὐτὸ τὸ Σῶμα τοῦ Χριστοῦ!! Εἶναι δυνατὸν νὰ εἶναι μεταφορέας ἀσθενειῶν; Μέγιστη βλασφημία καὶ μόνο νὰ τὸ σκεφτοῦμε.

Ἡ πυκνὴ ἤ ἀραιὴ συνάθροιση ἐν τῷ Ναὼ: Εἶναι δυνατὸν νὰ διαβάζουμε στὴν Ἀκολουθία τῶν Ἐγκαινίων Ἱεροῦ Ναοῦ που οι Ἀρχιερεῖς μας τελούν, τὰ φοβερὰ ἐκεῖνα λόγια πού οἱ Ἅγιοι Πατέρες ἐν Αγίω Πνεύματι κατέγραψαν, καὶ νὰ θεωροῦμε ὅτι θὰ μεταδοθεῖ ἀσθένεια – ἀκόμη καὶ λέπρα ἤ πανώλη – ἂν βρίσκομαι κοντὰ ἤ δίπλα σε κάποιον μη ἀσθενή, καὶ θὰ τοῦ μεταδώσω τὴν ἀσθένειὰ μου; Μὰ, δὲν μεσολαβεῖ μεταξὺ ἐμοῦ καὶ ἐκείνου τὸ Πανάγιο Πνεῦμα πού πλημυρίζει κάθε σπιθαμὴ τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ;

Η αγάπη τον καιρό του κορωνοιού...

Όταν ακούω αυτό το "πάνω απ΄ όλα η υγεία", νοιώθω τέτοια αηδία για την κοινωνία μας! Θέτουμε την υγεία ως υπέρτατο αγαθό έτοιμοι να θυσιάσουμε για χάρη της ακόμα και την ψυχή μας!

Ένας συνεχής φόβος, ένας τρόμος και ένας πανικός για την "επόμενη μέρα". Θα επιστρέψουμε -λέει- σιγά σιγά στην κανονικότητα. Ας γελάσω! Αυτό ζητάμε; Να επιστρέψουμε στην "κανονικότητα" την οποία απεχθανόμασταν και θέλαμε να αλλάξουμε προ καραντίνας;

Όλη η παράδοση, η ιστορία και ο πολιτισμός αυτού του τόπου βασίστηκε για αιώνες πάνω στην επιθυμία για ΖΩΗ. Σήμερα βλέπω τους περισσότερους γύρω μου να είναι έτοιμοι να κάνουν οποιαδήποτε παραχώρηση, θέτοντας ως υπέρτατο αγαθό την ΕΠΙΒΙΩΣΗ.

Χάρισμά σας! Η ζωή χωρίς σφιχτές αγκαλιές δεν είναι ζωή. Οι σχέσεις στα δύο και στα τέσσερα μέτρα δεν είναι σχέσεις. Το σχολείο μέσω τηλεεκπαίδευσης δεν είναι σχολείο. Η εκκλησία από την τηλεόραση δεν είναι εκκλησία.

Αν διαφωνείτε μαζί μου ετοιμαστείτε να βιώσετε εν ευθέτω χρόνο τον ίδιο τον ΕΡΩΤΑ μέσω τηλεδιάσκεψης και τα φιλιά να τα δίνετε πατώντας με το δάχτυλο πάνω στα emotions... 

(Σ. Γανωτης)