Θέλεις; Ως τι και γιατί με θέλεις;

Θέλεις να γίνεις καλά; «Θέλεις»; 

Σ’ έναν επί 38 χρόνια παράλυτο. Ερώτηση περιττή, ανούσια, ίσως και προσβλητική. Εκτός κι αν ήθελε κάτι άλλο να πει με αυτήν…

Και η απάντηση; Ακόμη πιο περίεργη. Ούτε «μα φυσικά, ναι», ούτε «δε με βλέπεις, γιατί ρωτάς;», ούτε και «μήπως και με κοροϊδεύεις;»
Προσπάθεια εξήγησης αντί για απάντηση: «Δεν έχω άνθρωπο να με βοηθήσει να πέσω πρώτος στο θεραπευτικό νερό. Και μόνο ο πρώτος κερδίζει, οι άλλοι δεν παίρνουν τίποτε».
«Μα εγώ δεν σε ρώτησα αυτό»
Αλήθεια, αφού γεννιέμαι και πεθαίνω, μπορώ να θέλω;
Αφού γεννιέμαι και πεθαίνω, υπάρχει αληθινά το «θέλω».
Γεννήθηκα χωρίς να το θέλω και θα πεθάνω, ακόμη και αν δεν το θέλω. Και ανάμεσα σε αυτά τα δύο, θα μεσολαβήσουν πολλά που θα γίνουν χωρίς να το θέλω.
Πολλές φορές δεν ξέρω τι ακριβώς θέλω, ούτε αν πρόκειται για τα δικά μου ή άλλων τα «θέλω».
Και πόσο με κατακερματίζουν όλα αυτά τα ευμετάβολα και διαρκώς ανικανοποίητα «θέλω», που εξαντλούνται σ’ ένα, υπό τη διαλυτική αίρεση του θανάτου, «δικαίωμα» επιλογής μεταξύ φαινομενικά περισσοτέρων αντικειμένων του «θέλω»…

Εκκλησία η μάννα μας.

Σίγουρα η Εκκλησία, μας προσφέρει παρηγοριά στην θλίψη μας, στον πόνο μας, στην δυστυχία μας.

Σίγουρα μέσα στην Εκκλησία ο άνθρωπος μπορεί να λάβει δύναμη, κουράγιο και ελπίδα για να συνεχίσει τον δύσκολο αγώνα της καθημερινότητάς του.

Όμως δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάμε ότι σκοπός της Εκκλησίας δεν είναι μόνο τα παραπάνω που αναφέραμε, αλλά κυρίως είναι να μας δείξει και να μας οδηγήσει, με την δική μας ελεύθερη υπακοή, στην αλήθεια που οδηγεί στην εν Χριστώ σωτηρία μας.

Μπορεί μέσα στην Εκκλησία να βρούμε λύση στα προβλήματα μας, διέξοδο στα αδιέξοδα μας, αλλά όλα αυτά δεν είναι σημαντικά εάν συγχρόνως δεν εμβαθύνουμε σε αυτό που πραγματικά μας προσφέρει η Εκκλησία του Χριστού που είναι όχι απλά μία επίγεια ευημερία ή μία συναισθηματική-ψυχολογική στήριξη, αλλά κυρίως μία πνευματική ανύψωση που θα μας ξεκολλήσει από την φθορά και την ματαιότητα του κόσμου τούτου.

Η Εκκλησία θα πρέπει να καταλάβουμε δεν είναι «στον κόσμο της», αλλά ζει, κινείται και εργάζεται μέσα στον κόσμο αλλά χωρίς το πνεύμα του κόσμου.

Η Εκκλησία ενώ βρίσκεται μέσα στον κόσμο, σκοπός Της δεν είναι απλά να κάνει τον κόσμο καλύτερο, με μία ηθική προσέγγιση των πραγμάτων, αλλά θέλει να μεταμόρφωση τη γη σε ουρανό, το σκοτάδι σε φως και τον άνθρωπο σε κατα χάριν θεάνθρωπο.

ΤΑ ΟΡΙΑ ΤΗΣ ΥΠΑΚΟΗΣ

Μέσα στους προβληματισμούς που γεννήθηκαν το διάστημα του «Μένουμε σπίτι» είναι και αυτός των ορίων της υπακοής. Ο Σωκράτης μάς διδάσκει ότι οι νόμοι πρέπει να τηρούνται, ακόμη κι αν είναι άδικοι. Υπάρχει όμως και ο προβληματισμός για το αν πρέπει να υπακούμε σε νόμους που θέτουν εν αμφιβόλω την σχέση μας με τον Χριστό, την Εκκλησία, την πίστη. Κι εδώ φτάσαμε σε οριακές καταστάσεις. Ακούσαμε την ρήση του Οικουμενικού Πατριάρχη ότι δεν κινδυνεύει η πίστη, αλλά η υγεία και η ζωή των πιστών. Νιώσαμε όλοι μας το βαθύ κενό στις καρδιές μας να μην μπορούμε να προσκυνήσουμε τον Εσταυρωμένο, τον Επιτάφιο, να λάβουμε το άγιο φως. Κυρίως όμως στερηθήκαμε την θεία κοινωνία, την ζωή μας, η μετοχή στην οποία γίνεται καθ’ υπακοήν στον λόγο του Χριστού και στην εμπειρία της εκκλησιαστικής ζωής.

Μέχρι πού λοιπόν έπρεπε να φτάνει η υπακοή μας; Είναι εγωισμός να θέλουμε να κοινωνήσουμε; Το γεγονός ότι η θεία κοινωνία είναι σημείο μετοχής στο σώμα του Χριστού, άρα γεγονός εκκλησιαστικό, καταργεί την ατομικότητα, την δίψα του ανθρώπου να ζήσει τον Χριστό όχι μόνο ως μέλος του σώματος της Εκκλησίας, αλλά και ως πρόσωπο;
Γνωρίζουμε ότι η Ανάσταση θα είναι καθολική, αλλά και προσωπική. Δεν θα είμαστε ίδιοι οι άνθρωποι μεταξύ μας, αλλά ο καθένας θα είναι αναγνωρίσιμος. Θα έχουμε κοινά στοιχεία, όπως οι άγιοι που απεικονίζονται με το φωτοστέφανο, αλλά  ο καθένας μας θα κρατά στοιχεία της ταυτότητάς του, διότι η βασιλεία του Θεού είναι η κατεξοχήν κοινωνία της αγάπης των ανθρώπων με τον Τριαδικό Θεό στο πρόσωπο του Αναστάντος Χριστού και μεταξύ τους ως προσώπων.

     Επομένως το να ζητά κάποιος να κοινωνήσει δεν είναι εγωισμός, αλλά σημείο προσωπικής πείνας και δίψας για τον Θεό. Το να υπακούει όμως στην Εκκλησία και να υπομένει την στέρηση κι αυτό είναι σπουδαίο, διότι δείχνει ότι εντάσσει τον εαυτό του στο σώμα του Χριστού και προτιμά να περιμένει γιατί αγαπά. Το ερώτημα όμως που ανακύπτει είναι κατά πόσον αυτή η αναμονή έπρεπε να επιβληθεί κι εκεί αναφύεται το ζήτημα των ορίων της υπακοής.

Ο Χριστός είναι το παν για την ζωή μου.

Ο Χριστός για μένα είναι ζωή. Είναι ο τρόπος που επέλεξα να κοιτάζω την ζωή, τους ανθρώπους, τα πράγματα, τα ζώα, την κτίση.

Είναι ο τρόπος να βλέπω τα πάντα και τους πάντες.

Ο Αγώνας μου είναι τούτος, βήμα βήμα να αποκτήσω το βλέμμα του Χριστού. Να βλέπω στην πόρνη την αγνότητα, στο ληστή την ειλικρίνεια, στο κάθε ανθρώπινο λάθος και πάθος ένα βαθύ τραύμα. Να μην κατακρίνω μα να κοιτώ πίσω από τα πάθη τις βαθιές ανθρώπινες ανάγκες.

Ο Χριστός για μένα είναι ο τρόπος που λέω καλημέρα και καληνύχτα.

Ο τρόπος που ξυπνάω και την νύχτα πέφτω για ύπνο.

Το πως μαθαίνω να σιωπώ, να αφήνομαι, να μην ελέγχω, να μην εξουσιάζω, να μην ορίζω και καθορίζω.

Ο Χριστός είναι ο τρόπος να αγαπώ τον εαυτό μου ώστε να αγαπήσω τον συνάνθρωπο μου. Ο τρόπος που σηκώνομαι όταν πέφτω και μαζεύω τα συντρίμμια μου, δίχως να τα βρίζω και να τα κακολογώ αλλά αγαπώντας τα, άλλωστε μονάχα έτσι μπορώ να αγκαλιάσω την θρυμματισμένη εικόνα το πλησίον μου.

Ο Χριστός είναι ο τρόπος που μυρίζω, ακούω, γεύομαι, αγγίζω, περπατώ και νιώθω. Είναι ο τρόπος που σκέφτομαι και αισθάνομαι. Είναι η ζωή η ίδια.

Δεν μπορώ πλέον τα μεγάλα λόγια και υψηλές αναλύσεις ακόμη και τις θεολογικές. Τις έφαγα με το κουτάλι μα έμεινα νηστικός. Τι σχέση μπορεί να έχει ο Χριστός με όλα αυτά. Εκείνος ζούσε, ένιωθε, ακουμπούσε, μιλούσε, έκλαιγε, φοβόταν και πίστευε. Ήταν τόσο ανθρώπινος και τόσο θεϊκός συγχρόνως. Απόλυτα άνθρωπος απόλυτα Θεός.

Ποια Δημοκρατία; «Πανδημιοκρατία»!

Κάθε είδους δικτατορία, είτε άμεση, είτε έμμεση, είτε στρατιωτική, είτε πολιτική, είχε και έχει κάποια κοινά γνωρίσματα τα οποία μένουν ίδια και απαράλλακτα διαχρονικά.

Στα είδη δικτατοριών που γνωρίζαμε έως τώρα, μέσω της ιστορίας, ήρθε να προστεθεί και μία νέου είδους «χούντα», που θα μπορούσαμε κάλλιστα να την ονομάσουμε: «Πανδημιοκρατία».

Ανάμεσα σε άλλα γνωρίσματα της λοιπόν, το καθεστώς της Πανδημιοκρατίας που ισχύει πλέον στη χώρα μας, καταφέρνει να μεταμφιέσει το (αθάνατο) πνεύμα του μαυραγοριτισμού, σε υψηλού επιπέδου πολιτική η οποία καυχιέται πως ό,τι πράττει, είναι πάνω από όλα για το καλό του πολίτη και την ωφέλεια του δημόσιου συμφέροντος.

Σε άλλου είδους κατοχές και απολυταρχικά καθεστώτα, είχαμε τους μαυραγορίτες να χρησιμοποιούν το λάδι, το σιτάρι, το σαπούνι και άλλα αναγκαία για τότε αγαθά, για να πλουτίσουν σε βάρος των φτωχών και εξαθλιωμένων Ελλήνων. Στην κοινωνία του σήμερα, ο μαυραγοριτισμός έχει αλλάξει προσωπείο, έχει πάρει προαγωγή, έχει φορέσει κοστούμι και γραβάτα και έχει προσαρμοστεί στα δεδομένα των σύγχρονων δικτατοριών. Στη δεκαετή ύφεση των μνημονίων, ξεπουλήθηκαν σπίτια, οικόπεδα και χρυσαφικά.

Η ΨΥΧΗ ΠΟΥ ΚΑΘΑΡΙΣΕ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ... ΛΑΜΠΕΙ!

Ο Θεός δεν ανακαλύπτεται αποκαλύπτεται στον καθένα ξεχωριστά!!!

Θεία Κοινωνία, Ἀσπασμὸς τῶν Ἱερῶν Εἰκόνων ἤ τῆς χειρὸς τοῦ ἱερέως, συνάθροιση καὶ συγχρωτισμός στους Ἱεροὺς Ναούς μας

Χριστὸς Ἀνέστη!

Νὰ σκεφτεῖ καὶ μόνο ὡς λογισμό, κάποιος κάτι άσχημο και προσβλητικό γιὰ τὴν Θεία Κοινωνία, Αὐτὸ Το Σῶμα καὶ Το Αἷμα τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, εἶναι μεγίστη Βλασφημία. Φοβοῦμαι καὶ μόνο τὴν σκέψη.

Ἀσπασμὸς τῶν Εἰκόνων: Ἡ 7ἡ Οἰκουμενικὴ Σύνοδος ἀπαντᾶ γιὰ τὶς Εἰκόνες, ἀλλὰ καὶ γιὰ ὅλα τὰ ἀντικείμενα πού ὀφείλουμε ἀσπασμοῦ. Ἄν θεωρῶ ὅτι ἀσπάζομαι τήν ἐπιφάνεια μέ τὸ κραγιὸν ἤ τὸ λίπος τῶν χειλέων τῶν νωριτέρων ἀσπασμῶν καὶ ὄχι τὸ Ἱστορηθὲν στὴν ἁγία Εἰκόνα Πρόσωπο, εἶμαι κάποιας ἄλλης πίστεως καὶ δὲν μοῦ ἐπιτρέπεται νὰ προσάψω τὴν εὐθύνη μεταδόσεως στὴν Ἁγία Εἰκόνα ἤ στὸν Ναὸ, ἀλλὰ στην προαίρεσίν μου. Αὐτὸ δὲν σημαίνει ὅτι δὲν καθαρίζονται ἐπαρκῶς καὶ συχνότατα, ὄχι διά τὸν φόβο τῆς ἀσθενείας, ἀλλὰ διὰ τὸν σεβασμὸ στὸ εἰκονιζόμενο Πρόσωπο νὰ μην περιέχει στὴν ἐπιφάνεια ὑποδοχῆς ἀσπασμῶν, τα στίγματα χειλέων, ἤ Στον «ἁγιάσαντα»* τον Ναόν.

Το χέρι τοῦ Ἱερέως ἤ τοῦ Ἀρχιερέως, ὅταν διακονεί στὸ Μυστήριο τῆς Θείας Εὐχαριστίας, ἀλλὰ καὶ νῦν καὶ ἀεὶ, δὲν εἶναι δικὸ μας· εἶναι τοῦ Χριστοῦ. Ὅταν τὸ ἀσπάζεται κάποιος, ἀσπάζεται τὴν Ἱερωσύνη τοῦ Χριστοῦ. Τα δικά μᾶς χέρια δανείζονται στὸν Ἴδιο Τον Χριστὸ πού εἶναι ὁ προσφέρων καὶ προσφερόμενος καὶ προσδεχόμενος καὶ διαδιδόμενος πού μελίζει καὶ διαμερίζει τὸν Ἀμνὸ τοῦ Θεοῦ, Αὐτὸ τὸ Σῶμα τοῦ Χριστοῦ!! Εἶναι δυνατὸν νὰ εἶναι μεταφορέας ἀσθενειῶν; Μέγιστη βλασφημία καὶ μόνο νὰ τὸ σκεφτοῦμε.

Ἡ πυκνὴ ἤ ἀραιὴ συνάθροιση ἐν τῷ Ναὼ: Εἶναι δυνατὸν νὰ διαβάζουμε στὴν Ἀκολουθία τῶν Ἐγκαινίων Ἱεροῦ Ναοῦ που οι Ἀρχιερεῖς μας τελούν, τὰ φοβερὰ ἐκεῖνα λόγια πού οἱ Ἅγιοι Πατέρες ἐν Αγίω Πνεύματι κατέγραψαν, καὶ νὰ θεωροῦμε ὅτι θὰ μεταδοθεῖ ἀσθένεια – ἀκόμη καὶ λέπρα ἤ πανώλη – ἂν βρίσκομαι κοντὰ ἤ δίπλα σε κάποιον μη ἀσθενή, καὶ θὰ τοῦ μεταδώσω τὴν ἀσθένειὰ μου; Μὰ, δὲν μεσολαβεῖ μεταξὺ ἐμοῦ καὶ ἐκείνου τὸ Πανάγιο Πνεῦμα πού πλημυρίζει κάθε σπιθαμὴ τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ;

Η αγάπη τον καιρό του κορωνοιού...

Όταν ακούω αυτό το "πάνω απ΄ όλα η υγεία", νοιώθω τέτοια αηδία για την κοινωνία μας! Θέτουμε την υγεία ως υπέρτατο αγαθό έτοιμοι να θυσιάσουμε για χάρη της ακόμα και την ψυχή μας!

Ένας συνεχής φόβος, ένας τρόμος και ένας πανικός για την "επόμενη μέρα". Θα επιστρέψουμε -λέει- σιγά σιγά στην κανονικότητα. Ας γελάσω! Αυτό ζητάμε; Να επιστρέψουμε στην "κανονικότητα" την οποία απεχθανόμασταν και θέλαμε να αλλάξουμε προ καραντίνας;

Όλη η παράδοση, η ιστορία και ο πολιτισμός αυτού του τόπου βασίστηκε για αιώνες πάνω στην επιθυμία για ΖΩΗ. Σήμερα βλέπω τους περισσότερους γύρω μου να είναι έτοιμοι να κάνουν οποιαδήποτε παραχώρηση, θέτοντας ως υπέρτατο αγαθό την ΕΠΙΒΙΩΣΗ.

Χάρισμά σας! Η ζωή χωρίς σφιχτές αγκαλιές δεν είναι ζωή. Οι σχέσεις στα δύο και στα τέσσερα μέτρα δεν είναι σχέσεις. Το σχολείο μέσω τηλεεκπαίδευσης δεν είναι σχολείο. Η εκκλησία από την τηλεόραση δεν είναι εκκλησία.

Αν διαφωνείτε μαζί μου ετοιμαστείτε να βιώσετε εν ευθέτω χρόνο τον ίδιο τον ΕΡΩΤΑ μέσω τηλεδιάσκεψης και τα φιλιά να τα δίνετε πατώντας με το δάχτυλο πάνω στα emotions... 

(Σ. Γανωτης)

Ο Κύριος εμφανίζεται σε μουσουλμάνο από το Καζακστάν!

Ομολογία πίστεως... Και εμείς που γεννηθήκαμε από Ορθόδοξες οικογένειες ολιγοψυχούμε!

Οικονομικές και κοινωνικές συνέπειες, από το κλείσιμο των Εκκλησιών, με λόγια απλά....

Το σημερινό μου κείμενο δεν έχει σκοπό να κρίνει κανένα πρόσωπο, διότι η κατάκριση αποτελεί σοβαρή αμαρτία και είναι δουλειά του Θεού.

Ύστερα όμως από τις χθεσινές δημόσιες αντιδράσεις αρκετών Ιεραρχών και Ιερέων, σκέφθηκα πως θα μπορούσε να προσθέσει και η αναξιότητά μου ένα μικρό λιθαράκι, ώστε να χρησιμοποιηθεί ξεκάθαρα ως μέτρο πίεσης για το άνοιγμα των Εκκλησιών.

Δεν πιστεύω και δεν θέλω να πιστεύω πως κάποιος κάνει κάτι κακοπροαίρετα ενάντια στην Ορθόδοξη Εκκλησία από τους αρμοδίους για την προστασία του ελληνικού λαού. Σεβόμαστε τους επιστήμονες και βοηθάμε όσο και όπου μπορούμε. Γι’ αυτό και η Εκκλησία μας άλλωστε συνέταξε πρώτη τόσες εγκυκλίους για τους πιστούς. Οι ναοί επίσης τηρούσαν ανέκαθεν σχολαστική καθαριότητα λόγω του ότι είναι ο οίκος του Θεού και τον σεβόμαστε. Οι εικόνες σκουπίζονται πολλές φορές την ημέρα με αρώματα και οινόπνευμα πριν ληφθεί κάποιο μέτρο από την Πολιτεία.

Όμως… η έλλειψη πίστης στον Θεό είναι και το αποτέλεσμα της λήψης όλων αυτών των σκληρών μέτρων εναντίον της Εκκλησίας. Η τοποθέτηση της ανάγκης των πιστών για την επαφή τους με την Εκκλησία στο τελευταίο στάδιο της άρσης των μέτρων, ενισχύει αυτήν την άποψη.

Έτσι λοιπόν, επειδή θα απευθυνθώ σε ανθρώπους που η στατιστική τους περιέχει μόνο αριθμούς, θα αφήσω στην άκρη το πρώτο ζήτημα που είναι το ΣΩΤΗΡΙΟΛΟΓΙΚΟ μέσω των Ιερών Μυστηρίων και μπορούν να το δεχτούν λίγοι(εκείνοι που επιθυμούν).

Οι Ιερείς που τελούν το Ιερό Μυστήριο της Εξομολογήσεως, γνωρίζουν πολύ καλά την ανθρώπινη ψυχή και το πώς λειτουργεί η κοινωνία, περισσότερο από κάθε άλλον. Δεν το αναφέρω από έπαρση, σε εκείνους όμως ανοίγεται με απόλυτη εμπιστοσύνη ο κόσμος. Άνθρωποι απ’ όλες τις κοινωνικές ομάδες και τάξεις, εκμυστηρεύονται στους πνευματικούς τις αμαρτίες τους αλλά και τους πιο κρυφούς προβληματισμούς και λογισμούς. Δηλαδή σχεδόν τα πάντα.

COVID-19 μια νέα μορφή ολοκληρωτισμού.

Χριστός Ανέστη!

Δεν είναι λίγες οι φορές που θέλησα να γράψω κάποια πράγματα για την κατάσταση στην οποία έχουμε περιέλθει το τελευταίο διάστημα με όλο τον Πλανήτη αλλά δεν το τόλμησα, όχι από αδυναμία η φόβο αλλά από διάκριση γιατί υπάρχουν σαφώς εμπειρότεροι και σοφότεροι Κληρικοί και Λαϊκοί να το πράξουν.

Έρχομαι όμως σήμερα κινούμενος από αγάπη προς τους ανθρώπους του Τόπου μας που ανήκουν στο Ποίμνιο του Χριστού μας, να εκφράσω ορισμένες διαπιστώσεις και σκέψεις από την ενασχόληση, διαδικασία και έρευνα μου στον Eric Arthur Blair, γνωστό περισσότερο με το συγγραφικό του ψευδώνυμο Τζωρτζ Όργουελ και το έργο του 1984 όπου περιγράφει την ανάδειξη των ολοκληρωτικών καθεστώτων, τον φόβο για την αντικειμενική αλήθεια κ.ά.

Εξ’αρχής καταθέτω ότι δεν έχω την πρόθεση με τα γραφόμενα μου να χαρακτηρίσω πρόσωπα, θεσμούς, διάφορες ομάδες και κόμματα αλλά να προσφέρω τροφή για σκέψη και προβληματισμό.

Ο Όργουελ λοιπόν, ησχολήθη με την κατασκευή του ολοκληρωτικού κράτους και τον τρόπο δια του οποίου αυτό ασκεί την εξουσία και τη δύναμή του στους κατοίκους του.

Μέσα από τη θεωρία του «Μεγάλου Αδελφού» υπεστήριξε ότι οι δυτικές δημοκρατίες κινούνται προς την στιγμή εκείνη που θα απομακρυνθούν από τα ευγενή ιδανικά της δημοκρατίας, ενώ ευρίσκονται εγγύτερα στο να εισέλθουν στον χώρο του ολοκληρωτισμού, ο οποίος αλλάζει τις ιδέες περί δικαιοσύνης, ελευθερίας και πολιτικής χειραφέτησης.

Θεώρησε ότι οι δημοκρατίες της Δύσης έχουν ενταχθεί σε μια παθολογική κατάσταση, ενώ πίστευε σθεναρά ότι ο πολιτισμός οδεύει προς τον ολοκληρωτισμό.

Ο συγγραφέας δίδει στοιχεία των ολοκληρωτικών καθεστώτων, τα οποία συγκροτούν μια νέα μορφή εξουσίας.