To Μυστήριον της Θείας Ευχαριστίας.

Ορθόδοξοι χριστιανοί και χριστιανικός κόσμος, πιστεύουμε, εμπειρικά και βιωματικά ότι, υπάρχει πνευματικός, αόρατος, νοητός και ουράνιος κόσμος, σε κοινωνία, αλλά και με παρεμβατικότητα προς τον αισθητό και γήινο κόσμο.

Πιστεύουμε ότι, το κέντρο, η καρδιά του κόσμου τούτου, ορατού και αοράτου, είναι ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός, ότι η κεφαλή της Εκκλησίας μας, ο Χριστός, το δεύτερο πρόσωπο της Αγίας Τριάδος, με την ενσάρκωσή Του, την επί γης πορεία Του, το Πάθος Tου και την Ανάστασή Του, μας φέρει σε κοινωνία με τον Τριαδικό Θεό.

«Ὑμεῖς δέ ἐστε σῶμα Χριστοῦ καὶ μέλη ἐκ μέρους» (Α΄ Κορ. 12, 27).

Τον μικρό ή μεγάλο πειρασμό που ζει ο αδελφός, μέλος κι αυτός του σώματος του Χριστού, της Εκκλησίας μας, δυνάμεθα να τον κατανοήσουμε, πολύ περισσότερο όταν αυτός ανακύπτει εν μέσω εμπερίστατων ημερών, όπως αυτές που διανύουμε.

Η σχέση μας και η αναφορά μας με τον Χριστό, δεν είναι, όπως γνωρίζουμε, γεγονός στατικό και αμετάβλητο, αλλά διαρκώς διαμορφούμενο, εν μέσω πτώσεων, από τον πόλεμο του αντίδικου, αλλά και εν Αγίω Πνεύματι αναβάσεων, με την εν ταπεινώσει εξομολόγησή μας, την αυτομεμψία μας και τη συμμετοχή μας εις το μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας, το οποίο είναι μυστήριον ακατανόητο, Θείο και ακατάληπτο.

Με τη Θεία Μετάληψη προσλαμβάνομε Αυτόν, Τούτον τον Θεάνθρωπο Ιησού, το δεύτερο πρόσωπο της Αγίας Τριάδος.

Η ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΤΩΝ ΠΟΝΤΙΩΝ ΚΑΙ Η ΕΥΘΥΝΗ ΜΑΣ.

Κάθε χρόνο στις 19 Μαΐου θυμούμαι και συγκινούμαι. Τιμώ τους Ποντίους Έλληνες που θανατώθηκαν, βασανίστηκαν, ξεριζώθηκαν. 

Θυμούμαι τους φανατικούς Τούρκους ενόπλους  που ξέσπασαν κατά των Ελλήνων της Μαύρης Θάλασσας, των απογόνων των Αργοναυτών και της Αυτοκρατορίας της Τραπεζούντος.

Η 19.5.1919 συμβολίζει την απόφαση του Κεμάλ Ατατούρκ  να προχωρήσει στη δεύτερη φάση της Γενοκτονίας κατά των Ποντίων.  Είχε ήδη αρχίσει η Τουρκία να εκδιώκει και να εκτελεί Έλληνες στα παράλια της Ιωνίας το 1914 και στον Πόντο το 1916. Η εξόντωση του Ελληνισμού της Ανατολής συνεχίσθηκε με την καταστροφή και τη σφαγή του 1922. 

Οι Κωνσταντινουπολίτες έζησαν τα φανερά και κρυφά πογκρόμ κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου με τον αβάστακτο φόρο και με τα τάγματα Εργασίας όπου πέθαιναν. Και το 1955 με τα Σεπτεμβριανά, κατά τα οποία ο τουρκικός όχλος χρησιμοποιήθηκε για την υλοποίηση ενός καλά σχεδιασμένου προγράμματος  Ειδικών Επιχειρήσεων του Τουρκικού Στρατού. Η επιθετικότητα κατά του Ελληνισμού ολοκληρώθηκε (;) με την εισβολή και τις ωμότητες στην Κύπρο το 1974.

Δεν έχω καταγωγή Ποντιακή ή Μικρασιατική, αλλά τιμώ τους Έλληνες που μάς ήλθαν από τα παράλια του Ευξείνου, διότι και εδώ στην προσφυγιά διατήρησαν την Ορθόδοξη Πίστη τους, την ευλάβεια προς τους Αγίους, την αρχαιοπρεπή ελληνική λαλιά τους, τους παλληκαρίσιους χορούς τους, τη μνήμη των προγόνων τους και τα τραγούδια  τους.

Οφειλόμενη απάντηση σε Νίκο Φίλη και Γιώργο Κύρτσο.

Χριστός Ανέστη!

Κύριοι Νίκο Φίλη, πρώην Υπουργέ Παιδείας της Ελλάδος, και Γιώργο Κύρτσο, ευρωβουλευτά της Νέας Δημοκρατίας

Δεν σας γνωρίζω προσωπικά, παρά μόνο από το διαδίκτυο. Παρακολούθησα τις τοποθετήσεις σας εναντίον της Θείας Μεταλήψεως από τους πιστούς, σε τηλεοπτικές εκπομπές, με αφορμή το άνοιγμα των Εκκλησιών, και για να είμαι ειλικρινής στεναχωρέθηκα πολύ.

Και αναρωτιέμαι: Γιατί τέτοια τοποθέτηση εναντίον της Θείας Μεταλήψεως, του Σώματος και Αίματος του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού; Περισσότερο με θλίβει το γεγονός ότι δεν είστε οι μόνοι με τέτοια τοποθέτηση προς τα Άχραντα Μυστήρια. Αρκετοί επώνυμοι τοποθετήθηκαν εναντίον της Εκκλησίας το διάστημα αυτό με την ενσκήψασα πανδημία, και πραγματικά αναρωτιέμαι ποιος ο λόγος; Πολλοί έβγαλαν τις μάσκες και έδειξαν το αληθινό τους πρόσωπο.

Έχετε το κάθε δικαίωμα ως πολίτες της Ελληνικής Δημοκρατίας να έχετε τις απόψεις και αντιλήψεις σας, όμως να τις λέτε τόσο προκλητικά και απειλητικά από τις τηλεοράσεις προς το λαό, και μάλιστα να λέτε ότι «αυτοί που θα πάνε να μεταλάβουν αναλαμβάνουν περιττό ρίσκο», δεν το θεωρώ καθόλου ορθό. Και συνεχίζετε λέγοντας «η Εκκλησία πρέπει να προστατεύσει τους πιστούς της».

H Eκκλησία εδώ και 2000 χρόνια προστατεύει τους πιστούς της, γι’ αυτό και παρά τις πολλαπλές δοκιμασίες που υπέστη, βγήκε αλώβητη, γιατί κεφαλή της είναι ο ίδιος ο Χριστός. Υπήρχε περίπτωση, εμείς οι κληρικοί, να μην θέλαμε να προστατεύσουμε το ποίμνιό μας, και μόνο οι πολιτικοί να ήθελαν να το προστατεύσουν; Εάν πιστεύετε κάτι τέτοιο, με συγχωρείτε, ψεύδεστε .

Ο Νίκος Αναδιώτης κοινώνησε εν μέσω καραντίνας: «Το έπραξα και εγώ και η οικογένειά μου»

«Περιμένω με μεγάλη προσμονή την Κυριακή που μας έρχεται να ανοίξουν οι Ιεροί Ναοί και κανονικά και νόμιμα»

Ο Νίκος Αναδιώτης σε συνέντευξή του εξομολογήθηκε πως πιστεύει ότι ο κορωνοϊός δεν μεταδίδεται από τη Θεία Κοινωνία και έκανε γνωστό πως εν μέσω καραντίνας μετάλαβε τόσο εκείνος, όσο και η οικογένεια του!

«Για μένα που γνωρίζω και πιστεύω, θα θεωρούταν από πλευράς μου βλασφημία αν έλεγα ότι μπορεί να μεταδοθεί κάποιο νόσημα από τη Θεία Κοινωνία. Με αξίωσε ο Θεός και εν μέσω καραντίνας και φυσικά εφόσον μου είχε δοθεί η ευλογία του Πνευματικού μου, μετέλαβα και αυτόν τον καιρό, κάποιες φορές το σώμα και το αίμα του Χριστού.


Το έπραξα και εγώ και η οικογένειά μου. Περιμένω με μεγάλη προσμονή την Κυριακή που μας έρχεται να ανοίξουν οι Ιεροί Ναοί και κανονικά και νόμιμα. Με μεγάλη μου χαρά και ανυπομονησία θα προετοιμαστώ για να προσέλθω στη Θεία Λειτουργία και να μεταλάβω το σώμα και το αίμα του Χριστού και εγώ και η οικογένειά μου» εξομολογήθηκε στην εκπομπή του Γιώργου Λιάγκα στον ΣΚΑΪ.

https://www.protothema.gr/life-style/article/1006336/o-nikos-anadiotis-koinonise-en-meso-karadinas-to-epraxa-kai-ego-kai-i-oikogeneia-mou/

Έχετε πίστη κι υπομονή. Τώρα ξεκινούν όλα.

Τα πάντα θα αλλάξουν. Βλέπετε, το πρόβλημα δεν είναι ο συνωστισμός κι η συνάθροιση. Ποτέ δεν ήταν αυτό.

Το πρόβλημα είναι η Θεία Κοινωνία. Για την Πολιτεία ότι και να λέμε ως Χριστιανοί δεν πείθουμε. Δύο χιλιάδες χρόνια ιστορίας είναι κενό γράμμα.

Για την Πολιτεία η Θεία Κοινωνία με τον τρόπο που δίδεται στους πιστούς αποτελεί μέσο μετάδοσης νόσου.

Η Πολιτεία δε θρησκεύει. Όταν δείτε ξανά τους εξοχότατους άρχοντες να συνωστίζονται μπροστά μπροστά στο σολέα του ναού ενόψει εκλογών, ρωτήστε τους.

Οπότε μη χάνετε τον καιρό σας λέγοντας για δύο μέτρα και δυο σταθμά. Μη συγκρίνετε έναν Ορθόδοξο ναό με σούπερ μάρκετ, τράπεζες, πολυκαταστήματα ή καφετέριες. Είναι χειρότερο.

Ήδη έχει ανοίξει - δημόσια πλέον κι από επίσημα αρχιερατικά χείλη - η συζήτηση για αλλαγή του τρόπου της Θείας Μεταλήψεως στηριζόμενη στην αρχαία παράδοση της Θείας Λειτουργίας του Αγίου Ιάκωβου.

Λαμβάνοντας δηλαδή πρώτα το Σώμα στο δεξί μας χέρι κι έπειτα πίνοντας από κοινό Ποτήριο το Αίμα.

Ακόμα κι αυτό μπορεί να ενοχλήσει, να μην τους κάνει, κι εν τέλει να λαμβάνουμε έτοιμες ατομικές μερίδες εμβαπτισμένου στον οίνο άρτου.

Ξέρετε κάτι; Δε με ενοχλεί.

ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΠΟΣΤΑΣΙΩΣΗ: ΑΝΑΓΚΗ Η’ ΕΠΙΛΟΓΗ;

Είναι βιαστική κρίση το να ισχυριστεί κάποιος ότι θα ζούμε για πολύ χρόνο τον πολιτισμό της κοινωνικής «αποστασίωσης» (social distancing) εξαιτίας του κορωνοϊού; Ότι ένα βασικό στοιχείο ων ανθρώπινων επαφών που είναι το άγγιγμα, το φιλί, η αγκαλιά, η διαχυτικότητα, η εκφραστικότητα διά του σώματος έχει τεθεί στην απαγόρευση εξαιτίας του φόβου της μετάδοσης της ασθένειας; Ακόμη και η ερωτική επαφή ή και το φλερτ μεταξύ δύο ανθρώπων θα πρέπει να τεθεί στον βωμό της απόστασης. Είναι ένας έμμεσος τρόπος με τον οποίο θα ξαναβρούμε ψήγματα της παλαιάς ηθικής; Μονογαμικότητα ή πιστότητα στον ερωτικό σύντροφο, ανάγκη να ξαναχτίσουμε σχέσεις με βάση τον λόγο  και όχι την σωματική λαγνεία, φόβος για παρέα, για έξοδο, για πλησίασμα, φόβος για την πληρότητα της αγάπης που είναι σωματοψυχική θα μπορούσαν να είναι πρώτες αναγνώσεις. Ένας βιαστικός ιεροκήρυκας θα έλεγε ότι ο Θεός μας τιμώρησε για την απόλυτη ελευθεριότητα. Ένας άλλος πάλι θα έλεγε ότι η μετάνοια ξεκινά από την σεμνότητα και από την σταθερότητα. Δεν κινδυνεύουν από τον ιό όσοι υπάρχουν στα πλαίσια του γάμου.

         Είναι αρκετή αυτή η θεώρηση; Θα έπρεπε να μας κάνει να επιχαίρουμε οι ηθικολογούντες ή να γυρίσουμε σε έναν παλιό ρομαντισμό;

       Υπάρχει μια μεγάλη αρχή στην πνευματική μας ζωή:  ότι τα πάθη που είναι ριζωμένα στην καρδιά του ανθρώπου, που καταλαμβάνουν την ψυχή του, δεν καλύπτονται από συγκυριακές κρίσεις. Βρίσκουν άλλον τρόπο να εκφραστούν. Και ο πολιτισμός μας αποθεώνει τα πάθη του ανθρώπου, με αφετηρία τον εγωκεντρισμό και στόχο την απόλαυση ως δικαίωμα που πρέπει να εκπληρωθεί με κάθε τρόπο. Η φιληδονία δεν νικιέται από την απραξία του σώματος ή από την απόσταση. Η φιληδονία ξεκινά από την καρδιά και φυτρώνει ως όραση, ως η λαγνεία του βλέμματος. Η όραση συνδυάζεται με τον νου και ο νους θα βρει ευκαιρίες να καταστήσει τη επιθυμία πράξη. Η εικονική πραγματικότητα είναι στηριγμένη στην πορνογραφία. Και η επιθυμία γεννά τόλμη, υπερήφανη καρδιά, η οποία θα αξιοποιήσει κάθε τι ώστε να απολαύσει.

Συγκλονίζει ο Οικονομόπουλος: “Θα κοινωνούσα ακόμη κι αν ο προηγούμενος είχε την πιο μεταδοτική αρρώστια”.

Είναι από τους κορυφαίους Έλληνες ερμηνευτές. Εκτός όμως από την υπέροχη λαϊκή φωνή του είναι ένα πρότυπο για πολλούς ανθρώπους και κυρίως νέους. 

Ο Νίκος Οικονομόπουλος όλα αυτά τα χρόνια δεν έχει κρύψει πως είναι ιδιαίτερα πιστός. Το λέει όποτε του δίνεται η ευκαιρία.

Το έκανε και σήμερα, σε μια συνέντευξη που αναρτήθηκε από τη νέα του δισκογραφική εταιρεία.

Σε μια συνέντευξη έξι λεπτών περίπου, ο Οικονομόπουλος μίλησε την περισσότερη ώρα για την Εκκλησία, την πίστη, τη Θεία Κοινωνία, σε μια ομολογία πίστης.

Ο καταξιωμένος τραγουδιστής αναφέρθηκε μεταξύ άλλων στα μέτρα που ελήφθησαν για τον κορονοϊό και το γεγονός πως έκλεισαν οι Εκκλησίες ενώ απαγορεύτηκε και η Θεία Κοινωνία. “Κολλάς κορονοϊό στην Εκκλησία, αλλά όχι στα σούπερ μάρκετ;” αναρωτήθηκε και συνέχισε: “Πολλοί άνθρωποι ήθελαν να πάνε να ανάψουν ένα κερί, να προσευχηθούν, να μεταλάβουν. Εγώ θα το έκανα ακόμη κι αν πριν από μένα κοινωνούσε ένα άνθρωπος με την πιο μεταδοτική αρρώστια”.

Δείτε το χαρακτηριστικό βίντεο…

Πηγή:  Βήμα Ορθοδοξίας

Θέλεις; Ως τι και γιατί με θέλεις;

Θέλεις να γίνεις καλά; «Θέλεις»; 

Σ’ έναν επί 38 χρόνια παράλυτο. Ερώτηση περιττή, ανούσια, ίσως και προσβλητική. Εκτός κι αν ήθελε κάτι άλλο να πει με αυτήν…

Και η απάντηση; Ακόμη πιο περίεργη. Ούτε «μα φυσικά, ναι», ούτε «δε με βλέπεις, γιατί ρωτάς;», ούτε και «μήπως και με κοροϊδεύεις;»
Προσπάθεια εξήγησης αντί για απάντηση: «Δεν έχω άνθρωπο να με βοηθήσει να πέσω πρώτος στο θεραπευτικό νερό. Και μόνο ο πρώτος κερδίζει, οι άλλοι δεν παίρνουν τίποτε».
«Μα εγώ δεν σε ρώτησα αυτό»
Αλήθεια, αφού γεννιέμαι και πεθαίνω, μπορώ να θέλω;
Αφού γεννιέμαι και πεθαίνω, υπάρχει αληθινά το «θέλω».
Γεννήθηκα χωρίς να το θέλω και θα πεθάνω, ακόμη και αν δεν το θέλω. Και ανάμεσα σε αυτά τα δύο, θα μεσολαβήσουν πολλά που θα γίνουν χωρίς να το θέλω.
Πολλές φορές δεν ξέρω τι ακριβώς θέλω, ούτε αν πρόκειται για τα δικά μου ή άλλων τα «θέλω».
Και πόσο με κατακερματίζουν όλα αυτά τα ευμετάβολα και διαρκώς ανικανοποίητα «θέλω», που εξαντλούνται σ’ ένα, υπό τη διαλυτική αίρεση του θανάτου, «δικαίωμα» επιλογής μεταξύ φαινομενικά περισσοτέρων αντικειμένων του «θέλω»…

Εκκλησία η μάννα μας.

Σίγουρα η Εκκλησία, μας προσφέρει παρηγοριά στην θλίψη μας, στον πόνο μας, στην δυστυχία μας.

Σίγουρα μέσα στην Εκκλησία ο άνθρωπος μπορεί να λάβει δύναμη, κουράγιο και ελπίδα για να συνεχίσει τον δύσκολο αγώνα της καθημερινότητάς του.

Όμως δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάμε ότι σκοπός της Εκκλησίας δεν είναι μόνο τα παραπάνω που αναφέραμε, αλλά κυρίως είναι να μας δείξει και να μας οδηγήσει, με την δική μας ελεύθερη υπακοή, στην αλήθεια που οδηγεί στην εν Χριστώ σωτηρία μας.

Μπορεί μέσα στην Εκκλησία να βρούμε λύση στα προβλήματα μας, διέξοδο στα αδιέξοδα μας, αλλά όλα αυτά δεν είναι σημαντικά εάν συγχρόνως δεν εμβαθύνουμε σε αυτό που πραγματικά μας προσφέρει η Εκκλησία του Χριστού που είναι όχι απλά μία επίγεια ευημερία ή μία συναισθηματική-ψυχολογική στήριξη, αλλά κυρίως μία πνευματική ανύψωση που θα μας ξεκολλήσει από την φθορά και την ματαιότητα του κόσμου τούτου.

Η Εκκλησία θα πρέπει να καταλάβουμε δεν είναι «στον κόσμο της», αλλά ζει, κινείται και εργάζεται μέσα στον κόσμο αλλά χωρίς το πνεύμα του κόσμου.

Η Εκκλησία ενώ βρίσκεται μέσα στον κόσμο, σκοπός Της δεν είναι απλά να κάνει τον κόσμο καλύτερο, με μία ηθική προσέγγιση των πραγμάτων, αλλά θέλει να μεταμόρφωση τη γη σε ουρανό, το σκοτάδι σε φως και τον άνθρωπο σε κατα χάριν θεάνθρωπο.

ΤΑ ΟΡΙΑ ΤΗΣ ΥΠΑΚΟΗΣ

Μέσα στους προβληματισμούς που γεννήθηκαν το διάστημα του «Μένουμε σπίτι» είναι και αυτός των ορίων της υπακοής. Ο Σωκράτης μάς διδάσκει ότι οι νόμοι πρέπει να τηρούνται, ακόμη κι αν είναι άδικοι. Υπάρχει όμως και ο προβληματισμός για το αν πρέπει να υπακούμε σε νόμους που θέτουν εν αμφιβόλω την σχέση μας με τον Χριστό, την Εκκλησία, την πίστη. Κι εδώ φτάσαμε σε οριακές καταστάσεις. Ακούσαμε την ρήση του Οικουμενικού Πατριάρχη ότι δεν κινδυνεύει η πίστη, αλλά η υγεία και η ζωή των πιστών. Νιώσαμε όλοι μας το βαθύ κενό στις καρδιές μας να μην μπορούμε να προσκυνήσουμε τον Εσταυρωμένο, τον Επιτάφιο, να λάβουμε το άγιο φως. Κυρίως όμως στερηθήκαμε την θεία κοινωνία, την ζωή μας, η μετοχή στην οποία γίνεται καθ’ υπακοήν στον λόγο του Χριστού και στην εμπειρία της εκκλησιαστικής ζωής.

Μέχρι πού λοιπόν έπρεπε να φτάνει η υπακοή μας; Είναι εγωισμός να θέλουμε να κοινωνήσουμε; Το γεγονός ότι η θεία κοινωνία είναι σημείο μετοχής στο σώμα του Χριστού, άρα γεγονός εκκλησιαστικό, καταργεί την ατομικότητα, την δίψα του ανθρώπου να ζήσει τον Χριστό όχι μόνο ως μέλος του σώματος της Εκκλησίας, αλλά και ως πρόσωπο;
Γνωρίζουμε ότι η Ανάσταση θα είναι καθολική, αλλά και προσωπική. Δεν θα είμαστε ίδιοι οι άνθρωποι μεταξύ μας, αλλά ο καθένας θα είναι αναγνωρίσιμος. Θα έχουμε κοινά στοιχεία, όπως οι άγιοι που απεικονίζονται με το φωτοστέφανο, αλλά  ο καθένας μας θα κρατά στοιχεία της ταυτότητάς του, διότι η βασιλεία του Θεού είναι η κατεξοχήν κοινωνία της αγάπης των ανθρώπων με τον Τριαδικό Θεό στο πρόσωπο του Αναστάντος Χριστού και μεταξύ τους ως προσώπων.

     Επομένως το να ζητά κάποιος να κοινωνήσει δεν είναι εγωισμός, αλλά σημείο προσωπικής πείνας και δίψας για τον Θεό. Το να υπακούει όμως στην Εκκλησία και να υπομένει την στέρηση κι αυτό είναι σπουδαίο, διότι δείχνει ότι εντάσσει τον εαυτό του στο σώμα του Χριστού και προτιμά να περιμένει γιατί αγαπά. Το ερώτημα όμως που ανακύπτει είναι κατά πόσον αυτή η αναμονή έπρεπε να επιβληθεί κι εκεί αναφύεται το ζήτημα των ορίων της υπακοής.

Ο Χριστός είναι το παν για την ζωή μου.

Ο Χριστός για μένα είναι ζωή. Είναι ο τρόπος που επέλεξα να κοιτάζω την ζωή, τους ανθρώπους, τα πράγματα, τα ζώα, την κτίση.

Είναι ο τρόπος να βλέπω τα πάντα και τους πάντες.

Ο Αγώνας μου είναι τούτος, βήμα βήμα να αποκτήσω το βλέμμα του Χριστού. Να βλέπω στην πόρνη την αγνότητα, στο ληστή την ειλικρίνεια, στο κάθε ανθρώπινο λάθος και πάθος ένα βαθύ τραύμα. Να μην κατακρίνω μα να κοιτώ πίσω από τα πάθη τις βαθιές ανθρώπινες ανάγκες.

Ο Χριστός για μένα είναι ο τρόπος που λέω καλημέρα και καληνύχτα.

Ο τρόπος που ξυπνάω και την νύχτα πέφτω για ύπνο.

Το πως μαθαίνω να σιωπώ, να αφήνομαι, να μην ελέγχω, να μην εξουσιάζω, να μην ορίζω και καθορίζω.

Ο Χριστός είναι ο τρόπος να αγαπώ τον εαυτό μου ώστε να αγαπήσω τον συνάνθρωπο μου. Ο τρόπος που σηκώνομαι όταν πέφτω και μαζεύω τα συντρίμμια μου, δίχως να τα βρίζω και να τα κακολογώ αλλά αγαπώντας τα, άλλωστε μονάχα έτσι μπορώ να αγκαλιάσω την θρυμματισμένη εικόνα το πλησίον μου.

Ο Χριστός είναι ο τρόπος που μυρίζω, ακούω, γεύομαι, αγγίζω, περπατώ και νιώθω. Είναι ο τρόπος που σκέφτομαι και αισθάνομαι. Είναι η ζωή η ίδια.

Δεν μπορώ πλέον τα μεγάλα λόγια και υψηλές αναλύσεις ακόμη και τις θεολογικές. Τις έφαγα με το κουτάλι μα έμεινα νηστικός. Τι σχέση μπορεί να έχει ο Χριστός με όλα αυτά. Εκείνος ζούσε, ένιωθε, ακουμπούσε, μιλούσε, έκλαιγε, φοβόταν και πίστευε. Ήταν τόσο ανθρώπινος και τόσο θεϊκός συγχρόνως. Απόλυτα άνθρωπος απόλυτα Θεός.