Αν το 1821 είναι θαύμα -όπως και είναι- η αντοχή του Έλληνα σκλάβου των 800
χρόνων τί να 'ναι άραγε;
Θαρρώ πως ξεπερνά το θαύμα… Γιατί υπάρχει ένα τμήμα Ελληνισμού, που έζησε
όχι 400, αλλά 800 χρόνια σκλαβιάς. Και όχι μονάχα κάτω από ένα, αλλά κάτω από
πολλούς σκληρούς τυράννους.
Μπορείτε να συλλάβετε το μέγεθος του βάρους της αβάσταχτης σκλαβιάς οκτώ
εκατοντάδων χρόνων; Κι όμως στους οκτώ τούτους αιώνες ο Ελληνισμός δεν δείχνει
μία παθητική αντοχή. Ούτε είναι ο μυριοσκλαβωμένος ραγιάς, ένας μαραζωμένος, που
κλαίει την μοίρα του. Ζει υπερήφανα μ' ένα τρόπο δυναμικό, με έντονο το εθνικό
φρόνημα, άγρυπνη την εθνική συνείδηση. Τί κι αν έζησε ολότελα αποκομμένος από
τον κορμό του Ελληνισμού, μόνος, κατάμονος, ριγμένος πάνω στον βράχο του, που
τον σιγογλύφει αιώνες τώρα το υγρό στοιχείο; Εδώ ο Ελληνισμός είναι μία
αναβίωση του μυθικού Προμηθέα - Δεσμώτου, που αλυσοδεμένος στον βράχο του
σαρκάζει τους κατακτητάς που του κατατρώγουν λαίμαργα την σωθικά. Πρόκειται για
την Κύπρο μας.










